Ik zie, ik zie…

Standard

Ik zie, ik zie…wat jij niet ziet.

 Een eenvoudig rijmpje. Maar ook een heel treffend rijmpje als je het betrekt op (jezelf) observeren.

In één van mijn eerdere blogs (Bewustzijn) vertelde ik al dat observeren een essentieel gereedschap is voor goed (leren) schrijven. En onlosmakelijk verbonden met observeren is een bepaalde mate van bewustzijn. Bewust observeren kan je leren. En als je leert goed te observeren en dat wat je ziet toe te vertrouwen aan het papier, heb je een prachtige basis voor goed (leren) schrijven.

In ‘Het grote schrijf-doe-boek’ van Louis Stiller, waarin voor elke week van het jaar schrijfoefeningen staan, staat al bij hoofdstuk 2 ‘Schrijven is kijken: observeren is te leren’.

‘Schrijvers kunnen vaak opvallend goed observeren. Goed schrijven begint dan ook met goed kijken. Niet alleen details zien, maar ook de ware betekenis van dingen doorgronden. Leer kijken als een schrijver’.

Goed kijken betekent je laten pakken door een beeld. Dat kan van alles zijn. Een foto, een kunstvoorwerp in een museum, die ene boom die eruit springt tijdens een wandeling, of die ene persoon die je ziet, als je rustig op een terrasje zit. Of, die ene gedachte en dat ene gevoel in jezelf. Zeker in deze tijd, dat de natuur weer langzaam tot leven komt, is er veel te zien, veel te observeren, dus ook veel te schrijven, als je wilt. Neem er de tijd voor!

Nauwgezet observeren en daar verslag van doen is de basis voor goed (be)schrijven. Observeer in detail. Wat zie je? Wat valt je op? Wat voel je erbij?

Als je dat oefent, leer je observeren, oefen je bewustzijn en als je plezier krijgt in het opschrijven van die dingen, zal je merken dat je iets verworven hebt, wat je niet snel meer los wilt laten; een verdieping en verrijking in je leven, waar je altijd naar terug kunt keren.

 

Verwachtingsvol

Standard

Het was tijd voor een wandeling met mijn beide honden. Van achter het glas zag het er mooi uit. Een vaag zonnetje dat over het water scheen.

Ik stak me in de winterjas, lijnde de honden aan en ging de deur uit. Het leek niet alleen mooi, het was zelfs mooi! Zacht voor de tijd van het jaar. De winterjas kon zelfs even open.

Lopend over het laantje waar ik aan woon, zag ik een deur openstaan. Frisse voorjaarslucht die de koude winterdampen wegblies. Buurmannen die het eerste snoeiwerk van dit jaar verrichten.

Ik was niet de enige die de honden uitliet. Het halve hondenbezittende dorp trok er op uit. Ik omzeilde ze allemaal. Deze prachtige, verwachtingsvolle bijna-voorjaarsochtend wilde ik alleen en ongestoord zijn. Genietend. Beseffend wat een rijkdom de natuur ons geven kan.

De buizerd die schreeuwde, hoog in de lucht. De sneeuwklokjes die met hun witte kopjes stonden te wiegen in het zachte briesje. Mijn twee honden die de tijd namen om aan grassprietjes te snuffelen.

Het is pas half februari. Voor hetzelfde geld zitten we volgende week met een pak sneeuw. Of zit ik na een wandeling door de vrieskou achter een dampende kop chocolademelk.

Maar deze ochtend fluisterde de natuur zachtjes en verwachtingsvol waar we langzamerhand weer naar toe gaan. Voorjaar, lente.

We hoeven er helemaal niets voor te doen. We kunnen er zelfs niets aan doen, het niet beïnvloeden. We hoeven het alleen maar te zien. En ervan te genieten.

Wat een rijkdom!

De persoon achter de blogs

Standard

De afgelopen drie maanden heb je nu al blogs van mijn hand kunnen lezen. Over schrijven, over bewustzijn, over mooie woorden. Maar ken je me nu al een beetje? Weet je wie de persoon achter de blogs is?

Om de band wat te verstevigen, vind ik het tijd worden iets meer van mezelf bloot te geven, iets meer van mezelf te vertellen, zodat het lezen van de blogs wellicht leuker, persoonlijker wordt.

Ik ben een vrouw van vijftig jaar jong. Met de nadruk op jong!

Er zijn in mijn leven lange periodes geweest dat ik me ouder voelde dan de vijftig jaar die ik nu daadwerkelijk ben. Mijn leven was niet gemakkelijk tot voor kort. Na een moeizame jeugd, ben ik jarenlang van de ene in de volgende opname in een psychiatrische kliniek gehobbeld. Niet gek, maar ook niet goed. Het alledaagse leven kostte moeite. Ik was depressief, angstig.

Door de jaren heen werd het steeds beter. Ik heb aan mezelf geschaafd en keihard geploeterd om het leven beter te doen worden. En met succes!

Tegenwoordig zijn er nog wel dagen dat ik even opgenomen wordt, om bij te tanken, maar niet meer opname in, opname uit. Het alledaagse leven wordt steeds leuker, mooier.

Door mijn ervaringen binnen de psychiatrie ben ik de mens geworden die ik nu ben. Ondanks alles positief. Door alles wat ik meegemaakt heb bewust. Bewust van de dingen in het leven die er – voor mij – écht toe doen. Zoals schrijven. Zelfs dat is gestimuleerd door mijn opnames. Er was een tijd dat ik aan traumaverwerking deed en de afspraak met de psychiater was, dat ik de trauma’s beschreef, waarna we die stukken tekst verder uitdiepten. Dat was een gouden ingeving! Voor die tijd schreef ik al veel, maar in en na die tijd werd mijn schrijven wezenlijker. En door het op te schrijven, ging ik door een proces van afstand nemen, waardoor het verwerken gemakkelijker ging.

Ik heb veel handvatten verworven om de moeilijke momenten, die er nog steeds zijn, die e rwellicht ook zullen blijven, om te buigen naar minder moeilijk, leefbaarder. Het heeft me jaren en bloed, zweet en tranen gekost om zóver te komen, maar heb ik spijt? Nee, absoluut niet. Mijn leven had wellicht iets gemakkelijker mogen zijn, maar het heeft me ook gemaakt tot de vrouw die ik nu ben. Met een boel levenservaring. Met kracht. Met een ferme dosis bewustzijn.

En, met een schrijfvermogen, waar ik elke dag nog van geniet. En waar ik jou tegenwoordig in mee mag laten delen! Wie schrijft, die blijft!