Drukke Dieren Perikelen

Standard

De vorige blog vertelde ik over Eva, de aangereden kat, die het uiteindelijk niet redde. Kort daarna kregen we een nieuwe poes in de pleeg. Hoogzwangere Etna. Voor ons is het de eerste keer dat we een zwangere poes opvangen. Ik was een beetje mee-zwanger en ik verheugde me erg op de bevalling en de kittens.

Maar ook poezen laten zich niet de wet voorschrijven. Etna begon, net nadat ze bij ons was gebracht, met de bevalling, maar hield halverwege gewoon op. Waarschijnlijk was ze te gestresst; gezworven, opeens een nieuwe omgeving met nieuwe geluiden en allerlei indrukken, dan ook nog direct beginnen aan een bevalling. Het diertje was zó moe.

Het duurde en duurde. Maar omdat ze wel begonnen was, konden we het ook niet op zijn beloop laten. Dus, na twee nachten amper slapen en overdag poes goed in de gaten houden, werd in overleg met het asiel en de dierenarts, besloten tot een keizersnede.

Vrijdagavond kwam Etna terug. Met apart in een doosje, goed ingepakt, twee prachtige cyperse kittens.

Ik verzorgde Etna eerst; legde haar in de rustige berging op haar vers opgemaakte bed. Hield haar in de gaten, omdat ze nog helemaal suf van de narcose was. De kittens lagen lekker warm en hadden bij de dierenarts nog voeding gehad.

Omdat Etna nog zo onder invloed van de narcose was, moest ik haar echt constant bewaken. Ze kunnen namelijk, door de narcose, in een onbewaakt moment hun kroost doodbijten.

Wat een fantastisch moment van trots, toen Etna voor de eerste keer accepteerde dat ik haar twee jongen aanlegde! Daarna ging ze toch weer apart van ze liggen.

Maar, aan het begin van de nacht, de narcose was waarschijnlijk inmiddels helemaal uitgewerkt, was er opeens die klik. Ha, dat zijn mijn kinderen.

Vanaf dat moment ging alles voorspoedig! Prachtig, om mamma-poes en babies zo te mogen observeren en verzorgen.

Totdat vanochtend Etna opeens niet meer wilde eten en drinken. We hebben het haar al elke keer aangeboden, uit zichzelf eet en drinkt ze niet. Ze was ook erg warm, maar ze liet zich niet temperaturen, zelfs niet met drie man sterk.

Ik nam geen risico en overlegde met het asiel, die het nodig vonden dat Etna even (met kinders) naar de dierenarts ging. Hij belde toen Etna onderzocht was.

In feite gaat het prima met Etna. De wond ziet er goed uit, ze heeft geen koorts, ze is aangekomen in gewicht. Alleen haar blaas (en ook darmen) zijn overvol.

Etna is me er ééntje! Zoals ze de eerste uren niets van haar kindjes moest weten, zo toegewijd is ze nu, dat ze zichzelf niet eens de moeite gunt normaal op de kattenbak te gaan.

En dus neem ik me voor af en toe even streng te zijn en haar buiten de berging op de kattenbak te zetten!

Etna is weer, per dierenambulance, onderweg terug naar huis. Ik ben opgelucht dat er niets ernstigs met haar aan de hand is, ik ben blij dat zowel asiel als dierenarts het zo serieus namen en ik moet wel lachen dat Etna ons er gewoon nóg een taak bij geeft!

Poezenmoeders kunnen hun moederschap dus héél serieus nemen!

Deze pleegpoezen-mamma doet dat ook; ik kan heel liefdevol en zorgzaam zijn, maar ook streng en onverbiddelijk, als het moet. Het komt allemaal goed!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s