Beschouwing bij een sterfbed

Standard

Ze is de derde vrouw, die ik mamma noem. Na mijn eigen moeder, die zo jong overleed dat ik me er nog niet van bewust was, zei ik (verplicht) mamma tegen de vrouw die mijn vader hertrouwde. Toen zij, alweer een heel aantal jaren geleden, overleed, zat ik naast haar sterfbed.

Nu zit ik naast het sterfbed van mijn schoonmoeder. Ik noem haar mamma. Met heel mijn hart en ziel, met alle liefde die ik in mij heb.

Het is de eerste keer in mijn leven dat ik zo intens en intiem naast een dierbare stervende zit. Wat is het moeilijk! Maar ook, wat is het mooi!

Nog even die allerlaatste keer dat ze haar ogen opslaat, zich bewust wordt dat wij bij haar zijn. We bouwen herinneringen op, voor later. Voor als ze er niet meer is. We pendelen heen en weer tussen thuis en ziekenhuis. Nemen afscheid, keren toch weer terug, omdat ze er nu nog is. Straks kan het niet meer, haar hand vasthouden.

Het is een intense tijd. Tijd verbleekt. We hebben nog maar even tijd. Met haar. We zeggen keer op keer dat we van haar houden. Of ze ons nog hoort, weten we niet. Maar, we kunnen het nu nog zeggen.

Een mamma die ons gaat verlaten. Samen delen we de intense emoties. We bouwen onuitwisbare herinneringen op voor later. Het is goed. Hoe moeilijk ook. Het is mooi. Hoe zwaar ook. Het is intiem. Dat heb ik nooit geweten, nooit eerder ervaren. Omdat er nog nooit een mamma was, waar ik zoveel van hield en haar sterfbed bewust meemaakte.

Dag lieve mamma…

Een ander leven

Standard

Van de week, toen manlief een lange wandeling ging maken met onze twee honden, lag ik even alleen op bed.

Hoe vaak in mijn leven heb ik niet alleen op bed gelegen!

Ik stond er nu bij stil. Lag te mijmeren over de complete ommekeer in mijn leven.

Van een vrouw die eenzaam was, naar iemand met een prachtige relatie. En naast een lieve partner, ook een beetje een gezin. De zoon van Erik zie ik ook als mijn zoon. De familie van Erik is ook mijn familie.

Ik overdacht zo, in stilte, op mezelf, dat ik eindelijk een gewoon normaal leven heb. Met alle kleine en grote dingen die ieder ‘normaal’ mens meemaakt. Strubbelingen met die puberzoon of ons zorgen maken om hem. Ziekte van mijn schoonmoeder, maar ook de liefde voor haar ervaren. Contact met broers en zussen. Het hoort er allemaal bij. Het maakt mijn leven mooi, zelfs al verzucht ik ook met momenten dat het vermoeiend of ingewikkeld is.

Waarschijnlijk is ook dat normaal. Hoewel ik me dat nog niet altijd realiseer, omdat het zo’n lange tijd minder normaal is geweest in mijn leven.

Heel lang heb ik de wens gekoesterd dat ik rond mijn vijftigste klaar zou zijn met mijn moeizame verleden. Die droom is vorig jaar uitgekomen!

En, zo stilstaand bij de ommekeer in mijn leven, lag ik te bedenken dat er wellicht ook een moment komt dat ik de GGZ-instelling, waar ik regelmatig kom voor gesprekken, ook achter me kan laten. Omdat ik dan helemaal gewend ben aan dit normale leven. Omdat dan de schaduw van mijn verleden zich niet meer over het heden werpt, zoals nu nog wel gebeurt.

Maar, ik zal nooit vergeten hoe het ooit was. En dat geeft dit gewone leven een extra tintje van dankbaarheid en trots. En dat maakt mijn gewone leven toch bijzonder!

Kwetsbaarheid

Standard

Laatst werd ik attent gemaakt op een mooi interview met de Belgische psychiater Dirk de Wachter. Zijn levensleus is min of meer; ‘There’s a crack in everything, that’s how the light gets in’ (Leonard Cohen).

Pas wanneer er zich barsten in ons leven opdringen, is er tijd om de chaos even aan ons voorbij te laten razen en stil te staan bij wat er eigenlijk allemaal misloopt.”

Volgens Dirk de Wachter is één van de grootste problemen van onze samenleving de illusie van maakbaarheid. Het idee dat we voor de volle 100% zelf in staat zijn ons eigen geluk te creëren. Als dat niet lukt is dat vervolgens volledig onze eigen schuld. We worden dan door de maatschappij aan de kant gezet en bestempeld als losers, kwetsbare mensen of zelfs psychiatrische patiënten.

Mensen bekijken kwetsbaarheid als iets slechts, iets dat gevaarlijk is”, zegt de psychiater. Terwijl, volgens hem, kwetsbaarheid één van de grootste talenten van de mens is. “Kwetsbaar durven zijn opent de weg naar contact en verbinding met de mensen om ons heen”. Het mag er zeker zijn!

Ik ben het hier helemaal mee eens!

Door de jaren heen heb ik (als psychiatrisch patiënte) geleerd mijn gevoelens beter te uiten en me kwetsbaarder op te stellen. Dat hoeft niet bij iedereen of altijd. Maar in je directe omgeving, bij geliefde, familie, goede vrienden heeft het tonen van kwetsbaarheid, volgens mij, alleen maar toegevoegde waarde. Het maakt je meer liefdevol mens. Het opent de deur naar de ander die dan wellicht ook meer van zichzelf durft te tonen. Het voegt een dimensie toe, aan dagelijks leven. Dichter bij elkaars en bij je eigen hart.

Je wordt er een mooier mens van!

Gemengde gevoelens

Standard

Vandaag is het een emotionele dag. Zoals ik al eens eerder geschreven heb, ben ik cliënt bij een GGZ-instelling en vandaag had ik een afspraak staan met mijn psychiater. Ik ken haar al meer dan zeven jaren en heb een mooie vertrouwensband met haar opgebouwd.

Vlak voor de feestdagen vertelde ze mij dat ze binnenkort vertrekt naar een andere baan. Onze huidige afspraken staan dan ook in het teken van afsluiten. Vandaag ruimden we een doosje met oude, moeilijke, geschreven stukken op, die ik jaren geleden bij haar in de kast geparkeerd had. Ik keek ernaar, ik las wat vluchtig door en ik dacht; zo, dat was dat.

Buiten, met een kopje koffie en sigaretje, kwamen er emoties los. Jarenlang was ik vaak meer dan één keer per week bij die GGZ-instelling. Er liggen heel wat tranen, boosheid, wanhoop. Er liggen ook hele mooie inzichten en bijzondere gesprekken.

Vanochtend ging ik nog even terug naar binnen en deelde ik de tranen met mijn lieve psychiater. Omdat ik verdrietig mag zijn om de lange tijd die ik nodig heb (gehad) om een, op z’n zachtst gezegd, niet-fijne jeugd om te buigen naar een beter leven.

Maar ook, omdat ik ontroerd en trots mag zijn dat ik nooit bij de pakken neer heb gezeten en altijd gezocht heb naar nieuwe wegen en mogelijkheden toch iets van mijn leven te maken.

Thuis schreef ik dagboek. En voelde ik me liefhebbende moeder en kind in één. De moeder die zo gehoopt had dat haar kind een gemakkelijker leven had gehad. Een beschadigd meisje. Wat echter uitgegroeid is tot een fier, volwassen gevoelsmens.

Soms zijn emoties moeilijk, maar tegelijkertijd prachtig!

Ons laantje

Standard

Tegen de rand van een klein Oost-Gronings dorp ligt het laantje waaraan wij wonen. Welgeteld zes huizen staan er en er liggen drie woonboten en nog een oude, historische sleepboot. Dat hele kleine straatje draagt een eigen plaatsnaam, Oudezijl. Dat is toch best bijzonder voor zo’n kleine gemeenschap.

En een echte gemeenschap is het!

Van de vijftien inwoners, onszelf meegerekend, zijn er twee mensen autochtoon, zij wonen al hun hele leven hier. De rest is allemaal ‘import’.

Komt het door de ligging van dit kleine gemeenschapje, aan de rand van het dorp, weids uitzicht over de rivier, doodlopend straatje dat de mensen die hier wonen beslist niet doorsnee zijn?

Het is hier geen huisje-boompje-beestje. Geen kinderrijke gezinnen, met ouders die druk bezig zijn met carrière maken. De gemiddelde leeftijd op dit laantje ligt hoog.

Gemeenschappelijke deler van de bewoners hier is de keuze voor rust en genot van de prachtige omgeving.

Ik woon hier met trots en passie. Toen ik in 2010 ging kijken naar de de boot, waarop ik sindsdien woon, was ik op slag verkocht. Ik denk dat het een vrij unieke plek is. Helemaal afgelegen, maar toch de benodigde voorzieningen binnen handbereik.

Met al die bewoners van verschillende pluimage is het een levendig geheel. Natuurlijk zijn er weleens wat strubbelingen, maar in tijden van ziekte of nood is iedereen er voor elkaar en wordt iedereen ook meteen op de hoogte gebracht. De saamhorigheid is groot en dat maakt het wonen op dit laantje met zijn eigen plaatsnaam zo mooi.

Gewoon een prachtplek, waar mensen er nog toe doen en die samen deze plek in ere en harmonie houden.

Ik ga hier nooit meer weg en hoop nog heel lang te mogen genieten van medebewoners en omgeving. Ik vind het een voorrecht dat ik deel uitmaak van ons Oudezijl!

 

2014 herzien

Standard

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In een San Francisco kabelbaan passen 60 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 430 keer bekeken. Als je blog een kabelbaan zou zijn, zou die ongeveer 7 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Iedereen die mijn blog gevolgd heeft of die een reactie gestuurd heeft; hartelijk dank!!

Ik zal ook dit jaar jullie weer verrassen met nieuwe blogs, natuurlijk hoop ik dat jullie mij dan weer verrassen met volgen en reacties.

Willemien

Eén januari

Standard

Het is één januari, ‘s avonds gezellig vroeg op bed. Nog een beetje ‘laptoppen’; de Facebookberichten bekijken, met alle foto’s van oliebollen en andere feestelijkheden. Iemand die het Polygoonjournaal van 1979 heeft gepost, toen het nog echt winter was. De post van onze buurman, die hier, tussen wal en schip, een ijsvogeltje heeft gespot. Dat prachtige azuurblauwe vogeltje, wat trouwens maar heel slecht tegen koude kan. Heeft hij dit jaar geluk!

Het is één januari ‘s avonds. De feestdagen zijn zo goed als weer voorbij. Het was gezellig. Het was ook wat hectisch, met op kerstavond het telefoontje dat we naar het ziekenhuis moesten komen, omdat het zo slecht met (schoon)moeder ging. Een rare kerstavond. Spannende uren waarin moeders geopereerd werd.

Het is één januari. We zijn heel blij dat we vanochtend saampjes naar het ziekenhuis konden om mamma te feliciteren met haar verjaardag vandaag.

Het is één januari. Een heel nieuw, vers jaar wat voor ons ligt. Niemand die weet wat het allemaal gaat brengen, dit jaar.

Ik wens jullie veel liefde, goede gezondheid, alle geluk. Veel leesplezier ook met de blogs die ik dit komend jaar van plan ben wat vaker te posten.

Het is één januari. Ik laat me verrassen door de dag van morgen, die daarna en alle dagen die volgen.

Om dan op Oudjaarsdag 2015 even te bezinnen over alles wat voorbij kwam en te accepteren dat het is zoals het is.