Solexdag

Standard

De laatste dagen zit ik heerlijk in mijn vel. Terwijl er toch niet iets bijzonders is, waardoor ik me zo plotseling beter zou voelen. Het zijn vast een aantal factoren bij elkaar, waardoor ik me gelukkig voel.

Zo ben ik weer begonnen met een fikse ochtendwandeling, samen met manlief, met onze honden. De tijd en moeite nemen naar het bos te rijden. De boslucht op snuiven. Stilstaan om te kijken naar de zwerm zilverreigers die overvliegt. Luisteren naar het monotone gakken van de ganzen. Een heerlijk begin van de dag. Het geeft meer energie dan het kost.

Als mijn partner vervolgens de deur uitgaat, op klus, laat ik de stilte en rust even op me inwerken, voordat ik zelf ook mijn activiteiten ga doen. Ondanks dat ik geen baan heb, heb ik altijd genoeg te doen. En ben ik over het algemeen een strakke planner. De neiging zelfs tot dwangmatigheid daarin.

Maar in die strakke planning houd ik ook rekening met dat het anders loopt of ik plan een ‘solexdag’ in. De zelfbedachte samenvoeging van solo-relax-dag. Daarin zit mijn huidige geluk. Gewoon een dag doen zoals het in me opkomt. Doen waar ik zin in heb, zelfs al had ik misschien moeten stofzuigen of ramen lappen.

Het geeft vrijheid in denken en doen. Het geeft energie. Het geeft een heerlijk gevoel van geluk.

Uit onderzoek is gebleken dat het je energie geeft als je gelukkig bent, terwijl het als je energie hebt gemakkelijker is om allerlei activiteiten te ondernemen die je gelukkig maken.

En dus houd ik mijn solexdagen in ere. Misschien zou iedereen dat van tijd tot tijd moeten doen. Probeer het eens uit!

Ik wens je veel geluk toe.

Advertisements

Allerzielen

Standard

Het is maandagochtend, de werkweek is weer begonnen.  Ik wil me de week inschrijven met een blog. Warm schrijven. Het kost wat moeite, mijn geest dwarrelt met alle indrukken van het afgelopen weekend.

Ik was met mijn partner en zijn zoon bij een viering van Allerzielen op een begraafplaats.

Allerzielen is officieel een gedenkdag van de Rooms Katholieke Kerk en wordt gevierd op 2 november. Op deze dag herdenkt de Rooms Katholieke Kerk alle overleden gelovigen.

Allerzielen is een dag van gebed voor allen die uit dit leven zijn heengegaan en nog niet voor altijd bij de Heer zijn. Daarbij hoort ook een bezoek aan het kerkhof, waarbij de priester of diaken de graven zegent en nabestaanden bloemen plaatsen op het graf. Dit betreft een eeuwenoude traditie die tot op de dag van vandaag in katholieke landen en streken wordt gebezigd. (Bron; Wikipedia)

Wij waren er vroeg. Toen we de rondgang over de begraafplaats hadden gemaakt, af en toe stil hadden gestaan, letterlijk en figuurlijk, ons gelaafd hadden aan de prachtige, ingetogen sfeer, gingen we weer de ‘echte wereld’ in. Een hele stroom mensen kwam ons tegemoet.

Wat mooi dat mensen stilstaan, in ieder geval één keer per jaar, bij hun geliefden die overleden zijn. Dat de dood niet iets is wat achteraf, ver van ons vandaan plaatsvindt, maar een prominentere plek in ons alledaagse leven krijgt.

Ik heb de indruk dat vieringen, zoals Allerzielen, een opmars maken. Op de radio hoorde ik de afgelopen weken ‘reclamespots’ van uitvaartmaatschappijen over stilstaan bij de doden. Herdenkingsdiensten. Boeken. Kaarsjes aansteken.

In ons jachtige leven staan we even stil. Dat is mooi.

Volgend jaar gaan we opnieuw en wederom vroeg. Om de mensenstroom een beetje vóór te zijn en daarmee te kunnen doen wat de intentie is van een dergelijke viering; even stilstaan. Bij de doden.