Logeerpartijtje

Standard

Volgende week reizen manlief, zoon en ik af naar het zuiden van het land. Stiefdochter van Erik gaat trouwen. Aangezien ze vroeg op de dag het ja-woord zal geven, en de reis vanuit het noorden des lands behoorlijk lang is, vertrekken we dus al een dag eerder. Dan slapen we bij de stiefdochter.

Ik ben er nog niet eerder geweest en dus vind ik het best spannend. Zeker slapen in een ander huis, met mensen die ik nog niet heel goed ken, is uit mijn comfortzone stappen.

In een artikel in Flow lees ik geïnteresseerd hoe het zit met die comfortzone. Je comfortzone is je veilige gebied, wat je kent, wat vertrouwd voelt. Als je daaruit stapt, weet je niet wat je kunt verwachten. Dat brengt onzekerheid met zich mee.

Zoals de psychologe in het artikel zegt dat we bewust of onbewust controle willen houden over onszelf en onze gevoelens. En, als je nieuwe dingen gaat uitproberen, is die controle vaak ver te zoeken.

Nu ben ik best een beetje verbaasd over mezelf!

Dat ik zoiets simpels als een logeerpartijtje bij een ander in huis zo spannend vind, terwijl ik – aan de andere kant – met speels gemak kortgeleden een interview doe voor een landelijk tijdschrift of een aantal jaren geleden op het Malieveld in Den Haag tijdens een manifestatie 10.000 mensen toespreek. Natuurlijk was dat ook spannend, maar ik zag er minder tegenop dat nu een nachtje logeren.

Ik heb een vermoeden hoe dat komt. Wat bij mij een belangrijke rol speelt in de onzekerheid en bijbehorende spanning is of ik iets ga ondernemen met naasten, die mij (goed) kennen of volslagen onbekenden. Als ik een flater sla tijdens de manifestatie of als mensen mijn interview in het tijdschrift niks vinden, heb ik daar geen enkele last van. Ik ken al die mensen niet, zij kennen mij niet. Maar als ik een misstap maak bij stiefdochter in huis, waar mijn partner en zoon bij zijn, is dat een heel ander verhaal.

Zoals in het artikel staat dat angst om voor gek te staan veel mensen tegenhoudt om met iets nieuws te beginnen.

Het artikel in de Flow eindigt met de mooie boodschap dat we gewoon af en toe die drempel van de comfortzone over moeten. Dat bang zijn niet eng is. Want, als je nooit bang bent, kun je ook niet dapper zijn.

Oftewel, ik ga volgende week gewoon dápper uit logeren!

Advertisements

Even bekende Nederlander!

Standard

Binnenkort, van 23 t/m 29 maart, is het de Week van de Psychiatrie.

Aangezien ik al jarenlang psychiatrisch patiënte ben, heeft die speciale week voor de psychiatrie altijd mijn belangstelling en empathie gehad.

Ooit leverde ik een geschreven bijdrage aan, aan de organisatie van de Week van de Psychiatrie. Dat was een artikel over medicijngebruik.

In een ander jaar was het thema ‘Een ervaring rijker’. En dat was het voordragen van hoe psychiatrie mijn leven heeft beïnvloed, in een regionale kerk, zeker.

Ditmaal ziet mijn bijdrage aan de Week van de Psychiatrie er anders uit. Al geruime tijd terug reageerde ik op een oproep op Facebook om aan een landelijk tijdschrift mijn levensverhaal te vertellen.

Een tijdlang hoorde ik niets. Totdat, rond eind november, de Margriet opeens mijn levensverhaal wilde weten in het kader van de aanstaande Week van de Psychiatrie. In hun editie besteden zij op hun manier aandacht aan het ‘Eens-gek-altijd-gek-vooroordeel’.

En zo kwam Storytellingbureau Little Birdie mij interviewen. En had ik aansluitend een heuse fotoshoot.

Dat op zich was een hele leuke ervaring. En ik ben ook heel tevreden over het resultaat.

Het voelt goed om op mijn manier een bijdrage te kunnen leveren aan het verminderen van het stigma wat nog altijd heerst over psychiatrie. Het is leuk met mijn toch wel bijzondere levensverhaal in een groot landelijk tijdschrift te staan.

En wellicht is het voor jou, als regelmatige lezer van mijn blogs, leuk om wat meer over mij te lezen en een gezicht te hebben bij de schrijfster achter de blogs.

Het complete verhaal met foto’s staat in de Margriet, die deze week uitkomt en vanaf donderdag 19 maart te koop is.

Jezelf zijn

Standard

Hoe je bent, hoe je je voelt en ik welke mate je jezelf durft te zijn, met alle karaktereigenschappen van dien, bepaalt in grote mate je uitstraling. De meeste mensen voelen zich op hun gemak bij mensen die ‘zichzelf’ zijn. Nu staat ‘zichzelf’ tussen aanhalingstekens, omdat iedereen natuurlijk altijd zichzelf is. Met ‘zichzelf’ bedoelen we hier dan ook het volgen van de eigen ideeën in plaats van een rol te spelen om aan de verwachtingen van wie dan ook te voldoen. Puur praktisch bekeken heb je meer energie tot je beschikking naarmate je meer jezelf wordt en minder naar de pijpen van anderen danst. In het begin kost dat wel wat meer energie, omdat je met allerlei beperkende overtuigingen moet afrekenen.

Uit; Emotiemanagement, CIVAS, 2011

Maar, hoe doe je dat dan, jezelf zijn? Is het een kwestie van ontspannen, of juist van hard werken, vraagt Lisette Thooft zich in Happinez af.

In onze jeugd passen we ons allemaal aan, aan het gezin waar we bijhoren. We kunnen niet anders. Je persoonlijkheid wordt voor een groot deel bepaald en gekneed door je opvoeding, door je plek in het gezin, door de levensstijl van de familie en de cultuur van het land waarin je woont. Je ontwikkelt ook je eigen overlevingsmechanismen; manieren van doen waarmee je het redt in het gezin, zelfs als die mechanismen niet bij je diepste, waarachtigste zelf passen.

We zijn allemaal wel min of meer aangepast geraakt. Alleen iemand met een olifantenhuid, star en rigide van karakter, die alle emotionele luiken dicht houdt, kan vanaf het begin af aan helemaal zichzelf blijven zonder beïnvloed te raken.

Als we zo aangepast zijn, zijn we dan nog wel een origineel en uniek eigen zelf, als we het ouderlijk huis verlaten en de wijde wereld intrekken? Of moet je dat zelf nog ontdekken? Moet je je ontdoen van alles wat er aan je vastgeplakt zit, alles waarmee je onbewust je kwetsbare ik beschermt?

Volgens spiritueel leraar Barry Long is er onderscheid tussen persoonlijkheid en karakter. En je persoonlijkheid speelt een belangrijke rol in het ‘jezelf kunnen zijn’. Je persoonlijkheid is het masker dat je hebt gevormd, de rol die je bent gaan spelen om je aan te passen. Als je dat masker aflegt, wordt je authentiek.

Het maakt duidelijk dat je niet zomaar jezelf kunt laten gaan en dan beweren dat je jezelf bent. Het maakt ook duidelijk dat er verschillende soorten van ‘goed’ zijn. Je kunt goed zijn als masker, als overlevingsmechanisme. En je kunt ook goed zijn omdat je alle angst en alle verlangen naar erkenning van anderen hebt laten varen en in je ware zelf terechtgekomen bent.

Het onderscheid tussen karakter (wat volgens Barry Long, de vingerafdruk van God is) en persoonlijkheid, maakt duidelijk dat je pas na een lange ontwikkelingsreis je ware wezen kunt onthullen.

Om jezelf te worden, samen te vallen met je karakter, moet er niet iets bij, maar juist iets af; namelijk je angst om niet goed genoeg te zijn in de ogen van anderen en je verlangen naar goedkeuring.

Dan word je mooi. Vanzelf. Dat is zichtbaar, voor anderen. Er zijn van die mensen die misschien qua uiterlijk niet superknap zijn, maar waar je toch het gevoel bij krijgt dat het prachtige mensen zijn. Zulke mensen zijn authentiek.

Als je jezelf wilt zijn, zit er niets anders op dan jezelf te accepteren zoals je bent, inclusief alle restjes onechtheid die je nog in je ziel hebt zitten. Hoe eerlijker je bent over je masker, hoe minder zwaar en dicht het wordt, hoe doorzichtiger voor jezelf en anderen.

Afscheid

Standard

Vorige week was het dan zover. Na zeven jaar vrijwel wekelijks intensieve gesprekken, nam ik afscheid van mijn psychiater, die een baan elders heeft aangenomen. Afscheid van een persoon, maar ook afscheid van een periode. Het is niet gemakkelijk voor me.

Toen ik voor het afscheid nog een laatste keer bij haar was, zei ze zelf dat het een beetje te vergelijken is met als kind volwassen worden en het ouderlijk huis verlaten. Op eigen benen verder.

Sinds ze mij in december jongstleden vertelde dat ze weg zou gaan, heb ik veel stilgestaan bij wat we samen allemaal gedaan en bereikt hebben. Heb ik ook nagedacht over de mooie band die we in de loop van de jaren opgebouwd hebben.

Ze was anders dan andere psychiaters, die ik in mijn ‘carrière’ heb meegemaakt. Ze heeft de gave professioneel, maar toch tegelijkertijd heel menselijk en betrokken te zijn.

We hebben samen gelachen en gehuild. Niet alleen ik toonde emoties, dat deed zij ook. Dat was voor mij in het begin heel raar. Dat een psychiater emotioneel geraakt kon zijn door de dingen die ik haar vertelde of door de emoties die ik toonde. Ontroerend!

We hebben keihard gewerkt. Zoals zij wel eens zei over mij; ‘alsof ik jarenlang elke dag naar de sportschool ging’.

Van een eenzaam, angstig, star meisje ben ik uitgegroeid tot een vlotte, redelijk normale, volwassen vrouw. Ook al zegt mijn psychiater dat ik het zelf gedaan heb, toch had ik het zonder haar niet-aflatende steun en vertrouwen in mij niet zover geschopt.

Onze allerlaatste afspraak kwam ze op de boot bij mij koffiedrinken. Ik heb haar als afscheidscadeau mijn zelfgeschreven boek gegeven, wat vooral gaat over de afgelopen jaren psychiatrisch proces. Dat heeft iets symbolisch. Mijn boek is een beetje mijn kindje. Dat trekt nu de wereld in.

Ik ga mijn psychiater missen! Maar de wijsheid en warmte die ze op me overgebracht heeft, draag ik met me mee.

Het is een nieuwe periode in mijn leven. Zonder psychiater. Meer op eigen benen. Wat fantastisch dat ik zó ben gegroeid!