Zo’n dag

Standard

Terwijl ik aan een kopje koffie zit, uitrustend na verfwerk aan de buitenkozijnen, grijp ik naar mijn mobieltje. Mis! Terwijl manlief bij me op het vlot stond en mijn telefoon in mijn broekzak piepte, heeft hij de telefoon per ongeluk in zijn eigen broekzak gestoken. En vervolgens moest hij op weg naar Groningen.

Daar zit ik dan. Onbereikbaar! Maar ook zelf niet kunnen bellen.

Het levert direct een unheimisch gevoel op. Wat nou als er wat gebeurt, waarvoor ik direct een telefoon nodig heb? Maar tegelijkertijd flitst er door me heen; hoe groot is die kans? En, hoe deden we dat vroeger, toen er nog geen mobiele telefoons waren? Toen hadden we in ieder geval nog een vaste telefoon, zodat je van je huis uit contact kon hebben met de buitenwereld.

Mijn mobiel, nog het ouderwetse type, waarmee je voornamelijk kan bellen en sms-en, fungeert eigenlijk het meest als huistelefoon. Natuurlijk heb ik het ding altijd wel bij me. Zekerheid voor alles, je weet maar nooit. Maar ik gebruik ‘m weinig onderweg.

Als ik aan het autorijden ben, gaat het ding op stil. Voor mij geldt dat, zelfs als de telefoon alleen maar rinkelt tijdens het rijden, me dat dusdanig afleidt dat ik niet meer zo goed op de weg kan letten. Ik kan me dus ook absoluut niet voorstellen dat mensen bellen of sms-en, terwijl ze aan het autorijden zijn.

Als ik in de supermarkt bij de kassa sta en iemand moet me juist op dat moment telefonisch spreken, dan heeft hij of zij even pech. Ik ben een vrouw, maar kan niet multitasken, en de caissière is ook een mens, die gewoon wat aandacht verdient.

Terwijl ik zo zit te overpeinzen wat voor gedrag er allemaal aan die mobiel vastzit, komt manlief weer voorrijden. Met mobiel. Ik was ondertussen gebeld, waardoor manlief achter zijn vergissing kwam. Hij vond het raadzaam maar even terug te rijden.

Dus, met mijn kopje koffie, bel ik de vriend terug die mij gebeld had. Hij had, op zijn beurt, geprobeerd contact te maken via Skype en mail. Ware het niet dat bij hem, aan de andere kant van het dorp, de stroom eruit lag. Zo’n dag dus.

We hebben elkaar aan de telefoon gehad. Zo vanzelfsprekend en vertrouwd. Maar het was niet van levensbelang.

Pas als het van levensbelang is en je hebt geen telefoon of met de mobiel geen bereik, pas dan heb je echt een probleem. Daar moet je toch niet aan denken! Het schijnt voor te komen. Kortgeleden las ik dat er een onderzoek is geweest naar plekken, hier in dit kleine landje, waar 112 onbereikbaar is.

Wat maak ik me dan druk over even onbereikbaar zijn! Maar je weet maar nooit of ik mijn mobiel nog heel dringend nodig heb vandaag. De mobiel als zekerheid voor alles. Of althans, voor heel veel.

Wat zijn we gewend aan en verwend met vanzelfsprekende zaken als telefoon, stroom. Of gas en water. Maar soms is het zo’n dag. Dat je je er even van bewust wordt, dat het ook anders kan zijn. Dat vanzelfsprekend best speciaal is.

Advertisements

Mensvaardigheid

Standard

Naar aanleiding van de blog van vorige week, waarin ik schreef over empathie, zocht ik nog één en ander op over dit boeiende onderwerp.

Zo las ik in een boek over ‘Emotionele intelligentie’, dat empathie een kwaliteit is die ontspringt aan emotioneel zelfbewustzijn. Hoe meer we open staan voor onze eigen emoties, hoe beter we andermans gevoelens kunnen begrijpen.

Dat is herkenbaar!

Lange tijd ben ik in mijn leven bezig geweest met het inventariseren, herkennen en erkennen van mijn emoties. Zo’n dertig jaar geleden was ik vooral een rationeel mens. Er leek een dikke, betonnen muur te zitten tussen mijn verstand en gevoel.

Gaandeweg, stapje voor stapje, ben ik meer een gevoelsmens geworden. Ook al was het een moeizame weg, twee stapjes vooruit, één weer terug, ik heb er geen spijt van.

Mét gevoel is het leven veel mooier. Diepgaander, hartelijker. Menselijker ook. Omdat ik nu, naast mijn eigen emoties, ook de emoties bij die ander zie. Oog hebben voor de (non-verbale) signalen wat anderen nodig hebben of willen. Of de gevoelens van de ander horen achter wat er gezegd wordt.

Volgens het boek ‘Emotionele intelligentie’ van David Goleman geeft empathie als sociale vaardigheid ons de mogelijkheid richting te geven aan een ontmoeting, anderen te activeren en te inspireren, te gedijen in een liefdevolle relatie en anderen over te halen, te beïnvloeden of op hun gemak te stellen.

En zo ben ik dan gaandeweg gegroeid. In mijn eigen gevoelens en het snappen van andermans gevoelens. Waardoor relaties met andere mensen inniger worden. Emoties en empathie als fundamentele ‘mensvaardigheid’.

Zo mooi en waardevol kan gevoel zijn!

Maar tegelijkertijd, wat zou het mooi zijn, als meer mensen gevoelsmensen zouden worden. Dan zou de wereld er liefdevoller op worden. Dan zou er meer betrokkenheid op elkaar zijn. Minder egoïsme. Minder haat en nijd. Gewoon meer liefde en menselijkheid.

Meer mensvaardigheid voor méér menswaardigheid. Ik blijf ervan dromen…

Voor je gelezen; Over empathie

Standard

In de Happinez las ik een interview met Roman Krznacic, die een boek schreef over Empathie, wat komend najaar verschijnt.

Empathie, het onderkennen van andermans emoties, staat de laatste tijd veel in de belangstelling.

Volgens Roman Krznacic heeft dat te maken met het feit dat we aan het terugkomen zijn van de opvatting dat we individualistische, egoïstische wezens zijn, die handelen uit louter eigenbelang. We hebben altijd wel voor onszelf moeten opkomen, door de evolutie heen, maar het is net zo belangrijk om af en toe in de schoenen van de ander te gaan staan.

Door het kapitalisme, marketing en reclame is de mens om ons heen langere tijd niet intereassant geweest. “Voorheen vergeleek je jezelf met je buren en had je niet zoveel materiële wensen. Nu wil je er net zo uitzien als een filmster en verlang je naar een huis uit een tijdschrift.”

Maar we gaan ons steeds meer beseffen dat dat niet echt geluk brengt. “Onze diep menselijke behoefte aan erkenning kan namelijk niet worden vervuld door materialisme en consumeren.” Echte erkenning haal je uit face-to-face-relaties.

“Door je te verplaatsen in de ander, kom je achter zijn/haar gevoelens en behoeften. Je gaat daar dan eerder op inspelen, met als gevolg minder onbegrip en meer verbondenheid.” Die verbondenheid maakt een mens gelukkig.

Bovendien, meer naar je medemens kijken is niet alleen goed voor die ander, het doet jezelf ook goed. “Als je je empathisch opstelt, kom je niet alleen meer over de ander te weten, maar ook over jezelf. De dialoog met anderen is een belangrijke manier om jezelf beter te leren kennen.”

Empathischer worden kan je leren, maar niet vanuit je eigen luie stoel, voor de buis.

“Ga praten met mensen uit andere woonplaatsen, uit andere culturen, van andere leeftijden.” Spreek met jezelf af dat je minimaal één keer per week iemand aanspreekt die je niet kent.

Ook empathie kan een gewoonte worden en het is een sleutel tot geluk. “Het geluk dat je krijgt via bevredigende relaties.”

Veel geluk!

Mag het me moeite kosten?

Standard

Zoals ik al in een eerdere blog schreef, woon ik sinds korte tijd samen met mijn partner Erik. We hebben een heerlijk leven. Samen op deze rustige, prachtige plek. Genietend van elkaar en onze vier viervoeters. Weinig of geen stress, weinig om ons zorgen over te maken. Sinds kort zijn we een soort klussenbedrijfje begonnen, waarbij we andere mensen vrijwillig helpen met klusjes in en om het huis. Dat betekent dat Erik regelmatig op pad is.

Wat is het dan raar dat het me, na zoveel jaren alleen redden, momenteel meer moeite kost Erik een beetje los te laten, alleen te zijn, dan dat we samen zijn. Toen ik een aantal jaren geleden deze boot kocht, was het ondenkbaar dat er iemand bij in zou komen wonen. Was het, na een paar mislukte relaties, zelfs ondenkbaar dat ik mezelf ooit weer zou toevertrouwen aan een ander.

Het is een compleet nieuw leven. Het is zoeken naar de juiste weg. Soms lukt dat heel aardig, soms weer wat minder.

De kunst is om onszelf te zijn in relatie met de ander. Onszelf trouw te blijven in relatie met die ander. Kort gezegd; geven en nemen. Meegaan met de ander of iets meer de eigen regie bepalen. Soms dingen samen doen, soms dingen apart. Het kost me moeite daarin de juiste weg, de juiste balans te vinden. Maar mág het me moeite koste, na zoveel jaren alleen? Als antwoord op die retorische vraag die ik aan mijn psychiater mailde, kreeg ik terug; ‘Zou het niet raar zijn als het geen moeite kost?’

Ja! Dat zou raar zijn. Dat zou bijna betekenen dat die ander er helemaal niet toe doet. Dat ik klakkeloos hetzelfde leven blijf leiden, zelfs ondanks die ander. We zouden het dan vast een stuk minder leuk hebben saampjes.

En dus bouwen we samen verder. Met in ons achterhoofd de mooie, wijze uitspraak; De relatie maakt je klaar voor de relatie.

Er zal vast een periode komen dat het samen of apart wat meer in gevoelsbalans is. Maar waarschijnlijk zijn er dan weer andere items in onze relatie die om aandacht vragen.

Zo blijft het boeiend.

En wat ik ook boeiend vind, is om te lezen hoe jullie dat gedaan hebben, in een relatie. Schrijf het me! Ik ben er nieuwsgierig naar.