De gedachten van een ander

Standard

Afgelopen week maakte ik een gebeurtenis mee, waarbij ik me erover verbaasde, dat de betrokken mensen die situatie – met veel negativiteit – in stand houden. En niet voor zichzelf opkomen. Ik kwam tot de gedachte/conclusie dat die mensen wellicht bang zijn voor ‘wat de ander wel zal denken’, waardoor ze niet in actie komen, voor zichzelf.

Ik keek naar mezelf. Hoelang ben ik niet bang geweest voor wat de ander wel zou denken over wat ik deed en wie ik was.

Zeker met mijn hele geschiedenis (En, wie heeft er geen geschiedenis?) was ik altijd bang wat de ander wel zou denken. Waardoor ik me ging gedragen, op een manier, die wellicht tegen mezelf inging, maar waarbij ik dan de gedachte had dat de ander het wel mooi of goed zou vinden.

Alleen is dat een hele geforceerde manier van leven. Want, de ander denkt misschien helemaal niet wat ik denk dat die ander denkt. En, is het van belang wat die ander denkt? En, trouwens, wie is dan die ander?

Je kunt het nooit en te nimmer iedereen naar de zin maken. Je kunt het wel jezélf naar de zin maken.

Mijn loslaten van die vreselijk bekrompen, beperkende gedachte ‘wat de ander wel zou denken’, kwam op een moment in mijn leven dat ik er een behoorlijke puinhoop van gemaakt had. Zowel letterlijk door mijn huis aan diggelen te slaan, als ook figuurlijk.

Ik durfde de mensen om me heen nauwelijks meer onder ogen te komen.

Juist tóen had ik álle reden heel vaak te denken wat de ander wel zou denken. Maar, ik had die puinhoop van mijn leven niet met opzet gemaakt. Het was een puinhoop geworden omdat ik totaal vastliep in mijn afschuwelijke emoties. En dáár had ik alle reden voor. Maar dát wist alleen ik.

Ik moest de mensen om me heen weer onder ogen komen. En dat kon ik alleen door de gedachte te ontwikkelen dat ‘zij mochten denken wat ze wilden’, maar dat ík wist hoe het écht zat. Ik hoefde daarover geen verantwoording af te leggen. Want het was mijn leven.

Uiteindelijk heeft die gedachte me verder geholpen. Het was een enorme bevrijding. De ervaring dat ik doe wat ik doe, dat ik ben wie ik ben, terwijl anderen er misschien toch wel een mening over hebben. Maar dat dat niet van invloed is op mijn leven.

Regelmatig zie ik mensen nog worstelen met die gedachte ‘wat de ander wel zal denken’. En dan zou ik willen dat ze die gedachte eens loslaten. Dat ze gaan doen wat ze zélf willen.

Maar, ook dat is een gedachte, van mij, als ander voor hen.

Waarschijnlijk komt iedereen, ergens in zijn leven, op een punt dat de gedachte van een ander er niet meer toe doet. En pas dan kan je – bevrijdend – jezelf zijn!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s