Verwachtingsvol

Standard

Het was tijd voor een wandeling met mijn beide honden. Van achter het glas zag het er mooi uit. Een vaag zonnetje dat over het water scheen.

Ik stak me in de winterjas, lijnde de honden aan en ging de deur uit. Het leek niet alleen mooi, het was zelfs mooi! Zacht voor de tijd van het jaar. De winterjas kon zelfs even open.

Lopend over het laantje waar ik aan woon, zag ik een deur openstaan. Frisse voorjaarslucht die de koude winterdampen wegblies. Buurmannen die het eerste snoeiwerk van dit jaar verrichten.

Ik was niet de enige die de honden uitliet. Het halve hondenbezittende dorp trok er op uit. Ik omzeilde ze allemaal. Deze prachtige, verwachtingsvolle bijna-voorjaarsochtend wilde ik alleen en ongestoord zijn. Genietend. Beseffend wat een rijkdom de natuur ons geven kan.

De buizerd die schreeuwde, hoog in de lucht. De sneeuwklokjes die met hun witte kopjes stonden te wiegen in het zachte briesje. Mijn twee honden die de tijd namen om aan grassprietjes te snuffelen.

Het is pas half februari. Voor hetzelfde geld zitten we volgende week met een pak sneeuw. Of zit ik na een wandeling door de vrieskou achter een dampende kop chocolademelk.

Maar deze ochtend fluisterde de natuur zachtjes en verwachtingsvol waar we langzamerhand weer naar toe gaan. Voorjaar, lente.

We hoeven er helemaal niets voor te doen. We kunnen er zelfs niets aan doen, het niet beïnvloeden. We hoeven het alleen maar te zien. En ervan te genieten.

Wat een rijkdom!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s