Het balletje dat rolt…

Standard

Soms zijn er van die gebeurtenissen, die je dag kunnen veranderen. Het balletje kan raar rollen…

Laatst was er bij mij zo’n gebeurtenis. Het was een gewone, gemiddelde dag. Tot de telefoon ging.

Omroep MAX belde me op, naar aanleiding van het interview wat ik in maart jongstleden aan de Margriet gaf.

Een heel gesprek over psychische problemen, over mensen met een ‘psychisch kantje’, zoals deze redacteur ons noemde. Over het bijbehorende stigma en hoe je dat kunt veranderen. Ha, dat is mijn paradepaardje!

Zolang als ik al meeloop in de psychiatrie, heb ik te kampen met het stigma, wat er op psychiatrie rust. En volgens mij kan je dat stigma alleen verminderen door open- en eerlijkheid. Door mensen te laten zien dat niet iedere psychiatrische patiënt zo gek is, als die paar extreme psychische gestoorden, die het journaal halen, omdat ze een vreselijke daad hebben verricht.

De redacteur vraagt me of ik bereid ben mijn verhaal op TV te doen. Jazeker!

Ik kom op het lijstje mogelijke kandidaten voor de uitzending.

Als ik de telefoon neerleg, ben ik van alles tegelijk. Beduusd, opgewonden, ontroerd. Een wens komt uit; mensen vertellen over psychische problemen en dat daar in feite prima mee te leven valt, dat er met mij ook prima te leven valt.

Ik weet dat ik het goed kan verwoorden. Ik weet dat ik een sterke uitstraling heb.

Dat ontroert me tegelijkertijd. Dat, zelfs ondanks die kwaliteiten, er toch die psychische kant is.

Ik voel een lijntje ‘naar boven’. Naar mijn twee lieve mamma’s die zo trots op me zouden zijn, als ik in die uitzending mijn zegje doe. Ik mis hen even te kunnen bellen. Maar ik geloof erin dat ze me kunnen volgen en dat ze met me meeleven.

Een vriendin (toevallig de moeder van degene die het interview van de Margriet schreef) vraagt me of ik het niet eng vind, zo’n uitzending, die veel bekeken wordt. Natuurlijk is het spannend. Maar wel leuk spannend. Er zullen momenten zijn dat ik zenuwachtig ben. Maar de ervaring bij een eerder publiek optreden heeft me geleerd dat ik als het ware boven mezelf uitstijg en er die mooie, sterke vrouw zit.

Ik hoef alleen maar mezelf te zijn.

Het balletje kan raar rollen in het leven!

Advertisements

One thought on “Het balletje dat rolt…

  1. Hallo Willemien,
    Wat mooi dat je dit met andere uit het hele land wil delen, er moet meer over gesproken worden dat ben ik helemaal met je eens.
    Misschien omdat ik ooit zelf in de psychiatrie hebt gewerkt
    Die Ans die vraagt of je niet zenuwachtig bent voor zoiets, natuurlijk maar dat gaat wel weer over
    Stoer vind ik het mensen die dat durven en we gaan zeker kijken.
    Veel succes Nu wordt je helemaal een bekende nederlander hihi.

    Met vriendelijke groet Annelies Etienne- van Tol

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s