Moedergevoelens

Standard

Het is toch wat! Ik heb het nooit geweten. Dat kon ook niet, want ik had er geen ervaring mee. Maar, ik heb een moedergevoel!

Het waren de afgelopen maanden bijzondere tijden. Erik’s zoon, Geert-Jan, net zijn middelbare school afgerond, kon – vanwege omstandigheden – plotseling niet meer bij zijn oma blijven wonen. Hij had er twee jaar gewoond, nadat Erik’s vrouw overleden was en Erik het zelf te moeilijk had om voor zijn zoon te zorgen. Opeens moest er een nieuwe woonplek gevonden worden voor Geert-Jan.

Dat gaat niet van de ene op de andere dag. En dus zei ik; “Laat Geert-Jan maar hier op de boot komen”. Zei ik dat? Ik, die altijd een beetje huiverig was voor pubers. Niet wist hoe ik daarmee om moest gaan. Als iemand van te voren tegen mij zou hebben gezegd dat ik anderhalve maand ons kind in huis zou hebben, zou ik bij voorbaat al zo in de stress zijn geschoten, dat het hele plan niet eens meer haalbaar zou zijn geweest.

Het was een zomer met ons drieën. Het was een mooie zomer. Maar ook een periode met – voor mij – lastige gevoelens. Want, het leven kan niet alleen bestaan uit eindeloos uitslapen en vervolgens met je mobiele telefoon eindeloos in de stoel hangen. Zoals pubers dat doen. Er moest een toekomst uitgestippeld worden. Daar horen soms stevige gesprekken bij. Puberzoon een denkbeeldige schop onder de kont geven.

Oei, oei, wat vond ik dat moeilijk. Mijn moedergevoel botste aan alle kanten met de dagelijkse realiteit. Het liefst had ik die uit-de-kluiten-gewassen knul van 17 jaar nog onder mijn vleugels genomen. Had ik hem tot in eeuwigheid verzorgd en vertroeteld. Natuurlijk weet ik dat dat niet verstandig is. Maar verstand en gevoel liggen soms niet op één lijn.

Ik was er behoorlijk door van slag. Misschien nog wel het meest, omdat ik tot de ontdekking kwam dat die lastige gevoelens gewoon moedergevoelens zijn.

Afgelopen dinsdag kreeg Geert-Jan de sleutel van zijn eerste eigen appartementje.

Ha, de lastige periode is voorlopig voorbij. De moedergevoelens mogen weer op een andere manier uiting vinden. Want natuurlijk ben ik, zijn we apetrots. Naar hartenlust, maar wel met beleid, kunnen we voorlopig nieuwe spulletjes voor Geert-Jan kopen. Gewoon elke week één artikel, hebben we bedacht.

En hij woont vlakbij ons, dus mag hij af en toe aanschuiven aan tafel.

Het was een heuse ontdekking. Dat ik gewoon moedergevoelens heb, zelfs al ben ik niet zijn echte moeder.

Natuurlijk zullen er opnieuw periodes aanbreken dat we stevige gesprekken moeten voeren. Maar deze tijd genieten we. Met ons drieën. Want, hoe onwennig het ook nog is, onze grote zoon van 17 jaar is net zo trots als wij, dat hij gewoon lekker op zichzelf woont, en af en toe eindeloos uit kan slapen en in de stoel eindeloos met de wereld kan appen, over hoe mooi zijn leven is.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s