Een waar kerstcadeau

Standard

Het is 24 december. De wind loeit om mijn boot, de kerstboom staat te schudden op zijn grondvesten door de golfslag.

Binnen is het gemoedelijk. Behaaglijk warm, rustig. Alle kerstinkopen zijn gedaan, het huis is netjes.

Ik had, meer dan ikzelf verwacht had, dit jaar last van kerst-stress. Het wordt ook een bijzondere kerst voor me; voor het eerst met mijn nieuwe geliefde, die vanmiddag met zijn zoon hier komt.

Terwijl ik in mijn luie stoel zit, overvalt me plotsklaps een bijzonder gevoel. Kerstkriebels in mijn buik! Dat is toch wat! Ben je vijftig, volwassen, kan je als een kind opeens nog opgewonden zijn voor de op handen zijnde speciale dagen. Het is een gevoel wat ik niet ken. In plaats van het af te doen als raar, sta ik erbij stil. Voel ik die kriebels. Koester ik even dat gevoel van kind-zijn, zelfs al ben ik een volwassen vrouw.

Het maakt deze kerstdagen nu al onvergetelijk.

Want is het niet prachtig dat je je nog even kind mag voelen, tussen alle hectiek van kerstballen en kerstkalkoen door?

Voor mij is dit gevoel waar het om gaat. Verheugd zijn, blij zijn, als een kind met de kleine dingen. Met simpelweg kriebels in mijn buik.

Als je dit voorgaande stukje leest, is het alweer tweede kerstdag. Is het kerstdiner, met vrienden en naasten, alweer grotendeels achter de kiezen. Is er wellicht sprake geweest van kerst-stress, of alles wel op tijd klaar en goed was.

Ik hoop dat je ook even dat bijzondere moment hebt mogen ervaren. Kerstkriebels of gewoon even dat gevoel van dankbaarheid en rijkdom. Wat we soms door alle alledaagse drukte niet kunnen zien. Maar wat zich onverwachts soms aandient. Als een waar kerstcadeau.

Dagboek schrijven

Standard

Je hebt nu al een aantal weken blogs van mijn hand kunnen lezen. In die blogs zal je een bepaalde toonzetting opgevallen zijn; over het algemeen zijn mijn blogs vrij serieus. Ze bevatten een vrij hoge mate van bewustzijn. Die hoge mate van bewustzijn weerspiegelt mij, voor een deel.

Hoe ben ik zo geworden? Wat heeft schrijven daarmee te maken?

Toen ik als achttienjarige het ouderlijk huis verliet, ben ik begonnen met dagboek schrijven. Ik ging naar de winkel en kocht een mooi schrift. Ik begon met schrijven. Ik was alleen, vaak ook eenzaam, maar wel met een hoofd vol gedachten, gevoelens en belevenissen. Die besloot ik toe te vertrouwen aan het papier. In het begin schreef ik in mijn gedachten aan een dierbare. Soms kan dat net dát zetje zijn, wat nodig is, om überhaupt woorden op papier te krijgen. In mijn geval was die dierbare mijn jong gestorven moeder. Antwoord terug was dus uitgesloten. En juist dat heeft er, bij mij, toe bijgedragen dat ik steeds beter en meer ging schrijven. Geen antwoord kunnen ontvangen werpt je meer terug op jezelf. Je hebt niet te maken met eventueel commentaar op jóuw schrijfsel van die ander. Dat werkt bevrijdend voor het schrijven. Op – al schrijvend – het zelf ordenen en omschrijven van gedachten en gevoelens. Vaak is het ook zo dat je, weliswaar in je gedachten schrijvend aan een ander, dichterbij je diepste gedachten en gevoelens durft uit te komen.

In het begin van mijn ‘dagboekcarrière’ deed ik maar wat. Soms schreef ik driemaal daags, soms ook dagen niet. In het begin schreef ik vooral over belevenissen. Maar langzamerhand kroop het gevoel in mijn dagboek. Ik werd vertrouwd met het schrijven. Vertrouwd met mezelf. Dat weerspiegelde zich in mijn dagboek. Gaandeweg werd mijn dagboek mijn trouwste kameraad in mijn leven. Tegenwoordig kan ik niet meer zonder! Als ik op reis ga, is het eerste wat ingepakt wordt in de koffer mijn dagboek en mijn favoriete pen. De mooie schriften, die ik in het begin kocht, zijn inmiddels vervangen door praktische collegeblocs. Daar passen meer letters, woorden, zinnen in! Toch was in de beginperiode dat mooie schrift essentieel. Het was een cadeautje voor mezelf, dat stimulerend werkte om daadwerkelijk te gaan zitten schrijven.

Van de discipline om te gaan zitten schrijven, in mijn dagboek, ben ik gegroeid naar een prettige gewoonte. Voor mij is dagboek schrijven geworden tot een moment van rust, bezinning, reflectie op mezelf. Helemaal voor mezelf alleen. Heel af en toe schrijf ik in mijn dagboek nog aan mijn dierbare moeder. Vooral als er moeilijke gedachten en gevoelens opborrelen, die ik alleen niet goed kan hanteren. Dan biedt schrijven aan haar steun.

Schrijven kan steun bieden. Gun jij jezelf de tijd en de ruimte om (in het nieuwe jaar) een mooi dagboek te schrijven? Daarmee geef je jezelf een groot cadeau; een kameraad voor elke nieuwe dag!

Bewustzijn

Standard

Voor schrijven zijn een aantal vaardigheden nodig:

  • Vanzelfsprekend (Is dat wel zo vanzelfsprekend?) moet je hebben leren lezen en schrijven.
  • Verder is een bepaalde mate van intelligentie handig.
  • Observeren is een heel essentieel onderdeel van leren goed te schrijven.
  • Maar volgens mij is bewustzijn het meest belangrijke. Met regelmatig een flinke dosis bewustzijn wordt observeren gemakkelijker, wordt schrijven gemakkelijker.

We kennen het natuurlijk allemaal dat we aan het eind van een dag constateren dat we op de automatische piloot geleefd hebben. Dat we nauwelijks weten wat we gedaan hebben, hoe we van A naar B gekomen zijn, wat we gegeten hebben.

In deze maatschappij, waarin we vaak gedicteerd en geleefd worden door verkeer, werk, smartphone, computer en TV is bewustzijn soms ver te zoeken.

En, het is zo simpel! Voor bewustzijn hebben we nauwelijks gereedschappen nodig. Zelfs geen ander persoon, integendeel zelfs. Gewoon af en toe bewust naar je binnenste ik keren, je afsluiten voor al die schreeuwende impulsen en indrukken van buitenaf. Je afvragen en stilstaan bij hoe het met je gaat. Kijken naar wat je hebt. Stilstaan bij wat je wellicht anders zou willen hebben of willen doen.

Met een dagelijkse dosis bewustzijn wordt schrijven gemakkelijker, maar andersom wordt bewustzijn ook gemakkelijker met een dagelijkse dosis schrijven.

Tijd maken in het hectische bestaan om even een (dagboek)fragment te schrijven, waarmee je je bewust bent hoe het met jezelf gaat, werkt uiteindelijk bevrijdend.

In het begin zal het wellicht onwennig zijn om zo bewust met jezelf bezig te zijn en dat ook nog op te schrijven.

De aanhouder wint!

Ik gun je dat je door elke dag even bij jezelf stil te staan gaandeweg bemerkt dat dát moment diepgang geeft aan de dagelijkse beslommeringen en het je leven in een ander – bewuster – licht zet.

December

Standard

De decembermaand is begonnen.

Buiten wordt het kouder, binnen wordt het warmer en gezellig met kaarsjes en de kachel aan. 

De feestdagen zijn in aantocht.

In de winkels is een overdaad te vinden aan kerstversierselen, aan luxe levensmiddelen. Kerstbomen, in alle soorten en maten, worden te koop aangeboden.

De stress neemt toe!

Bij vrijwel iedereen. Bij de kinderen, die in grote afwachting zijn van Sinterklaas en zijn Pieten, of die nou wel of niet zwart zijn. Bij hun ouders, die de cadeautjes hebben moeten vergaren, in drukke tijden. En misschien wel terwijl er bezuinigd had moeten worden. Bij de winkeliers, of het dit jaar weer gaat lukken juist in die decembermaand voldoende omzet te halen. Bij ouderen, die wellicht tegen eenzame feestdagen zitten aan te hikken.

Het lijkt wel of het elk jaar erger wordt, en ook eerder. Met z’n allen leven we zo’n beetje gemoedelijk door de maanden van het jaar heen, om dan vervolgens, tegen December, met z’n allen in de stress te schieten, voor de feestdagen die eraan komen.

Kan het nog anders?

Kan het bewuster?

Wat betekent Kerstmis voor jou? Wat betekent de Jaarwisseling voor jou? Is het het feest van overdaad, van veel en lekker eten, van veel mensen over de vloer.

Of zou het ook het feest van bezinning kunnen zijn? Een aantal vrije dagen, waarin je stilstaat bij hoe het eigenlijk met jou en je dierbaren gaat. Stel je aan de kerstdis de vraag aan je naasten; ‘hoe gaat het met jou?’ En welk antwoord geef je zelf? Het standaard ‘goed’, of durf je dieper te gaan dan dat?

Zou het niet mooi zijn als je deze Kerst en deze Jaarwisseling jezelf cadeau geeft dat je vooral dichterbij jezelf en de mensen om je heen komt te staan. Is dat niet een beetje waar het om draait?

Het levert minder stress op. Want je hoeft niet opgeklopt te zijn, zoals de slagroom, je hoeft niet alles perfect te doen, ook niet met Kerst. Je mag jezelf en je naaste vertellen hoe het écht met je gaat, zelfs al zijn het feestdagen.

Gewoon méns zijn, dat wens ik je deze feestdagen toe. Geniet ervan!