Moederinstinct

Standard

Zoals ik in mijn eerdere blog Drukke Dieren Perikelen‘ al schreef, hebben wij de zorg over moederpoes Edna en haar twee babies.

De kittens zijn inmiddels acht weken oud. Ze dartelen naar hartenlust door het huis. Houden schijngevechten met elkaar. Eten, drinken en slapen.

De eerste weken was mamma Edna natuurlijk vooral bezig met het voeden en lichamelijk verzorgen van haar kindjes. Maar nu de kittens wat zelfstandiger worden, wordt het takenpakket van Edna ook anders. Ze neemt letterlijk wat meer afstand.

Als de kittens door het huis racen, ligt Edna op een afstandje rustig toe te kijken. Het ziet er vredig en ontspannen uit. Tegelijkertijd blijft Edna constant alert. Als één van de kittens zich per ongeluk bezeert, of als het spel te ruw wordt en er luidkeels wordt gemiauwd, is Edna er direct bij. Ze houdt álles in de gaten.

De eerste weken lagen Edna en de kittens veel in de bench. Ze waren onafscheidelijk. Nu Edna wat vaker apart gaat liggen, zien we ook bij Edna een verandering in gedrag. Opeens ging ze afgelopen week zelf spelen! Of ze speelt mee met haar kinderen.

Het is prachtig dat we toeschouwer mogen zijn van hoe Edna met alle liefde en geduld haar twee babies opvoedt, totdat ze oud genoeg zijn om op eigen pootjes te staan.

Een vriend van ons heeft de kittens geadopteerd. Omdat hij nog op vakantie gaat, blijven de kittens hier nog een paar weken langer. Half juli is het zover, dan gaan Stevie en Wonder, zoals hij ze heeft gedoopt, de wijde wereld in.

Ik voorzie dat het een erbarmelijk afscheid gaat worden. Voor onszelf een beetje. We genieten zo intens van het kleine spul en de interactie met al onze andere dieren. Dat gaan we zeker missen.

Maar ik denk dat Edna haar kroost nog veel meer gaat missen. Zelfs nu al, als de kittens even in een andere ruimte vertoeven, zit ze klaaglijk te miauwen. Wordt ze onrustig. Pas als kittens weer in zicht zijn, ontspant .

Wat is het mooi! Ik vind het echt indrukwekkend hoe prachtig dat moederinstinct is. Het ís er gewoon. Daar hoef je je als mens helemaal niet mee te bemoeien. Sterker nog, daar zijn wij als mens maar een stel klungels bij.

Het is puur natuur. Zuiver en eerlijk. Gebaseerd op onvoorwaardelijke liefde.

Bestaat er iets mooiers dan dat?

Er gaat niets boven Groningen

Standard

Het was, vorige maand, alweer tien jaar geleden, dat ik de bosrijke omgeving van Arnhem, verruilde voor de weidse kleigrond van de provincie Groningen.

Ik heb nog geen dag spijt!

Toen ik destijds regelmatig op bezoek ging bij goede vrienden, die dezelfde ’emigratie’ al hadden ondergaan, werd ik verliefd op het Groningse land. De omgeving van Arnhem is mooi, onbetwist. Maar na jarenlang heuvels en bossen, vond ik het oneindig ver kunnen kijken over stoer akkerland een prachtig fenomeen. Het gaf zo’n verruimend gevoel van vrijheid.

Mensen die ik vertelde dat ik naar de provincie Groningen zou gaan verhuizen, verklaarden me voor gek. Wat had ik daar te zoeken, in dat gebied, waar de wereld achter krantenpapier ophield te bestaan? Wat kon me nou in hemelsnaam bekoren aan dat kale land, waar het in de herfst en winter nog guurder en killer was dan in de rest van het land?

Ik denk dat veel mensen destijds hebben gedacht dat het een bevlieging van me was en dat ik, zeker na de eerste herfst en winter, weer snel op mijn schreden terug zou keren.

Niets is minder waar. Voor het eerst in mijn leven had ik de rust om het langer dan twee, drie jaar in een woning vol te houden. Voor het eerst had ik geen herfstdip meer, maar vond ik het juist adembenemend mooi om de regenbuien en stormen over het vlakke land aan te zien komen.

Ik voel me hier helemaal in mijn element! In alle jaargetijden. Met alle stemmingen.

Natuurlijk heeft mijn verhuizing van doorsnee tussenwoning naar bijzondere woonboot nog een extra boost gegeven. Wie woont er nou – relatief goedkoop – op één van de mooiste plekjes van de provincie, met vaak een prachtige zonsopkomst, of ruig opspattende golven rond de comfortabele, warme woonark?

Af en toe maak ik nog de reis naar Arnhem, om oude bekenden op te zoeken. Dat valt best mee, qua afstand en tijd. Wat ik alleen nooit begrepen heb, is dat het andersom een oneindige wereldreis lijkt. Er zijn in die tien jaar weinig vrienden uit Arnhem deze kant uitgekomen. Ze vinden het zo ver.

Maar ach, misschien is dat ook wel beter zo. Voordat al die mensen, net als ik, verliefd raken op dit mooie, rustige Groningen.

Ik ben hier, in ieder geval, thuisgekomen!

Leven in het moment

Standard

Af en toe lezen Erik en ik een stukje van mijn dagboeken van de afgelopen twee jaren (zolang wij elkaar kennen) terug. Dat is leuk. Mijn eigen ontwikkeling zien, de ontwikkeling in onze relatie. Terugkijken op gebeurtenissen van de afgelopen jaren, die we alweer bijna vergeten waren.

Ik werd getroffen door een stukje tekst uit 2013;

Wat me opvalt, op een prettige manier, is dat het verleden er niet meer zoveel toe doet. Ik kan – als ik me somber voel – dat afwentelen op het verleden, maar dat is gepasseerd. Daar kan ik niets meer aan veranderen. Als ik dat toch probeer, is dat vergeefse moeite en doet dat afbreuk aan het moment van nu. Het moment van nu heeft een krachtige, prachtige intensiteit. En laat ik daarvan genieten, want op het volgende moment is het eerste moment ook alweer verleden tijd. Het zou toch zonde zijn als ik op een gegeven moment op mijn leven terugkijk en constateer dat ik de mooie momenten gemist heb, omdat ik bezig was achterom te kijken of bezig was vooruit te plannen.

Het is mooi dat ik tot dat besef kwam.

Het is het basisprincipe van Mindfulness, leven in het moment. Toch had ik daar niet een cursus Mindfulness voor nodig. Okay, ik ging ooit eens naar één basisles, maar luisteren naar een rozijn, wat één van de opdrachten was, was niet bepaald mijn ding. Mijn psychiater (en ook vrienden) hebben vaak verzucht dat ik niet zo stil moest blijven staan bij het verleden. Toch ben ik van mening dat leven bij het moment, van het moment genieten, pas beklijft als je daar zelf innerlijk aan toe bent. Daar helpt geen cursus Mindfulness of goed advies van psychiater aan.

Zeker, ik heb jaren nodig gehad om mijn verleden op een beetje goede manier te verwerken. Het verleden drukte zijn stempel op het heden. Er was echt niets vrolijks aan. Als je dagelijks somber opstaat, of angstig, dan geeft het heden weinig voldoening. Dan kan je onmogelijk genieten van het moment.

In 2013 kwam dus al dat mooie besef dat het moment van nu een krachtige, prachtige intensiteit heeft. Het leven werd steeds leuker. Met een verleden wat langzamerhand verwaterde, met een relatie, met een ontwikkeling in mezelf, die zeker de moeite waard is.

En tegenwoordig is het zelfs zo dat ik nauwelijks meer terugblik op het verleden. Ik heb er geen last meer van. Mijn leven heeft zich gevuld met prachtige momenten, elke dag opnieuw. Daar hebben de omstandigheden slechts een klein aandeel in. Natuurlijk was het een enorme positieve impuls dat ik een relatie met Erik kreeg.

Het grootste deel heb ik aan mezelf te danken. Ondanks alles positief blijven. Doorzetten, op de zwarte momenten. Dankbaar zijn voor de aanvankelijk spaarzame mooie momenten. Die uitbouwen. Ik geloof er niet echt in dat je met een cursus kan leren leven in het moment. Ik geloof dat je het zelf moet ervaren. Gaandeweg, van moment tot moment. En je daarvan bewust zijn en erbij stilstaan.

Dan leef je écht! En is dat niet wat we allemaal willen?