Een jubileum-blog

Standard

De afgelopen week heb ik veel nagedacht over de blog, die ik ditmaal wil schrijven. Het is een bijzondere blog. De honderdste (op WordPress).

Toch, hoe langer ik nadacht, hoe minder woorden bij me opborrelden. Ik moet het gewoon hebben van wat spontaan in me opkomt. Daar ligt de kracht en puurheid van mijn blogs.

De honderdste blog! Begonnen in november 2013. Met toen vooral nog het idee te schrijven over ‘schrijven’. Anderen enthousiast maken over dat mooie vermogen woorden aanéén te rijgen tot zinnen. Zinnen, die eenmaal geschreven, nooit verloren gaan. Althans, niet bij mij.

Natuurlijk, er zijn vele manieren van schrijven. Ik richt me vooral op het schrijven over gedachten en gevoelens. Bewustzijn speelt daarbij een grote rol. En is een onuitputtelijke inspiratiebron.

Gaandeweg veranderden mijn blogs daarom. Minder over het schrijven zelf, maar over het dagelijks leven, maar dan wel steeds gezien vanuit het perspectief van bewustzijn. Bewust van gedachten en gevoelens.

Begon ik in november 2013 met een paar mensen, die af en toe eens een blog van me lazen, tegenwoordig heb ik een vaste groep volgers. Het zijn er geen honderden; toch telt voor mij elk mens wat me volgt. Nog steeds ben ik net zo enthousiast als in het begin, als er gereageerd wordt. Of als er weer een (onbekende) volger bij komt.

Aanvankelijk had ik de droom dat mijn website een doorslaand succes zou worden. Tegenwoordig ben ik wellicht wat realistischer daarover. Maar toch niet teleurgesteld. Nog steeds heb ik de ambitie mensen te bereiken met mijn schrijfsels.

Ik merk aan mijn vaste groepje volgers dat mijn blogs gewaardeerd worden. Als ik een blog schrijf, schrijf ik aan elk van jullie. Met hetzelfde enthousiasme als toen ik begon. Misschien zelfs nog wel méér enthousiasme. Het schrijven van blogs is meer een levenswerk geworden. Wat me vreugde schenkt. Wat mijn leven zin geeft.

Ergens tussen mijn stapeltje artikelen, vond ik een kattebelletje met tien confronterende levensvragen, met als doel stil te staan bij je leven.

De eerste van die vragen is; Kun je (als je afscheid zou moeten nemen van het leven) terugkijken op een bevredigend leven? Of een andere vraag; Wat geeft je leven kleur?

Schrijven is voor mij een belangrijk ‘onderdeel’ van een bevredigend leven.

En jullie, als trouwe lezers, geven mijn leven kleur.

Wie schrijft, die blijft. Ik blijf. Ik blijf schrijven. En ik hoop dat jullie ook blijven.

Tot het volgende jubileum.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s