Dagboek schrijven

Standard

Je hebt nu al een aantal weken blogs van mijn hand kunnen lezen. In die blogs zal je een bepaalde toonzetting opgevallen zijn; over het algemeen zijn mijn blogs vrij serieus. Ze bevatten een vrij hoge mate van bewustzijn. Die hoge mate van bewustzijn weerspiegelt mij, voor een deel.

Hoe ben ik zo geworden? Wat heeft schrijven daarmee te maken?

Toen ik als achttienjarige het ouderlijk huis verliet, ben ik begonnen met dagboek schrijven. Ik ging naar de winkel en kocht een mooi schrift. Ik begon met schrijven. Ik was alleen, vaak ook eenzaam, maar wel met een hoofd vol gedachten, gevoelens en belevenissen. Die besloot ik toe te vertrouwen aan het papier. In het begin schreef ik in mijn gedachten aan een dierbare. Soms kan dat net dát zetje zijn, wat nodig is, om überhaupt woorden op papier te krijgen. In mijn geval was die dierbare mijn jong gestorven moeder. Antwoord terug was dus uitgesloten. En juist dat heeft er, bij mij, toe bijgedragen dat ik steeds beter en meer ging schrijven. Geen antwoord kunnen ontvangen werpt je meer terug op jezelf. Je hebt niet te maken met eventueel commentaar op jóuw schrijfsel van die ander. Dat werkt bevrijdend voor het schrijven. Op – al schrijvend – het zelf ordenen en omschrijven van gedachten en gevoelens. Vaak is het ook zo dat je, weliswaar in je gedachten schrijvend aan een ander, dichterbij je diepste gedachten en gevoelens durft uit te komen.

In het begin van mijn ‘dagboekcarrière’ deed ik maar wat. Soms schreef ik driemaal daags, soms ook dagen niet. In het begin schreef ik vooral over belevenissen. Maar langzamerhand kroop het gevoel in mijn dagboek. Ik werd vertrouwd met het schrijven. Vertrouwd met mezelf. Dat weerspiegelde zich in mijn dagboek. Gaandeweg werd mijn dagboek mijn trouwste kameraad in mijn leven. Tegenwoordig kan ik niet meer zonder! Als ik op reis ga, is het eerste wat ingepakt wordt in de koffer mijn dagboek en mijn favoriete pen. De mooie schriften, die ik in het begin kocht, zijn inmiddels vervangen door praktische collegeblocs. Daar passen meer letters, woorden, zinnen in! Toch was in de beginperiode dat mooie schrift essentieel. Het was een cadeautje voor mezelf, dat stimulerend werkte om daadwerkelijk te gaan zitten schrijven.

Van de discipline om te gaan zitten schrijven, in mijn dagboek, ben ik gegroeid naar een prettige gewoonte. Voor mij is dagboek schrijven geworden tot een moment van rust, bezinning, reflectie op mezelf. Helemaal voor mezelf alleen. Heel af en toe schrijf ik in mijn dagboek nog aan mijn dierbare moeder. Vooral als er moeilijke gedachten en gevoelens opborrelen, die ik alleen niet goed kan hanteren. Dan biedt schrijven aan haar steun.

Schrijven kan steun bieden. Gun jij jezelf de tijd en de ruimte om (in het nieuwe jaar) een mooi dagboek te schrijven? Daarmee geef je jezelf een groot cadeau; een kameraad voor elke nieuwe dag!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s