Bij de tijd

Standard

 

Wat zegt tijd?

Als de dag soepel glijdt

Of als minuten uren lijken

Niet vooruit kunnen kijken

Waar blijft de tijd?

Als je kijkt, met spijt…

Naar de moeilijke dagen

Zóveel vragen

En als de tijd

Je dan bevrijdt…

Gaat het opeens vliegensvlug

Wil je nooit meer terug

Het is maar relatief!

Tijd; soms je vijand, soms je lief.

Dit is één van de gedichten uit het e-boekje ‘Een bundeltje tijd’. Gedichten over tijd, seizoenen, afgewisseld met spreuken.

Tijd; ik vind het zo’n intrigerend begrip! Het half uur bij de tandarts in de stoel is dezelfde tijdspanne als een half uur in bad. Maar met een compleet ander gevoel. Bij de tandarts in de stoel lijkt de tijd te kruipen, terwijl als je dat half uurtje in het warme badwater ligt te soezen, je er wellicht nog een half uur aan vastplakt, omdat het zo kort lijkt.

Tijd, het is zo’n abstract begrip, tegelijkertijd speelt dat abstracte begrip een grote rol in ons dagelijks leven. Hebben we vaak haast, staan we niet even stil bij hoe het met ons gaat, hoe we ons voelen, terwijl – als we dat wél zouden doen – de overige tijd meer kwaliteit in zich heeft.

Gun jij jezelf de tijd om met het e-boekje ‘Een bundeltje tijd’ even de tijd voor jezelf te nemen en je te laten inspireren door de tijd?

Meld je dan aan via www.splashingwordworks.nl, Deze lente is het e-boekje speciaal met korting te koop, voor 4,95 (i.p.v 7,95).

Bovendien, als jij je aanmeldt op mijn website, ontvang je elke week een persoonlijke mail over de nieuwste blog. En houd ik je op de hoogte van nieuwe acties en activiteiten.

Doen!

 

Advertisements

Roffelrondje

Standard

Muf kom ik uit bed. Een korte, onrustige nacht. Ik doe mijn vaste ochtendritueel; koffie, dagboek schrijven. Door het raam zie ik het licht worden. De zon komt roodgloeiend boven de horizon uit. Het kriebelt opeens! Ik heb haast me in de kleren te hijsen, ik ga naar buiten. Een rondje door het park. Op een verdwaalde fietser na is het nog stil. Althans, stil wat mensen betreft.

Verder is het een kakafonie van vogels, die druk in de weer zijn. Eenden, die vlug het water in vluchten, als ik langs hen loop. Zanglijsters, roodborstjes. Ze zingen uit volle borst, elkaar als het ware ‘goedemorgen’ wensend. Het mooist vind ik de roffels van de spechten. Regelmatig sta ik stil om in de nog kale bomen op zoek te gaan naar die prachtige diertjes.

Ik voel me klein en groot tegelijkertijd. Klein, als ik zo in die machtig mooie natuur rond mag lopen. Die natuur, die ons zomaar ten deel valt, waar we niets voor hoeven te doen. Hooguit er oog voor hebben. Er respectvol mee omgaan, zodat wijzelf en generaties na ons er ook nog van kunnen genieten.

Ik voel me groot, groots bijna, als ik merk hoe zo’n kort rondje door het park de mistige hersenspinsels van de nacht uit mijn hoofd waaien.

Het is nog vroeg als ik weer terug binnen ben. Het leven van alledag komt langzaam op gang. Mensen snellen in hun auto’s voorbij, op weg naar werk en andere dagelijkse verplichtingen.

De vogels trekken zich alweer terug, schichtig voor al die herrie van auto’s en mensen. Hun ochtendritueel is ook weer achter de rug. Ik was er even deel van.

Ik hoop het goede gevoel vast te houden, door de dag heen. Ik hoef alleen maar terug te denken aan het heldere geroffel van de grote bonte specht. Machtig! Prachtig!

Zie jij het voor je? En wil jij er ook zo over leren schrijven? Meld je dan aan op mijn website www.splashingwordworks.nl, voor de basiscursus vol-zin-schrijven. Speciaal voor vroege vogels bied ik die cursus met korting aan…

Per dag bekijken

Standard

Vorige week schreef ik een blog over geduld. De afgelopen week heb ik veel geduld met mezelf gehad. En kom ik tot de ontdekking dat als je geduldig met jezelf bent, je ook meer van dag tot dag leeft. Meer in het heden in plaats van in het verleden of in de toekomst. Dat is een mooie staat van zijn. Er zijn hele boeken over geschreven, het wordt omschreven als mindfulness.

‘Mindfulness is een manier van zijn in de wereld. Mindful zijn betekent dat je met geduld, openheid en compassie aandacht schenkt aan de altijd aanwezige stroom van gebeurtenissen in je leven, zonder erop te reageren’. (Uit; Werkboek Mindfulness, Thomas Roberts)

Een soort ‘laissez faire’. Niet oordelen over de gebeurtenissen, gedachten en gevoelens die per dag, per moment over je heen komen, maar geduldig aanvaarden. Accepteren.

‘Hier en nu en de acceptatie daarvan, daar staat mindfulness voor. Niet meer, niet minder. Je kunt er workshops, jaaropleidingen, wereldtrainingen voor volgen. Ze zijn allemaal gebaseerd op één ding; in het moment zo dicht mogelijk bij jezelf blijven en beleven en aanvaarden wat is. De volledige aandacht houden bij wat je aan het doen bent’. (Uit; Hoe vind jij jezelf?, Diana van Beaumont)

Velen van ons hebben de neiging of vaak achterom te kijken naar wat zich in het verleden heeft afgespeeld of ver vooruit te kijken, naar wat er allemaal nog komen gaat. ‘Later, dan wordt het beter’. Terwijl we dan voorbij gaan aan de mooiheid van vandaag de dag.

Zeker nu, dit seizoen, dit prachtige weer biedt volop perspectief om te genieten van deze dag, van mooie momenten op deze dag.

Waar geniet jij het meest van? Wat zie je, voel je, ruik of proef je als je bewust van deze lentedag geniet? Gun jezelf vandaag, nu, terwijl je dit leest dat prachtige moment om even stil te staan, je bewust te zijn.

Stuur me jouw geluksmoment op deze dag als reactie toe, zelfs al is het maar één woord.

Ik verheug me op mooie woorden van prachtige momenten.

Geduld is een schone zaak

Standard

Afgelopen week wenste iemand, die mij erg goed kent, me toe dat ik meer geduld met mezelf zou hebben. Een oprechte wens, een wijze wens.

Al van jongs af aan kreeg ik te horen dat geduld niet één van mijn beste kwaliteiten was. Zeker niet als het mijzelf betreft.In bepaalde dingen kan ik heel geduldig zijn. Met handwerken bijvoorbeeld. Of schrijven.Maar als het gaat om verandering van gedrag of levenslessen, wil ik het liefst de volgende dag al resultaat zien.

Ik dacht na over die gemeende wens. Ik keek naar mijn huidige leven, waarin ik het element haast al achter me gelaten heb. Waarom zou ik dan haast hebben als het mijzelf betreft? Als ik meer geduld met mezelf heb, haal ik de eindstreep ook. Alleen dan prettiger, bewuster.

Diezelfde vrouw die mij dit toewenste, kwam ooit met de uitspraak; ‘Langzaam is soms sneller dan snel’. In combinatie met geduld geeft dat een nieuw perspectief.

Ik nam me voor in ieder geval te proberen wat geduldiger met mezelf te zijn. En zo gezegd, zo gedaan. In plaats van vol gas vooruit te snellen, leun ik wat achterover, bezin ik wat meer, voordat ik aan iets nieuws begin. Denk ik na over wat ik bereikt heb in mijn leven en hoeft het even niet anders. Proef ik wat ik bereikt heb. En voel ik me meer tevreden dan dat ik klakkeloos aan mezelf voorbij ren.

Een intrigerend begrip, dat geduld. De ene mens wordt geboren met veel geduld, de ander met weinig. Ik heb altijd gedacht dat je dat niet zou kunnen veranderen, dat het als het ware in je genen gebakken zit.

Maar wellicht kan je de omstandigheden dusdanig veranderen, beïnvloeden dat er toch wat meer geduld in je komt. Gewoon minder haast maken, wat meer bezinning en bewustzijn. En vooral ook beseffen dat bepaalde zaken in het leven tijd kosten, om te integreren.

Door te leven met geduld ervaar je minder stress, behoud je een lange-termijn-visie op de toekomst en laat je je dus minder snel meevoeren met de toestanden van alledag. Geduld stelt je in staat mooie doelen te bereiken en met een groter gevoel van bevrediging door het leven te gaan.

Mijn geduld wordt al direct beloond! Ik voel me milder naar mezelf toe. Ik geniet meer. Ik zit zelfs beter in mijn vel.

Ik ben blij met die warme wens. Die heeft me aan het denken gezet. Met een al direct merkbaar mooi resultaat. Van nu af aan ga ik geduldig proberen geduldig te blijven zijn!