Een gevoelsspreekuur

Standard

EEN GEVOELSSPREEKUUR

Toen ik nog erg met mezelf in de knoop zat, opperde mijn psychiater eens om elke dag een ‘gevoelsspreekuur’ te schrijven. Gewoon gaan zitten en schrijven hoe het met me gaat, het liefst op een vast tijdstip van de dag. Zelfs nu het stukken beter met me gaat, schrijf ik nog zeer regelmatig zo’n gevoelsspreekuur. Gewoon heerlijk rustig met en op mezelf. De dingen die spelen op een rijtje zetten, van me afschrijven. Meestal houd ik die schrijfsels voor mezelf, maar afgelopen week schreef ik (vind ik zelf) een ‘pareltje’, die ik ook als blog geschikt vind…

Het is een ‘intiem inkijkje’ in mijn leven. Maar ik vind zo langzamerhand dat jullie, lezers, daar recht op hebben. Omdat ik veel met jullie deel, maar andersom jullie ook met mij! Dat schept een band, waar ik elke keer verheugd en dankbaar over ben!

…Deze dagen wil ik het rustig aan doen, omdat het met mijn lijf niet zo goed gaat. En dan kan ik die dagen ook benutten om lekker rustig bij mezelf stil te staan. Beetje balans opmaken. Als ik in mijn gedachten terugkijk naar de laatste maanden, is er heel veel gebeurd. Ik heb in het ziekenhuis gelegen. Direct gevolgd door Erik’s zoon die hier tijdelijk kwam wonen. De diagnose Borderline is uit mijn dossier geschrapt. Ik ben begonnen met vrijwilligerswerk. Ik ben al vier maanden niet opgenomen geweest.

Ik ben er zelf verbaasd over, hoe ik het allemaal doe. Af en toe heb ik een paar mindagen. Maar zelfs dan lukt het me weer te herstellen en de draad op te pakken. Ook al denk ik op zo’n mindag dat het me niet lukt thuis te blijven, dan toch lukt het wel. Natuurlijk speelt Erik een grote rol in het succesverhaal. Maar ik heb er zelf natuurlijk het grootste aandeel in. Als ik niet zelf mijn schouders eronder zou (willen) zetten, kan Erik ook niet veel uitrichten.

Dit is waar ik vele jaren van gedroomd heb. Dat de GGZ-instelling en psychische problemen niet een dagelijks item zouden zijn. Het is nog gloednieuw. Ik moet er nog aan wennen. Zit in mijn achterhoofd nog met de ‘reserve-gedachte’ dat dit tijdelijk is en dat het elk moment mis kan gaan. Het moet nog een deel van mijn leven worden. Een deel van mij. Dat ik dit heb bereikt.

De jaren keihard werken vervagen bij een prachtig heden. Dat had ik nooit durven dromen. Dat ik gewoon een heel mooi alledaags leven heb. Wat voldoening geeft. Waar ik van geniet. En dat zelfs, terwijl er lichamelijk gezien nog een boel mis is. Waar nog een boel winst te behalen valt. Van de week had ik, op de vroege morgen, wakker wordend met pijn (zoals altijd), zelfs de gedachte dat als dat altijd zo zou blijven, dat dan maar gewoon zo is. Aan mijn lijf kan ik het jarenlang keihard werken merken. Dat is misschien de prijs die ik ervoor betaal. Hoewel ik ook denk dat er met de fysiotherapie nog een boel te verbeteren is. Maar zelfs ondanks dat lijf, heb ik een prachtig heden. Alles klopt gewoon.

Langzamerhand werk ik aan een nieuwe invulling van mijn leven. Want ik hoef niet meer elke dag keihard te wroeten aan mezelf. Er komt tijd vrij. Voor me bezig houden met schrijven, studie. Voor diertjes opvangen en verzorgen. Voor gedoseerd ons huis netjes houden. Voor één dag per week, samen met Erik, vrijwilligerswerk te doen.

Ik heb geen grootse plannen. Ik kabbel gewoon door de dagen heen.

De woeste, opspattende golven, van een geruïneerd, moeizaam leven zijn tot bedaren gekomen. Mijn leven kabbelt. En oh, wat kan ik daar vol bewondering bij stilstaan en van genieten. Het ontroert me. Dat ik dát heb bereikt!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s