Negatieve gevoelens

Standard

Mijn vorige blog ‘Openheid’ ging over mijn aanhoudende lichamelijke klachten. Ondanks dat ik er over het algemeen vrij berustend in ben, zijn er – vanzelfsprekend – ook momenten dat ik boos of verdrietig ben. Ik ben ook maar gewoon mens. Ik ben júist gewoon mens. Waarbij gevoelens van boosheid of verdriet normaal zijn.

Toch wordt dat, raar genoeg, lang niet altijd als vanzelfsprekend gezien. Niet door de maatschappij. Niet door mensen zelf.

Ik moet zeggen dat ik, tot voor een paar jaar terug, helemaal niets kon met mijn gevoelens van boosheid en verdriet of somberheid. Terwijl ik juist – confronterend genoeg – heel veel last had van dat soort gevoelens. Ik boycotte die gevoelens. Ik walste er overheen. Of ik negeerde ze. Maar daarmee negeerde ik vooral mezelf. Uiteindelijk kon ik dat natuurlijk niet volhouden. En omdat ik ze zo lang had opgekropt, kwam het dan tot een heftige uitbarsting.

Gaandeweg heb ik geleerd ook ‘negatieve’ gevoelens te uiten.

Nu lees ik in een artikel in het Psychologie-magazine (mijn lijfblad!) dat ‘juist negatieve gevoelens, als boosheid, bezorgdheid en jaloezie, ons helpen het maximale uit het leven te halen’. De twee psychologen, Kashdan en Biswas-Diener, stellen dat onaangename emoties in ons op comfort gerichte maatschappij een slecht imago hebben. ‘Natuurlijk is het streven naar positiviteit waardevol; prettige emoties zijn heilzaam voor onszelf en onze omgeving’. Maar soms hebben we het onaangename ook nodig, volgens bovengenoemde psychologen. ‘Hun boodschap is; alleen als we zo nu en dan boos, jaloers, schuldig, angstig en verdrietig zijn, halen we het maximale uit ons leven’.

Waarom?

‘Omdat je negatieve emoties niet onder het tapijt kunt vegen, zonder onbedoeld ook belangrijke zaken als betekenis, doorzettingsvermogen, volwassenheid, wijsheid en persoonlijke groei kwijt te raken’.

Daar herken ik mezelf wel in! Het heeft me hele lange tijd gekost, voordat ik die ‘negatieve’ gevoelens leerde uiten. Dat was moeilijk. Maar juist daardoor, door tóch door te zetten, ben ik wijzer geworden. Ben ik gegroeid. Dusdanig gegroeid zelfs, dat het me psychisch voor de wind gaat. En ik dat leerproces nu ook kan benutten, nu ik lichamelijk niet goed in mijn vel zit.

Af en toe ben ik boos. Af en toe ben ik verdrietig. So what?

Pas als ik dat niet zou uiten, zou het gaan wringen. Zou het een enorm obstakel worden, waardoor ik niet meer kan functioneren. Terwijl, als ik even knetter of even huil, ik veel sneller weer de zon zie schijnen.

Om, met de woorden van hoogleraar Brown (in een ander artikel over negatieve emoties) te spreken; wie zich openstelt, komt verder!

Het is niet de meest gemakkelijke weg. Maar misschien wel de meest waardevolle. Het heeft er bij mij toe geleid, dat ik veel meer kan genieten, van juist alles wat wél goed gaat. Omdat ik ook de keerzijde goed ken.

Ik wou maar zeggen dat ik een heel gelukkig mens ben. Ondanks (of misschien wel dankzij) mijn lichamelijke handicap.

Het leven is zoveel méér dan dat.

Advertisements

One thought on “Negatieve gevoelens

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s