My lucky day bij de roulette

Standard

Precies een maand geleden schreef ik de blog ‘Dankbaarheid’. Waarin ik vertelde dat er méér in het leven is, dan alleen een oorzaak moeten weten van mijn helse pijnen. We hadden een besluit genomen. Dat we niet meer verder zouden zoeken. Dat we gewoon zouden genieten van al het moois wat we samen hebben (opgebouwd).

Het is nu een maand later. En ik zit er anders bij. Terwijl ik dit schrijf, zit ik op een bed in de psychiatrische kliniek, waar ik al bijna een jaar niet meer ben geweest.

Ik heb even een time-out verdiend én ook nodig! En dat heeft bijna alles te maken met mijn lichamelijke toestand.

Ook al wilden we het erbij laten zitten, zoeken naar een oorzaak, mijn fysiotherapeut dacht daar wat anders over. Hij keek naar de foto’s en verzekerde ons dat er toch écht wat mis was. Daarnaast neemt mijn pijn dusdanige vormen aan, dat ik ‘s nachts minder goed slaap en dat ik overdag steeds minder kan. Eigenlijk heb je dan geen keus.

En dus…we togen weer naar de neuroloog. Dat was afgelopen maandag. Nou moet je je dat eens voorstellen; al ongeveer zeven jaar (!) word ik van het kastje naar de muur gestuurd. En vice versa. Al ongeveer zeven jaar krijg ik doorgaans te horen dat het tussen mijn oren zit, of dat het onverklaarbaar is. En word er gemakshalve gezegd dat ik er maar mee moet leren leven.

Het is zó gemakkelijk. Natuurlijk kan ik niet om mijn psychiatrisch verleden heen. Als een willekeurige arts mij vraagt welke medicatie ik gebruik, komt ook dat éne psychiatrische pilletje aan de orde. En páts, het oordeel is geveld!

Het ging afgelopen maandag anders. Deze neuroloog is van meet af aan van mening dat er iets mechanisch mis is in mijn lijf. En terugkomend bij hem, lagen er opeens, met ongekende snelheid, allerlei aanvraagformulieren op zijn bureau. Voor een nieuwe MRI-scan, voor een botscan, voor bloedonderzoek, voor bezoek aan een reumatoloog.

Op de terugweg en de daaropvolgende dag kon ik alleen maar huilen! Als, met dit speels gemak, allerlei onderzoeken kunnen worden aangevraagd, dan staan die zeven jaren vechten tegen de bierkaai in een heel schril, pijnlijk, confronterend contrast.

Ik stamelde tussen de tranen door tegen Erik dat onze gezondheidszorg een soort roulette geworden is. Waar het maar afhankelijk is wie je tegenover je hebt, hoe de stemming van die arts is, of misschien wel hoe ik erbij zit, wat ik uitstraal. Maar zo mag het eigenlijk niet zijn. Het is een roulette en maandag was my lucky day.

En dat ik er alleen maar om kon huilen, was misschien ook wel de ontlading van al die lange jaren vechten. En de stille hoop, tegelijkertijd de stiekeme angst, dat ze nu iets gaan vinden…

Ik ben een weekje aan het resetten. Aan het opladen, na de ontlading. Zodat ik er weer met goede moed tegenaan kan. Wellicht wordt het een hele mooie lente.

En op de valreep van deze blog, krijg ik een brief in de bus van de neuroloog. Hij zou mij bellen als er iets in het bloed gevonden werd. Morgen gaat hij bellen…

Advertisements

One thought on “My lucky day bij de roulette

  1. Annelies

    He meissie wat een ellende komt er weer over je heen, hoop dat het snel weer beter met je gaat, ik zeg gewoon dikke zoen en veel sterkte ik weet dat je er weer bovenop komt

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s