Vier het leven

Standard

Al eerder in deze blogs verhaalde ik over lichamelijke ongemakken en vooral over de emoties die dat teweeg bracht. Het waren spannende weken. Het is voor mij toch niet dagelijkse kost dat er onderzoeken gedaan worden om ‘iets kwaadaardigs’ uit te sluiten, zoals huisarts en specialist letterlijk zeiden. Afgelopen maandag zouden mijn partner en ik de uitslagen krijgen.

Vlak daarvoor schreef ik in mijn dagboek dat ook al zou ik te horen krijgen dat ik kanker had, dat de lichamelijke klachten van dat moment niet erger zouden maken. Een diagnose horen betekent niet opeens zieker worden.

We kregen de uitslagen. Het is niets kwaadaardigs. Feitelijk is er op het vakgebied van de specialist die ik bezocht niets te vinden. Wat bleek? Het inzicht van de diagnose werkte ook andersom. Geen diagnose krijgen betekent niet dat mijn lichamelijke klachten minder zijn.

En dus zat ik de afgelopen dagen met dubbele gevoelens. Natuurlijk was en ben ik blij dat er niets kwaadaardigs gevonden is en dat ik er, zonder maar iets te hoeven doen of laten, hopelijk nog een heel aantal jaren aan mijn leven toe mag voegen. Maar ik voel ook mijn lijf, met pijn, waarvoor ik juist naar die dokter ging.

We zijn niet helemaal terug bij af, ook al voelde dat even zo. Ik had gewoon een paar dagen nodig om door te laten dringen wat er feitelijk aan de hand is. Ik heb geen kanker. Maar we moeten wel verder in de speurtocht naar wat het wel is.

Waarschijnlijk wordt dat een weg met vooral lange adem. Nog altijd verbaast (en frustreert) het me dat hier een mens in de medische wereld wordt opgedeeld in talloze kleine stukjes, waarbij iedere specialist naar zijn eigen kleine vakgebiedje kijkt. Alsof één klacht niet van invloed zou kunnen zijn op de rest van dat menselijk lijf. Maar ook, alsof elke specialist de kennis over dat gehele, prachtig functionerende mensenlijf vergeten is toen hij/zij zich specialiseerde.

Wellicht is het daarom goed dat ik terug verwezen ben naar de huisarts. Je mag toch veronderstellen dat die wel naar het lijf als één geheel kijkt.

Hoe het ook verder gaat, naar welke andere specialist(en) ik nu weer verwezen word, vandaag vier ik feest. Met mijn gehele lijf, met hart en ziel. Ik vier het leven. Wat me ongevraagd in de schoot geworpen is. Wat even twijfelachtig leek. Maar waar ik gevoelsmatig een toegift op heb gekregen!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s