Ons ritueel

Standard

Komende zondag is het één november. Al wekenlang staan we stil bij die datum, omdat dan, op de begraafplaats in Winschoten, alweer voor de achtste keer, de Allerzielenviering is. Prachtig, duizenden waxinelichtjes langs de paden van de begraafplaats. Zang en klankschalen. De mogelijkheid om, op een speciaal stukje hout of steen, een tekst te zetten, voor een overledene en die op een soort altaar te plaatsen en even stil te staan.

Wij gaan er voor de derde achtereenvolgende keer heen. Samen met ‘onze’ zoon Geert-Jan, ditmaal misschien ook met Erik’s dochter.

De afgelopen twee maal was het vooral om stil te staan bij Erik’s vrouw en moeder van Geert-Jan. Tegelijkertijd stond ik dan altijd even stil bij het overlijden van mijn moeder, zelfs al is dat al heel lang geleden. Ditmaal dragen we ook Erik’s moeder mee in ons hart. En zal er ook een tekstje voor haar zijn.

Het is ons jaarlijks terugkerende ritueel. En blijkbaar voorziet deze Allerzielen-viering in een grote behoefte, want het is altijd druk.

Een tijd terug las ik in het Psychologie-magazine een artikel over (het belang van) rituelen. ‘Symbolische handelingen, die we bewust herhalen en die ons boven het alledaagse uittillen.’

Je hebt grote rituelen, zoals bij geboorte, huwelijk en begrafenis. Maar ook kleine, alledaagse rituelen, als samen eten en bij kinderen een verhaaltje voor het slapen-gaan, zijn belangrijk.

Rituelen maken gebeurtenissen speciaal. Een ritueel voelt vertrouwd. Het zet de tijd even stil. Het werkt verbindend, en daarnaast, rituelen verzachten rouw en verdriet.

Dat maakt de Allerzielenviering zó mooi. Die ingetogen sfeer. Al die mensen, die daar zijn om hun dierbare te gedenken.

Het is voor mij telkens weer een speciaal gevoel, als ik daar – in het midden – loop, met ‘mijn twee mannen’. Die samen even stilstaan bij de dood van een vrouw, die bepalend was in hun leven. Ik heb haar niet gekend. Maar toch is ze op zo’n avond op de begraafplaats ook heel dichtbij mij. Ik heb haar taken overgenomen, ook al doe ik het op mijn unieke eigen manier.

Als we dáár zo zijn, met ons drietjes, met al die andere mensen er omheen, voelen we ons verbonden. En wordt – zonder woorden – duidelijk waar het om gaat in het leven én daarna; liefde!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s