Zo’n dag

Standard

Terwijl ik aan een kopje koffie zit, uitrustend na verfwerk aan de buitenkozijnen, grijp ik naar mijn mobieltje. Mis! Terwijl manlief bij me op het vlot stond en mijn telefoon in mijn broekzak piepte, heeft hij de telefoon per ongeluk in zijn eigen broekzak gestoken. En vervolgens moest hij op weg naar Groningen.

Daar zit ik dan. Onbereikbaar! Maar ook zelf niet kunnen bellen.

Het levert direct een unheimisch gevoel op. Wat nou als er wat gebeurt, waarvoor ik direct een telefoon nodig heb? Maar tegelijkertijd flitst er door me heen; hoe groot is die kans? En, hoe deden we dat vroeger, toen er nog geen mobiele telefoons waren? Toen hadden we in ieder geval nog een vaste telefoon, zodat je van je huis uit contact kon hebben met de buitenwereld.

Mijn mobiel, nog het ouderwetse type, waarmee je voornamelijk kan bellen en sms-en, fungeert eigenlijk het meest als huistelefoon. Natuurlijk heb ik het ding altijd wel bij me. Zekerheid voor alles, je weet maar nooit. Maar ik gebruik ‘m weinig onderweg.

Als ik aan het autorijden ben, gaat het ding op stil. Voor mij geldt dat, zelfs als de telefoon alleen maar rinkelt tijdens het rijden, me dat dusdanig afleidt dat ik niet meer zo goed op de weg kan letten. Ik kan me dus ook absoluut niet voorstellen dat mensen bellen of sms-en, terwijl ze aan het autorijden zijn.

Als ik in de supermarkt bij de kassa sta en iemand moet me juist op dat moment telefonisch spreken, dan heeft hij of zij even pech. Ik ben een vrouw, maar kan niet multitasken, en de caissière is ook een mens, die gewoon wat aandacht verdient.

Terwijl ik zo zit te overpeinzen wat voor gedrag er allemaal aan die mobiel vastzit, komt manlief weer voorrijden. Met mobiel. Ik was ondertussen gebeld, waardoor manlief achter zijn vergissing kwam. Hij vond het raadzaam maar even terug te rijden.

Dus, met mijn kopje koffie, bel ik de vriend terug die mij gebeld had. Hij had, op zijn beurt, geprobeerd contact te maken via Skype en mail. Ware het niet dat bij hem, aan de andere kant van het dorp, de stroom eruit lag. Zo’n dag dus.

We hebben elkaar aan de telefoon gehad. Zo vanzelfsprekend en vertrouwd. Maar het was niet van levensbelang.

Pas als het van levensbelang is en je hebt geen telefoon of met de mobiel geen bereik, pas dan heb je echt een probleem. Daar moet je toch niet aan denken! Het schijnt voor te komen. Kortgeleden las ik dat er een onderzoek is geweest naar plekken, hier in dit kleine landje, waar 112 onbereikbaar is.

Wat maak ik me dan druk over even onbereikbaar zijn! Maar je weet maar nooit of ik mijn mobiel nog heel dringend nodig heb vandaag. De mobiel als zekerheid voor alles. Of althans, voor heel veel.

Wat zijn we gewend aan en verwend met vanzelfsprekende zaken als telefoon, stroom. Of gas en water. Maar soms is het zo’n dag. Dat je je er even van bewust wordt, dat het ook anders kan zijn. Dat vanzelfsprekend best speciaal is.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s