Voddenbaaltje

Standard

Deze dagen hebben we er een logeetje bij.

Naast onszelf, onze twee honden en dito aantal katten, hebben we er een voddenbaaltjes-kat bij. Het is één van de katten van (schoon)mamma, die door haar ziekte, onvoldoende aandacht en zorg aan de kat kon geven. We vonden hem met nare wonden en kale plekken en we hebben het arme diertje mee naar ons genomen.

Wat is het fijn om zo voor een diertje van mamma te mogen zorgen. En vooral, wat is het prachtig om te zien hoe snel de diertjes aan elkaar wennen!

De eerste avond moest het floddertje, zo ziek als hij was, grommen en blazen naar onze honden. Maar inmiddels paradeert hij rustig tussen de honden door, alsof hij ze al jaren kent. Onze Friese Stabij, de liefste knuffelhond die bestaat, wil de wonden van het voddenbaaltje likken. De Jack Teckel heeft hele andere interesse; die is vooral gespitst op de kattenbrokjes die in de bench staan.

We hebben onze logé ‘s nachts in een bench. Dat doen we vooral uit respect voor onze seniorkat. Dat is de enige die het niet zo heeft op logeerbeesten. Hoewel hij dat vooral niet laat blijken. Stoïcijns wordt het diertje compleet genegeerd. Maar als we het niet een beetje begeleiden, kiest senior het hazenpad naar buiten en wil hij niet meer binnenkomen.

De enige die echt strijd levert met onze logé, is onze dartele, zes maanden jonge meisje. Blazend, grommend, uitdagend sjeest ze heen en weer langs de bench. Of langs precies die plek waar het voddenbaaltje ligt.

Tot nu toe reageerde logé tweemaal op dit uitdagende gedrag, door als een raket naar voren te schieten, achter onze jonge telg aan. Die dan bliksemsnel de benen neemt en op een veilig plekje met dikke staart gaat zitten bijkomen van de schrik.

Zo is het al met al een hele beestenbedoening hier. Waar we druk mee zijn. Maar wat ook prachtige momenten oplevert. Als onze logé luidkeels naast me op de bank ligt te spinnen, terwijl ik deze blog schrijf, stroomt mijn hart over van geluk.

Zo eenvoudig, maar zo mooi kan het zijn!

Familiebanden

Standard

Het zijn drukke tijden, in mijn doorgaans rustige leventje. De gebeurtenissen, die allemaal behoorlijke impact hebben, volgen elkaar in hoog tempo op. Geen blije gebeurtenissen.

Manlief kwam lelijk ten val toen hij de honden aan het uitlaten was en heeft een hersenschudding en gebroken rib. Dus dat betekent veel rust nemen en goed voor hem zorgen. Ik doe het met liefde.

Bijna tegelijkertijd kwam het bericht dat schoonmamma in het ziekenhuis kwam, met een ernstige ziekte. Dus tussen de rustmomenten door, tuffen we met regelmaat naar het ziekenhuis. En maken onze telefoons overuren, met de SMS-jes, die ons updaten over de wel een wee’s van mamma’s gezondheid.

Niet eerder in onze anderhalf jaar jonge relatie, was er zoveel onderling contact met de broers en zussen van mijn partner. Dat op zich heeft ook impact.

Ik heb er een grote schoonfamilie bijgekregen, toen ik een relatie aanging met Erik. Als nieuwste spruit in dat geheel, is dat wennen. Zij hebben allemaal al een heel leven met elkaar opgetrokken. Ik kom er nieuw bij. Maak de mooie, maar ook lastige dingetjes die spelen, opeens van heel dichtbij mee. Ben een onderdeel geworden van dat geheel.

Ook al verzucht ik de afgelopen weken regelmatig dat het zoveel is wat momenteel op ons pad komt, ik vind het toch ook heel bijzonder. Intens. Met emoties die diep raken.

Vandaag, tussen de SMS-jes door, waren er bij mij even de tranen. Voor het grootste deel van ontroering. Dat me dit – de liefde en genegenheid voor schoonmamma, schoonzussen en zwagers – toch zomaar ten deel is gevallen toen ik met manlief een liefdevolle relatie begon.

Maar ook tranen om het gemis van mijn eigen moeder. Ze is al heel lang geleden gestorven. Ik heb haar nauwelijks gekend. En toch kan ik haar zo schrijnend missen. Gewoon even als dochter de gebeurtenissen en emoties die voorbij komen met haar willen kunnen delen. Soms zijn moeders gewoon onvervangbaar. Onmisbaar.

Ik ben vanmiddag even in bed gekropen. Helemaal alleen met mijn gedachten en gevoelens. Mijn hart dichtbij haar.

En zo kwam ik weer even thuis.

Verwondering

Standard

‘De mooiste emotie die we kunnen ervaren is die van het mysterie. Het is de kracht van alle ware kunst en wetenschap. Als deze emotie je vreemd is, als je je niet langer kunt verwonderen of stilvallen van ontzag, dan ben je zo goed als dood’. (Albert Einstein)

Wat heerlijk; de tijd van grote verwondering is weer aangebroken. Er is zoveel om je over te verwonderen. Als een kind zo blij zijn met cadeautjes, vanavond of met kerst onder de boom. Even stilstaan om naar die prachtig opgetuigde kerstboom te kijken. Je erover te verwonderen. Of stilstaan bij het mysterie van het leven, of je nu gelovig bent of niet. En wat te denken van een wandeling door een pas besneeuwd landschap.

Juist in deze decembermaand zijn alle ingrediënten voor een flinke dosis verwondering volop aanwezig.

Verwondering zet de tijd even stil. Het doet je even de grootsheid van de wereld om je heen beseffen.

Ik wens je een prachtige feestmaand met veel mysterieuze momenten toe!