Gemengde gevoelens

Standard

We hebben weer een boel meegemaakt, de afgelopen dagen, met allerlei diertjes.

De drie kittens die we zo’n drie weken geleden in huis kregen, hebben allemaal een nieuw huis gevonden. Twee lopen er nog wel hier rond te dartelen, maar ze worden deze komende week opgehaald.

We hadden dus bij het asiel aangegeven dat we weer beschikbaar waren voor nieuwe kittens. Zaterdagmiddag werden we direct alweer gebeld door iemand van de kittentelefoon. Ze hadden drie kittens van ongeveer vier weken oud. Pipi, Puck en Pearl, hebben we ze gedoopt. Ze werden gebracht door de dierenambulance . Drie schattige pluizenbolletjes, die luid schreeuwend binnen kwamen. Ze waren gevonden op een bedrijventerrein, onder een container. Ze hadden vreselijke honger. Het is dan even heel hectisch. Bench gezellig opmaken, diertjes eten geven (gelukkig wilden ze al direct kitten-blikvoer!). De diertjes wegen. Op hun gemak stellen.

Toen we net rustig zaten te genieten van het kleine spul, kwam opeens een buurvrouw van ons laantje met een kattenmandje de loopplank af. Even waren we bang dat één van onze katten dood was. Maar het was een broodmager katje, van ongeveer acht tot tien weken oud, die met waterige oogjes naar ons zat te kijken. Ze was gevonden bij het spoor. Ach, wat een arm schaminkeltje.

Direct besloten we ermee naar de dierenarts te gaan. Ik moest natuurlijk thuis blijven, want tenslotte kon ik de drie kittens nog niet alleen laten. Erik ging, samen met zijn zoon, met het poesje op pad.

Erik belde me een uurtje later op; het was inderdaad een poesje van een week of acht tot tien. Ze was uitgedroogd. Ze had niesziekte. We konden haar bij ons thuis hebben, maar dat betekende wel dat ik haar elk uur een heel klein beetje voer en vocht moest geven. Ik had het heel graag gedaan.

Maar, toen Erik en Geert-Jan terugkwamen, zat er heel weinig leven in het poesje. We twijfelden aanvankelijk erg of ze dood was. We gaven haar nog suikerwater onder de tong. Maar om middernacht werd ze stijf. De inspanningen waren haar teveel geworden. Wat triest! Ik moest er even een paar tranen om laten en ook Erik en onze zoon hadden het er moeilijk mee. We waren echt een beetje ontdaan. Maar tja, ook dit hoort erbij.

We lagen op bed, met onze drie nieuwe kittentjes en de andere katten, die dat eens goed moesten bekijken. Drie kleine kittens, die gelukkig wel op tijd gevonden zijn. Die we weer groot mogen laten groeien en een nieuw fijn huisje voor ze mogen zoeken. En alle andere kittens die ook op tijd gered zijn en een mooi, nieuw leven krijgen.

Ik had het zieke katje Pascha gedoopt. Ze had in ieder geval een naam. Ze had in ieder geval een warm mandje. En ze heeft nog aaitjes gehad en gevoeld dat er mensen waren die om haar gaven. Ze had zich nog gewassen. Ze had Erik nog kopjes gegeven. Rest in peace, lieve Pascha. Ik kijk naar drie kittens die op bed liggen te slapen en te spelen. Dan schieten woorden tekort, want het is zó mooi om dit werk te mogen doen, zelfs al gaat het af en toe helemaal mis.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s