Openheid

Standard

Op mijn bed, in de woonkamer. Prachtig uitzicht, aan alle kanten, over het kalm-kabbelende water. Ik lig ‘prinses-heerlijk’. Mijn gemoed is net zo kalm als dat water. En dat is een heel mooi moment om een voor mij belangrijke blog te schrijven. Ik wil jullie, als (trouwe) volgers van mijn blogs, openheid van zaken geven over mijn lichamelijke gezondheid.

Want, een bed in de woonkamer? Ja, dat bed is er afgelopen weekend gekomen, nadat ik eerder vorige week tot de erkenning was gekomen dat het eigenlijk allemaal niet meer lukte. Ik heb bijzonder veel pijn, in rug en been. Soms kan ik nauwelijks lopen.

Tot vorige week zette ik me er alleen maar heel grimmig tegen af. Dat rotlijf! Alleen werd het daar zeker niet beter van. En bovendien, het is ook niet eerlijk tegenover mijn lijf, wat me, al 52 jaar, met zich meedraagt. Een lijf, wat een heleboel nare dingen heeft meegemaakt, maar wat me desondanks toch nooit helemaal in de steek gelaten heeft. Dat lijf heeft veel méér verdiend; dat ik er goed voor ben. Dus dat betekent momenteel veel rusten. Vandaar dat bed in de kamer.

Een oorzaak voor mijn pijnklachten wordt nog steeds gezocht. Ik had de bezoeken aan artsen een tijdje stop gezet, omdat ik er nogal moedeloos van werd. Mijn klachten zullen vast voor een deel (blijvende) schade zijn, als gevolg van dat eerdergenoemde roemruchte verleden. En de talloze jaren dat ik onder hoogspanning leefde, om al die ellende een goed plekje te geven. Dat is me inmiddels heel goed gelukt.

Die lichamelijke klachten zitten niet tussen mijn oren. Als je er goed over nadenkt, is dat gewoon een logisch (maar wel wrang) gevolg van veel psychisch leed. Al was het alleen al door een verkrampte houding, die ik me door de jaren heen aangeleerd heb.

Alleen hebben somatische artsen toch wel de neiging het te bestempelen als ‘tussen de oren’, als ze de klacht niet kunnen diagnosticeren met een lichamelijk etiketje.

Ik kijk verder dan hen. Ik durf te erkennen dat lichaam en geest één geheel zijn. En dat dat voor mij niet zo heel vrolijk uitpakt. Dat is niet zielig en ook geen aanstellerij.

Natuurlijk zijn er momenten dat het me boos maakt. Of verdrietig. Maar, vanaf het moment dat ik voor mezelf erkend heb dat ik – tijdelijk of veel langer – patiënt ben, gaat het me best goed.

Ik zorg dat ik er leuk uitzie. Ik zorg dat de kamer netjes is (gelukkig kan ik nog wel wát zelf). Erik heeft zijn dagplanning wat aangepast.

En, we hebben het beiden gewoon (nog steeds) heel gezellig en goed.

Alles staat of valt met het al dan niet accepteren van hoe het momenteel is.

Elke nieuwe dag plukken we. Met hart en ziel! Oók vanaf een bed in de woonkamer.

Advertisements

One thought on “Openheid

  1. Hallo Willemien ,
    Wat weer een verhaal, en wat vervelend dat je op bed ligt.
    Hopelijk komt er snel een oplossing.
    Ik weet wat rugpijn is en je kan er knap sacherijnig van worden.
    Ik wens je veel beterschap hoop dat je weer snel op de been bent

    Met vriendelijke groeten Annelies Etienne- van Tol

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s