Beschouwing bij een sterfbed

Standard

Ze is de derde vrouw, die ik mamma noem. Na mijn eigen moeder, die zo jong overleed dat ik me er nog niet van bewust was, zei ik (verplicht) mamma tegen de vrouw die mijn vader hertrouwde. Toen zij, alweer een heel aantal jaren geleden, overleed, zat ik naast haar sterfbed.

Nu zit ik naast het sterfbed van mijn schoonmoeder. Ik noem haar mamma. Met heel mijn hart en ziel, met alle liefde die ik in mij heb.

Het is de eerste keer in mijn leven dat ik zo intens en intiem naast een dierbare stervende zit. Wat is het moeilijk! Maar ook, wat is het mooi!

Nog even die allerlaatste keer dat ze haar ogen opslaat, zich bewust wordt dat wij bij haar zijn. We bouwen herinneringen op, voor later. Voor als ze er niet meer is. We pendelen heen en weer tussen thuis en ziekenhuis. Nemen afscheid, keren toch weer terug, omdat ze er nu nog is. Straks kan het niet meer, haar hand vasthouden.

Het is een intense tijd. Tijd verbleekt. We hebben nog maar even tijd. Met haar. We zeggen keer op keer dat we van haar houden. Of ze ons nog hoort, weten we niet. Maar, we kunnen het nu nog zeggen.

Een mamma die ons gaat verlaten. Samen delen we de intense emoties. We bouwen onuitwisbare herinneringen op voor later. Het is goed. Hoe moeilijk ook. Het is mooi. Hoe zwaar ook. Het is intiem. Dat heb ik nooit geweten, nooit eerder ervaren. Omdat er nog nooit een mamma was, waar ik zoveel van hield en haar sterfbed bewust meemaakte.

Dag lieve mamma…

Advertisements

2 thoughts on “Beschouwing bij een sterfbed

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s