Van kriebel naar krabbel

Standard

Een tijdje terug reageerde ik via Facebook op een oproep om voor een landelijk magazine mijn levensverhaal te vertellen. Ik stuurde een korte, inleidende mail en kreeg antwoord. Met de vraag of ik wat concreter kon zijn.

Het was een drukke dag, die dag. Dus kwam het er in eerste instantie niet van die uitgebreidere, concretere mail te schrijven.

Aan het eind van de dag lag ik in bed en kon niet slapen. In mijn hoofd lag ik die uitgebreide mail te schrijven. Het kriebelde van binnen! Letters, woorden, zinnen kriebelden. Ze moesten eruit, ik moest eruit!

En dus ging ik uit bed en schreef, bijna in één adem, die uitgebreide, concrete mail.

Het overkomt me regelmatig, die schrijfkriebel. Het is een beetje een kameraadje van me, het is mijn inspiratiebron. En meestal geef ik ook gehoor aan die kriebel. Laat ik alles wat ik aan het doen ben vallen en ga zitten schrijven. Omdat ik door ervaring ook weet dat juist vanuit die kriebel de beste krabbels ontstaan.

In één van de hoofdstukken van mijn schrijfcursus vol-zin-schrijven staat een toelichting op gevoelens en emoties. Die schrijfkriebel is een gevoel. Een gevoel wat ik heb leren herkennen en wat ik ook erken, door alles te laten vallen en te gaan zitten schrijven. Vanuit dat gevoel heb ik een bepaalde leefstijl ontwikkeld. Het niet negeren. Tijd en aandacht maken voor die kriebel.

Zeker bij schrijven is dat belangrijk. Als je wilt, kun je duizend excuses bedenken om vooral maar niet te hoeven schrijven! De was moet nog opgehangen, er komt een programma op TV, een vriend(in) moet nodig gebeld worden. Als je daar allemaal voorrang aan geeft, komt er geen letter op papier. En dan ben je de volgende ochtend vergeten waarover je had willen schrijven. Wég kriebel, wég inspiratie. Een kans misgelopen.

Zeker in het begin is schrijven iets waar je in moet investeren, het gaat niet vanzelf. Het duurt lang voordat schrijven geïntegreerd is als een vast iets in je leven. Maar, áls het eenmaal een vaste waarde in je leven is geworden, is het heerlijk. Dat kameraadje ‘schrijfkriebel’, die je vleugels geeft, die je prachtige teksten doet maken. Waar je dan met heel veel tevredenheid en plezier op terug kunt kijken. Van kriebel naar krabbel.

 

Retraite

Standard

RETRAITE

Het ging de laatste weken niet zo goed met mij. Erg somber, erg afwezig, een kort lontje. Ik koos zelf voor een opname op de voor mij bekende afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis. Niets om van te schrikken. Met een moeilijk verleden ben ik vaak opgenomen geweest. Vaak lang, tegenwoordig minder vaak kort.

De eerste dag liep ik maar zo’n beetje rond. Al op de tweede dag zette ik me achter mijn bureautje en schreef, schreef. Bijna de blaren op mijn vingers. Het deed me goed.

Ik realiseer me opeens dat het in de toekomst toch wel anders zou moeten kunnen. Een plek vinden waar ik, net als hier, me alleen maar hoef te richten op mezelf, op mijn gedachten, gevoelens, proces. Geen huishoudelijke beslommeringen, geen honden, niet teveel impulsen en indrukken. Misschien is het vooral een kwestie van die plek in mijn eigen hoofd creëren. De meerwaarde van deze opname zit in geen beslommeringen hebben, behalve met mezelf bezig zijn. Ik zou ook op retraite kunnen gaan in een klooster of andere plek. Ik zou ook kunnen proberen eens in de zoveel tijd een retraitedag in te voeren in mijn agenda. Schrijven. Bezinnen. Ruis achterwege laten. Ik kom tot de ontdekking dat de plek er niet eens zoveel toe doet. Er moet ruimte zijn in je hoofd. Bewustzijn. Kiezen voor dat bewustzijn, kiezen voor jezelf, je eigen gedachtes en gevoelens de moeite waard vinden om volledig bij stil te staan. Dat is heilzaam. Dat is opladen door te ontladen.’

Ik vind het een verbazingwekkende ontdekking. Dat zelfs ik, zonder baan, eigenlijk ook zonder echte verplichtingen, toch opgeslorpt kan worden door dagelijkse dingen, waardoor bij mezelf stilstaan, in mezelf keren erbij inschiet. Om vervolgens al heel snel in mijn opname tot de ontdekking te komen dat juist die tijd en aandacht voor mezelf helend werkt. Zo helend dat ik me al vrij snel weer goed ga voelen.

In mijn agenda heb ik de daad bij het woord, bij de gedachte gevoegd. Ik heb voor de komende maanden een aantal retraitedagen opgenomen. Dagen dat ik me voorstel dat ik alles wat af kan leiden van mijn eigen groeiproces laat liggen. Dagen dat ik me ‘opsluit’ in mijn huis, telefoon uit, radio ook uit en luister naar wat mijn innerlijke stem te vertellen heeft. Ik ben heel benieuwd of het werkt. Ik zal het jullie zeker laten weten.

Maar ik ben ook wel benieuwd hoe júllie dat doen, zo in het dagelijks leven, met beslommeringen. Hoe maken jullie tijd voor jezelf? Tijd om te bezinnen? Tijd om te schrijven? 

Liters en kilometers

Standard

Voordat ik uiteindelijk besloten heb een website te ontwerpen die met schrijven te maken heeft en een schrijfcursus ‘vol-zin-schrijven’ te schrijven, is er al een lang proces aan vooraf gegaan.

Als ik al mijn schrijfsels op papier bewaard zou hebben en dat papier achter elkaar zou hebben geplakt, zou ik een astronomische hoeveelheid kilometers hebben volgeschreven. Hetzelfde geldt voor de liters inkt. Ooit schreef ik in één week één pen helemaal leeg. En er was een moment dat ik, vanwege plaatsgebrek, schrijfsels op papier over moest gaan typen in de computer, zodat de papieren versie weg kon. Met pijn in mijn hart overigens. Ook al is de inhoudelijke tekst opgeslagen in de computer (met elke week een backup!), de teksten op papier zijn de echte ‘kindjes’. Waarin aan mijn handschrift de stemming is af te lezen. Bladerend door dertig jaar opgeschreven lief en leed trekt mijn leven opnieuw aan me voorbij. En kan ik nog steeds geraakt worden door bepaalde tekstfragmenten. Alsof een ander dat geschreven heeft en niet ikzelf.

Dat is het mooie van schrijven. Je kan heel dichtbij jezelf schrijven, je kan ook de afstand tussen jou en het papier (of de computer) gebruiken om iets meer afstand te nemen tot wat je te schrijven heb. Alsof je boven jezelf hangt en naar jezelf kijkt. Dat noemen ze ook wel helikopterview. Een term die binnen de psychologie veel gehanteerd wordt, maar iets wat je ook voor schrijven kunt gebruiken. Men onderscheidt drie zogeheten perceptuele posities. Meer daarover vindt je in mijn schrijfcursus. Als je je e-mailadres hieronder achterlaat, stuur ik je gratis het betreffende hoofdstuk toe.

Vanuit die drie perceptuele posities kan je leren schrijven. Zo’n vaardigheid ontwikkel je niet van het ene op het andere moment. Het is vooral een kwestie van ‘heel veel kilometers en liters’ maken. Of heel veel kilobytes. Maar vergeet dan vooral niet regelmatig een backup te maken. Het zou eeuwig zonde zijn als je ‘kindje’ verloren gaat. Want, elk schrijfsel is een uniek stukje van jou – vanuit welke positie dan ook geschreven – waar je heel zuinig op mag zijn

Geboorte

Standard

Vandaag is de geboorte van mijn website, www.splashingwordworks.nl, de geboorte van de bijbehorende blog.

De afgelopen tijd was leuk, maar soms ook zwaar. Werken aan ‘mijn kindje’. Soms geconfronteerd worden met momenten van twijfel of gebrek aan inspiratie.

Maar al met al ben ik tevreden met het resultaat. Dat is natuurlijk elke pas geworden ouder na de geboorte van zijn/haar kindje. Een buitenstaander voelt niet die euforie. Kijkt er anders tegenaan. Wellicht anders dan bij pas geboren ouders, die alleen maar het mooie en goede over hun kindje willen horen, ik verneem graag als er aan mijn ‘kindje’, mijn website, mijn blog dingen zijn die anders zouden kunnen of die ik over het hoofd gezien heb.

Dat onderstreept tegelijkertijd het doel van mijn blogs.

Het doel van mijn website, maar zeker ook van mijn blog is mensen, lezers, jij dus te stimuleren tot schrijven. Niet zomaar een briefje. Meer dan dat; wezenlijk schrijven, over de dingen in ons leven, die ons bewegen, beroeren, raken. Een bewustwording teweeg brengen in jezelf. Een interactie op gang brengen tussen jou en mij.

Ikzelf ben een voorbeeld dat het helend en verrijkend kan werken. Ik schrijf inmiddels meer dan dertig jaar dagelijks, soms zelfs meerdere keren per dag. Ik heb nogal veel meegemaakt in mijn leven, maar door erover te schrijven, keer op keer, heb ik me ‘schoongeschreven’. Door wezenlijk te schrijven heb ik me verrijkt.

Pen en papier zijn mijn meest trouwe partners in mijn leven. En zie hier dan het resultaat; mijn ‘kindje’, een website, een blog!

Daarmee is het ook een beetje mijn eigen geboortedag. Jarenlang heb ik vooral voor mezelf geschreven. Ik heb artikelen en gedichten geschreven en gepubliceerd, voornamelijk op websites. Maar een eigen website en blog maken en onderhouden voelt als het échte, grote werk, waarbij alles wat ik tot nu toe geschreven heb het kinderwerk was. Dat bedoel ik niet denigrerend; schrijven is zeker een kwestie van veel doen, veel oefenen om uiteindelijk tot grote en grootse teksten te mogen en kunnen komen.

Ik hoop dat jij net zoveel plezier beleeft aan het lezen én hopelijk reageren en meedoen als dat ik beleef aan het schrijven. Ik heet je van harte welkom!