Het balletje dat rolt…

Standard

Soms zijn er van die gebeurtenissen, die je dag kunnen veranderen. Het balletje kan raar rollen…

Laatst was er bij mij zo’n gebeurtenis. Het was een gewone, gemiddelde dag. Tot de telefoon ging.

Omroep MAX belde me op, naar aanleiding van het interview wat ik in maart jongstleden aan de Margriet gaf.

Een heel gesprek over psychische problemen, over mensen met een ‘psychisch kantje’, zoals deze redacteur ons noemde. Over het bijbehorende stigma en hoe je dat kunt veranderen. Ha, dat is mijn paradepaardje!

Zolang als ik al meeloop in de psychiatrie, heb ik te kampen met het stigma, wat er op psychiatrie rust. En volgens mij kan je dat stigma alleen verminderen door open- en eerlijkheid. Door mensen te laten zien dat niet iedere psychiatrische patiënt zo gek is, als die paar extreme psychische gestoorden, die het journaal halen, omdat ze een vreselijke daad hebben verricht.

De redacteur vraagt me of ik bereid ben mijn verhaal op TV te doen. Jazeker!

Ik kom op het lijstje mogelijke kandidaten voor de uitzending.

Als ik de telefoon neerleg, ben ik van alles tegelijk. Beduusd, opgewonden, ontroerd. Een wens komt uit; mensen vertellen over psychische problemen en dat daar in feite prima mee te leven valt, dat er met mij ook prima te leven valt.

Ik weet dat ik het goed kan verwoorden. Ik weet dat ik een sterke uitstraling heb.

Dat ontroert me tegelijkertijd. Dat, zelfs ondanks die kwaliteiten, er toch die psychische kant is.

Ik voel een lijntje ‘naar boven’. Naar mijn twee lieve mamma’s die zo trots op me zouden zijn, als ik in die uitzending mijn zegje doe. Ik mis hen even te kunnen bellen. Maar ik geloof erin dat ze me kunnen volgen en dat ze met me meeleven.

Een vriendin (toevallig de moeder van degene die het interview van de Margriet schreef) vraagt me of ik het niet eng vind, zo’n uitzending, die veel bekeken wordt. Natuurlijk is het spannend. Maar wel leuk spannend. Er zullen momenten zijn dat ik zenuwachtig ben. Maar de ervaring bij een eerder publiek optreden heeft me geleerd dat ik als het ware boven mezelf uitstijg en er die mooie, sterke vrouw zit.

Ik hoef alleen maar mezelf te zijn.

Het balletje kan raar rollen in het leven!

De doelen wat lager stellen

Standard

Kortgeleden was ik in het ziekenhuis, vanwege mijn aanhoudende rug- en beenklachten. Er is een hernia geconstateerd en daarnaast heb ik twee versleten rugwervels.

Het goede nieuws is dat de hernia verholpen kan worden, maar dat duurt nog wel zo’n vier maanden voordat ik aan de beurt ben voor de operatie. Aan de versleten wervels is op zich niets meer te veranderen. Alleen, door middel van spierversterkende oefeningen en een nieuwe, aangepaste leefwijze, kan ik een poging doen wat minder pijn te krijgen.

Het klinkt zo simpel; mee leren leven, een aangepaste leefwijze.

Maar jonge, jonge, wat valt dat in de dagelijkse praktijk vooral niet mee!

Ik ben altijd nogal een bezig bijtje geweest. Zeker vanaf het moment dat ik mijn boot kocht, heb ik hele dagen, hele periodes bij wijze van spreken op de kop aan het plafond gehangen om te klussen. Het is een grote hobby van me.

Ook met de komst van Erik was ik degene die al het verfwerk deed en hield Erik zich meer bezig met de timmer- en zware klussen. Ik had, ondanks zijn noeste arbeid, altijd de eindregie.

Toen ik de afgelopen tijd veel pijn had, moest ik al de concessie doen dat Erik wat verfwerk van me overnam. Hij doet het minstens net zo goed als ik, maar in mijn hoofd was dat een behoorlijke omschakeling.

Daarnaast ben ik op de timer gaan werken. Klusje doen, pauze, weer een korte tijd klussen, weer pauze. Het is onwennig.

Volgens mijn hulpverlener is het een feit dat het ongeveer veertig tot zestig dagen duurt, voordat een nieuwe manier van doen ook echt een nieuwe gewoonte geworden is. Dus, gewoon volharden.

Wat vooral lastig voor me is, is dat ik minder voldoening haal uit de dagelijkse dingen. Als ik in het verleden een hele dag geklust had, kon ik ‘s avonds zo echt innig tevreden zijn met het behaalde resultaat.

Met minder tijd om te werken, komt er minder af, is er dus minder voldoening, dacht ik. Maar misschien is dat wel het grootste punt waar ik aan moet werken en sleutelen. De doelen wat lager stellen. Proberen meer voldoening te halen uit die laag gestelde doelen en uit andere dingen, dan klussen of huishouden.

Ik heb mijn schrijven een nieuwe impuls gegeven. Ik heb mijn studie weer opgepakt. Ik denk dat dat me goed gaat bevallen.

Uiteindelijk zal ik mijn leven wat aangepast hebben en er tevreden mee zijn. Het kost tijd, geduld en doorzettingsvermogen. Maar dan ben ik straks én van mijn hernia af én heb ik een nieuwe leefwijze verworven. Dat stemt me blij!

Het fijne van saai

Standard

Voordat Erik en ik elkaar leerden kennen, had vooral Erik een nogal turbulent leven. Een druk eigen bedrijf. Veel uitgaan. Ook wat minder fraaie uitspattingen.

Mijn leven, zeven jaar alleenwonend, met af en toe een korte, opgewonden relatie, was eigenlijk al best saai.

Als je van drukte en vertier houdt, is de plek waar we wonen oersaai te noemen. Middenin de natuur, weinig verkeer, in de winterperiode alleen de lokale bevolking die op de fiets voorbij tuft. Weinig spectaculair.

Ook de inhoud van mijn leven loopt nou niet bepaald over van heel opzienbarende dingen. Ik schep genoegen in en uit huishouden, klussen en schrijven. Ik leid een heel regelmatig, rustig leven.

Van de week blikten we samen terug op hoe we elkaar, twee jaar geleden, leerden kennen en hoe bijzonder het eigenlijk is dat Erik juist mij en mijn manier van leven zo is gaan waarderen. Hij gaf toe, dat hij in het begin natuurlijk best zijn twijfels had gehad of hij kon wennen aan die rustige en eenvoudige manier van leven. Maar ja, hij was voor mij gevallen. En dan heb je er veel voor over. Toch, als het niet in Erik zelf al een behoefte was geweest het levensroer drastisch om te gooien, was het waarschijnlijk niet gelukt. Dan had hij het misschien, omwille van mij, wel een tijdje volgehouden, maar dan had hij er zeker niet zo intens van kunnen genieten als dat we nu samen doen.

In een artikel ‘Het fijne van saai'(Flow) lees ik dat we in feite meedoen aan de huidige tijdsgeest. Er is meer behoefte aan verinnerlijking. Langzaam maar zeker komen mensen erachter dat je niet gelukkig wordt van alles. Mensen willen oprecht voelen, meer de diepte in. Het alles-willen-meemaken-gevoel is oppervlakkig. Je hebt nooit echt tijd genoeg om je ervaringen te verwerken.

Tegenwoordig is er steeds meer behoefte om thuis een veilige, geborgen plek te maken en te genieten van de eenvoudige, alledaagse dingen.

En volgens Lisette Thooft, auteur van het bovengenoemde artikel, blijkt juist een rustig leven tot ontroerende of verheffende ervaringen te leiden. Saai is dan helemaal niet saai, maar spannend.

Erik en ik zitten ‘s avonds voor de bench naar onze pleegpoes en haar kittens te kijken. Of we stoppen speciaal langs de kant van de weg om minutenlang een bruine kiekendief te observeren. Het zijn prachtige momenten waar we samen van genieten.

We hopen dat nog heel lang te mogen meemaken.

De brievenbus

Standard

Het is een gewone door-de-weekse middag. Ik laat onze twee honden even uit op ‘ons’ laantje en neem, op de automatische piloot, de post mee uit de brievenbus, als ik weer terug loop.

Opeens krijg ik haast. Er zit een brief/kaart uit Frankrijk bij. Ik heb geen idee. Ik ken niemand in Frankrijk!

Ik lees een prachtige kaart en een openhartige brief van een Nederlandse vrouw, die kortgeleden verhuisd is naar het platteland van Frankrijk en die van een vriendin een stapel ‘Margrieten’ kreeg. Ook de Margriet waarin mijn levensverhaal stond. Naar aanleiding van dat interview had deze vrouw mijn website en blog bezocht.

Ik ben stil. Ik heb kippenvel. Ik ben ontroerd.

Dit is een geschenk. Dit is waar ik voor schrijf. Zoals de dame zelf in haar brief schrijft; ‘Mensen steunen, raken en verbinden’.

Mijn hele verdere dag kleurt goudgeel. Ik ben opgetogen. Deze brief en kaart is ook gelijk een prachtige inspiratiebron voor deze blog.

Ik moet opeens ook denken aan mijn brievenbus, jaren geleden, toen ik nog getrouwd was. Onaangekondigd lag er op een dag een brief op de deurmat, dat we een hele smak geld moesten terug betalen.

Toen kwam ik tot het besef dat de post die in je bus komt, je stemming kan bepalen. Destijds heeft het lang geduurd voordat ik niet altijd een beetje bevreesd de post ophaalde.

Vanzelfsprekend ga ik mijn Franse fan terug schrijven. Ouderwets met pen en papier. Wie weet wat er uit voortkomt. Wie weet hoe vaak ik nog blij word van het pakken van de post.

Dank je wel, lieve vrouw uit Frankrijk. Dank u wel, postbode. En ook, dank je wel, ikzelf. Dat ik het lef had naar buiten te treden met een kwetsbaar en openhartig verhaal, waardoor anderen zich geraakt en aangesproken voelen.

Soms zijn woorden prachtig krachtig!