Een jubileum-blog

Standard

De afgelopen week heb ik veel nagedacht over de blog, die ik ditmaal wil schrijven. Het is een bijzondere blog. De honderdste (op WordPress).

Toch, hoe langer ik nadacht, hoe minder woorden bij me opborrelden. Ik moet het gewoon hebben van wat spontaan in me opkomt. Daar ligt de kracht en puurheid van mijn blogs.

De honderdste blog! Begonnen in november 2013. Met toen vooral nog het idee te schrijven over ‘schrijven’. Anderen enthousiast maken over dat mooie vermogen woorden aanéén te rijgen tot zinnen. Zinnen, die eenmaal geschreven, nooit verloren gaan. Althans, niet bij mij.

Natuurlijk, er zijn vele manieren van schrijven. Ik richt me vooral op het schrijven over gedachten en gevoelens. Bewustzijn speelt daarbij een grote rol. En is een onuitputtelijke inspiratiebron.

Gaandeweg veranderden mijn blogs daarom. Minder over het schrijven zelf, maar over het dagelijks leven, maar dan wel steeds gezien vanuit het perspectief van bewustzijn. Bewust van gedachten en gevoelens.

Begon ik in november 2013 met een paar mensen, die af en toe eens een blog van me lazen, tegenwoordig heb ik een vaste groep volgers. Het zijn er geen honderden; toch telt voor mij elk mens wat me volgt. Nog steeds ben ik net zo enthousiast als in het begin, als er gereageerd wordt. Of als er weer een (onbekende) volger bij komt.

Aanvankelijk had ik de droom dat mijn website een doorslaand succes zou worden. Tegenwoordig ben ik wellicht wat realistischer daarover. Maar toch niet teleurgesteld. Nog steeds heb ik de ambitie mensen te bereiken met mijn schrijfsels.

Ik merk aan mijn vaste groepje volgers dat mijn blogs gewaardeerd worden. Als ik een blog schrijf, schrijf ik aan elk van jullie. Met hetzelfde enthousiasme als toen ik begon. Misschien zelfs nog wel méér enthousiasme. Het schrijven van blogs is meer een levenswerk geworden. Wat me vreugde schenkt. Wat mijn leven zin geeft.

Ergens tussen mijn stapeltje artikelen, vond ik een kattebelletje met tien confronterende levensvragen, met als doel stil te staan bij je leven.

De eerste van die vragen is; Kun je (als je afscheid zou moeten nemen van het leven) terugkijken op een bevredigend leven? Of een andere vraag; Wat geeft je leven kleur?

Schrijven is voor mij een belangrijk ‘onderdeel’ van een bevredigend leven.

En jullie, als trouwe lezers, geven mijn leven kleur.

Wie schrijft, die blijft. Ik blijf. Ik blijf schrijven. En ik hoop dat jullie ook blijven.

Tot het volgende jubileum.

Advertisements

Dankbaarheid

Standard

Ik ben dankbaar! Als ik, vanaf mijn nieuwe bed in de woonkamer, om me heen kijk, zie ik een plezierig tafereel. Diertjes, honden en katten, liggen lekker te soezen. Helemaal op hun gemak. Manlief komt af en toe de kamer in om een plank te zagen, die hij dan vervolgens meeneemt naar de badkamer, waar hij een nieuw plafond aan het creëren is. Zelf heb ik net een zelfgebouwd keukenkastje in de verf gezet. Op mijn manier, dus met ruime pauzes. Nu ‘moet’ ik dan weer een poosje rusten. Ik zou ervan kunnen balen, dat ik niet verder kan met klussen. Toch voel ik me dankbaar. Gewoon – of juist heel speciaal – met het prachtige, gemoedelijke leven dat we leiden. Gemoedelijk!

De gemoederen zijn weer bedaard. Nadat de afgelopen week de emoties hoog opliepen en ik allesbehalve dankbaarheid voelde.

Ik had weer een afspraak met een nieuwe arts. Daarheen verwezen door een vorige arts. Vooraf was ik bang. Bang voor het mogelijke vooroordeel, wat deze nieuwe arts zou uiten, over ‘tussen de oren’. Achteraf was ik boos. Echte interesse was ver te zoeken. Geen tijd. Hij kon de oorzaak van mijn pijnklachten niet vinden. En daarmee was de kous af. Officieel heten mijn klachten nu ‘onverklaarbaar’.

‘s Avonds lagen we op bed. En keken we elkaar diep in de ogen. En namen we een besluit. We laten het erbij zitten! Ons mooie, harmonieuze leven laten we niet vergallen door artsen, die handelen vanuit wat ze geleerd is en kortzichtigheid.

Er is veel meer dan alleen een oorzaak móeten weten. Er is ons rijke leven, met samen-zijn, met andere mensen helpen. Met hobby’s als klussen en wandelen, met eigen paarse rolstoel. Er is mijn schrijven en mijn opvangen van katten. Wat ik prima kan, zelfs al ben ik gehandicapt. Of misschien wel beter kan, dankzij handicap. Er is deze prachtige boot, met het fantastische, rustgevende uitzicht, vanuit mijn bed.

O, er zijn zóveel redenen om dankbaar te zijn!

Uit mijn voorraadje artikelen, pluk ik het artikel over dankbaarheid. Ik lees dat dankbaarheid werkt als een vergrootglas; het vergroot de goede dingen uit. Ik lees ook dat dankbaarheid toeneemt met de leeftijd en dat het ook nog goed is voor je lijf. Bovendien; mensen die hoog scoren op een dankbaarheidstest, zijn over het algemeen gelukkige mensen. Ze hebben vaker positieve emoties, zijn tevredener met hun leven en hebben positieve verwachtingen voor de toekomst.

Het klopt. Onze toekomst ziet er leuk uit. We gaan de boot verbouwen, aangepast aan mijn handicap. We hoeven niet meer stad en land af te reizen, op consult bij één of andere arts, die het ook niet weet. Maar dat niet durft te erkennen.

Ik mailde ons besluit aan mijn vorige psychiater. En zij sloeg de spijker precies op de kop; de geneeskunde weet nog lang niet alles en heeft zeker zijn beperkingen.

Ik laat alle ruis achter me! En geniet van ons heerlijke, gemoedelijke leven. Zelfs mét handicap.

Er is zóveel om dankbaar voor te zijn! Ik voel me een blije invalide!

Op bezoek

Standard

Hij komt helemaal 250 kilometer naar me toe rijden. Om de vrouw te zien, die de blogs schrijft. We zien elkaar voor het eerst. We kletsen met gemak de drie uur vol. En daar gaat hij weer, in het donker, de 250 kilometer terug naar zijn huis en gezin.

Nog uren daarna ben ik sprakeloos, onder de indruk. Dat iemand zo’n afstand rijdt, alleen maar om te ontdekken wie die blogs schrijft. Hij zegt dat ik dat niet moet zeggen; ‘alleen maar’. Hij zegt dat ik in het echt net zo ben als in mijn blogs. Puur, recht door zee.

Hij heeft het zichtbaar naar zijn zin, terwijl hij op het stoeltje naast mijn bed zit. Hij geniet van ons mooie uitzicht. We praten veel, maar we zeggen nog veel meer onuitgesproken.

Ik zie, op mijn beurt, een strijdvaardige man. Maar ook een man die enorm beschadigd is en die nog een lange weg te gaan heeft.

Ergens in het gesprek gebruikt hij de term ‘Levenslang’. Dat treft me. In die termen dacht ik, nog niet eens zo héél lang geleden, ook. Ik schreef zelfs een gedicht met die titel. Ik probeer, op deze middag, tijdens onze kennismaking, te bedenken welke zinnen ik kan zeggen, om hem te vertellen dat ook ‘Levenslang’ veranderen kan. Maar ik weet het niet. Het is niet in woorden te vangen. Het is een gevoel.

Gevoel wat er volop is, deze middag. Soms kijken we elkaar even in de ogen. We weten allebei hoe het voelt beschadigd te zijn (geweest). Ach, hij zegt me dingen, die me door mijn ziel snijden. Tegelijkertijd hoor ik mezelf, in de verleden tijd.

Als hij weggaat, zie ik een huppelend klein jongetje, naar zijn auto, gaan. Zelfs dát herken ik.

Ik ben onder de indruk. Van zo’n mooie ontmoeting. Van dat hij mij wil ontmoeten. Dat ik blijkbaar tot steun voor hem ben. Dat ik mensen raak. En dat, op hun beurt, die mensen mij raken.

En dat dankzij ‘alleen maar’ schrijven. 

Deugdelijk

Standard

In het Psychologie-magazine lees ik een verslag van iemand, die zich in Fontana, het kuuroord hier bij mij om de hoek, heeft laten inspireren tot een langzamer leven. Hier wordt de cursus ‘Adempauze, leven in balans’ gegeven. De cursusleidster is Annelies Wiersma. Zij leert mensen te oefenen met deugden.

Volgens Wikipedia is een deugd een positieve eigenschap waar iemand over beschikt. Er zijn vier kardinale deugden, zoals wijsheid, rechtvaardigheid, zelfbeheersing en standvastigheid. In feite is een deugd gewoon een goede karaktereigenschap.

Door deugden te herkennen en benoemen, kan je het beste in jezelf en anderen naar boven halen.

Deugden zijn zo oud als de weg naar Rome. De filosoof Plato schreef er al over, later uitgebreid door Aristoteles. Het begrip werd overgenomen door de christelijke wereld en het werd geïntegreerd in de katholieke theologie. Tegenwoordig wordt er weer meer aandacht geschonken aan deugden en is het ‘Deugdenproject’ ontwikkeld, wat door de VN uitgekozen is als het beste opvoedprogramma ooit, geschikt voor alle culturen en levensovertuigingen.

Om deze blog te schrijven, laat ik me inspireren door het artikel van de redactrice die langzamer wil leren leven. En ik google een beetje. En zo kom ik terecht bij ‘De deugd van de week’, waar ik me gratis voor in kan schrijven. Natuurlijk doe ik dat direct! Ik vind het interessant om iets meer te leren over deugden in het algemeen , en om stil te staan bij wat deugden mij kunnen leren.

Wat mooi is, is dat iedereen alle deugden in zich heeft. Alleen zijn sommige onderbelicht. Volgens Annelies Wiersma kan je je karakter zien als een diamant waarvan de vlakjes de deugden zijn. Sommige schitteren al, andere zijn nog wat dof, maar die kun je oppoetsen.

De deugd van deze week is Vreugde. Een diep gevoel van welbehagen. Vreugde komt wanneer je trouw bent aan een zinvol doel. Vreugde geeft je een blijvend gevoel dat alles goed gaat.

Daar kan ik me helemaal in vinden!

Wie meer wil lezen over deugden en het deugdenproject kan dit vinden op de volgende website; www.deugdenproject.nl

Balans

Standard

Terwijl onze eigen kat en pleegpoes gezellig tegen elkaar aan op ons bed liggen, terwijl manlief nog even lekker zijn ogen sluit, nadat we allebei vroeg opgeschrikt werden door het geluid van een metalen voerbak die viel, zit ik in alle rust naar dat mooie tafereel van slapende dierbaren te kijken en doe ik wat ik het liefst doe; schrijven.

Het is de eerste zondag van het nieuwe jaar. Door alle feestdagen zijn we de dagen een beetje kwijt; het lijkt wel maandag, in plaats van een (vrije) zondag. Het is weer een ‘normale’ dag, na alle feestdagen, die passeerden.

Elk jaar opnieuw verheug ik me enorm op de feestdagen, om – ook elk jaar – blij te zijn als we weer ‘normaal’ gaan doen.

Het is een kwestie van balans. Het is leuk, bijzondere feestdagen. Maar het normale leven staat dan een beetje stil. We slapen uit, we eten allerlei lekkers, we hoeven niet te werken, we hebben veel visite. Allemaal heel leuk. Maar ook leuk om juist de alledaagse routine weer op te pakken. En daar de vreugde uit te halen. De juiste balans.

Als je het woord ‘balans’ intypt op een zoekmachine op je computer, krijg je een uitgebreide lijst met betekenissen. ‘Balans opmaken’. Dat deden we de afgelopen dagen bijna allemaal. De balans van het vorige jaar. Was het een goed jaar? Wat waren de hoogtepunten? Wat had beter, of in ieder geval anders gekund?

‘Balans’ is natuurlijk ook een financiële term; ‘een overzicht van bezittingen, schulden en eigen vermogen op een bepaald moment’. Zelfs al heb je geen eigen bedrijf, dan nog zou het nu waarschijnlijk een goed moment zijn om die balans op te maken. Na dure feestdagen en het normale leven wat weer voor de deur staat.

Balans is ook de toestand van evenwicht, van rust.

Voor veel mensen is dat evenwicht moeilijk te vinden. In een maatschappij, waar veel van ons gevraagd wordt, waar veel informatie op ons wordt afgevuurd. Waarin je denkt te moeten voldoen aan allerlei verwachtingen van andere mensen.

Ik denk dat het in ons leven altijd zoeken blijft naar de juiste balans. Naar evenwicht tussen activiteit en rust. Evenwicht tussen doen wat goed voor jezelf is en waarmee je anderen kunt helpen. Zelfs evenwicht tussen lichaam en geest.

Volgens mij begint het zoeken van de juiste balans met (af en toe) stilstaan. Je beseffen wat je hebt. Nadenken over wat anders kan. Met liefde, aandacht en geduld werken aan wat jij belangrijk vindt in jouw leven.

Voor mij is schrijven een belangrijk deel van mijn leven. Naast dierbare diertjes en mensen om mij heen.

Ik hoop jullie dit nieuwe jaar weer vaak te mogen ‘trakteren’ op nieuwe blogs. In de juiste balans; af en toe serieuze onderwerpen, maar ook af en toe een gewone, leuke anekdote.

Ik wens jullie allemaal een mooi 2016. Met de juiste balans en (daardoor) veel geluk en een goede gezondheid.

Tot ‘ziens’,

Willemien