Turbulentie

Standard

Het was afgelopen week een turbulent weekje. Niet alleen buiten was het onstuimig, ook binnenshuis werden wij heen en weer geslingerd tussen diverse gebeurtenissen en bijbehorende gevoelens.

Het begon vorige week al met één van onze eigen katten, Rebbel, waarbij de pus uit zijn ogen kwam. Op de ochtend dat wij de afspraak bij de dierenarts hadden, kwam onze nieuwste aanwinst – katertje van acht weken oud, met misvormde voorpootjes – klappertandend uit zijn slaapplek tevoorschijn. En dus, na overleg met het asiel, togen we met twee poezen naar onze vertrouwde, lieve dierenarts.

Aha, de kleine telg heeft niesziekte bij ons geïmporteerd, meegenomen van de straat. De afspraak met het asiel is, dat als pleegpoezen eigen katten infecteren, de kosten voor rekening van het asiel zijn. Zonder te betalen, maar met een tas vol pillen en poeders gingen we weer weg. De assistente achter de balie keek zeer verwonderd.

We hebben het deze week dus druk met zalfjes en spuitjes geneesmiddel, die ik in een ‘cocktailtje blikvoer’ verwerk. Ik voel me net een dierenartsassistente! Maar het helpt wel. Het kleine katertje, die een zweer op zijn tongetje had, durft inmiddels alweer harde brokjes te eten. En onze Rebbel staat weer breeduit voor de buitendeur, met prachtige heldere ogen en mekkert; ik wil eruit! Het komt dus helemaal goed.

Er was deze week ook nog een andere gebeurtenis, die de gemoederen stevig bezig hield. Onze zoon, puber van 17 jaar, die sinds afgelopen september op zichzelf woont (wél met begeleiding) heeft het moeilijk. Hij is nogal somber. Hij slaapt erg slecht. Hij redt zich niet zo goed. Maar, hij is ook puber en hij vindt zichzelf heel stoer.

Dat gaf dus wrijvingen. Met ons, als ouders. Met zijn begeleider. En uiteindelijk ook tussen begeleider – een hele goede vriend van mij – en ons. Gelukkig, het is weer uit de lucht! Alleen kwamen er wel een boel emoties bij kijken. Want soms moet je ervoor kiezen puberzoon even los te laten, hoeveel je ook van hem houdt! En ik, als jonge, nog niet zo ervaren ‘stiefmoeder’, kwam tot de ontdekking dat je naast houden van ook tegelijkertijd boos kunt zijn.

Loslaten betekent niet aan het lot overlaten. Het is de kunst puberzoon zelf belangrijke dingen te laten ontdekken, terwijl wij aan de zijlijn de boel een beetje in de gaten houden. En ons hart en huis open blijven stellen, voor als hij onze hulp vraagt of gewoon eens spontaan een bakje koffie wil komen drinken.

Het valt niet mee; puber-zijn niet, ouder-zijn soms ook niet. En zelfs niet altijd pleegouder zijn, van kleine katjes.

Uiteindelijk is alles weer tot bedaren gekomen. We kijken vergenoegd naar de inmiddels opgetuigde kerstboom. Nog een weekje werken, dan hebben we twee weken vakantie. Dan gaan we heerlijk genieten van onze welverdiende rust.

Wie doet ons wat?

Advertisements

One thought on “Turbulentie

  1. Annelies

    Heerlijk he pubers maar het komt altijd goed en wat een ellende met de poesjes, hoop dat ze snel beter zijn, onze hond Saar ( 13 jaar) heeft een blaasontsteking en gelukkig dat er pillen zijn want ook zij wordt langzaam weer beter, zozie je maar het komt vaak weer goed

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s