Sámen!

Standard

Het overkwam me vorige week dat ik me melancholisch voelde. Zittend op bed in onze woonkamer, de diertjes en Erik die allemaal lagen te slapen. Het gevoel van genieten van de bijna serene rust, die tastbaar in de lucht hing, vermengd met een klein randje droefheid. Om niets eigenlijk. Of om alles in het voorbije leven. Dat bitterzoete gevoel had zeker te maken met de grote stap, die we vorige week genomen hebben.

Tot dusver had Erik nog steeds een eigen kamer gehad, hier in het dorp, waar hij zich terug had kunnen trekken, mocht het niet goed gaan. Of gewoon als hij een paar dagen op zichzelf had willen zijn. Of andersom, als ik een paar dagen de tijd en ruimte voor mezelf had willen hebben. Hij had die kamer, maar hij heeft er nooit gebruik van hoeven of willen maken.

En tóch, toen we vorige week de huur van die kamer opzegden en we dus officieel zijn gaan samenwonen, was dat een bijzondere stap. Geen ‘achterdeurtje’ meer. Gewoon, of juist heel bijzonder, een volmondig voor elkaar kiezen.

Ja, dat feit was zeker van invloed op mijn gevoel van melancholie. Terugdenkend aan de jaren, dat ik hier alleen op de boot vertoefde.

Wat was het een gigantische stap, toen ik in 2010 – vrouw alleen, met uitkering – deze boot kocht! De verkopende makelaar begreep er helemaal niets van. Ook al was het met de bezichtiging toch wel heel erg duidelijk geworden dat ik hier alleen zou gaan wonen, de makelaar stelde me, bij het opstellen van de definitieve koopakte, voor alle zekerheid, de nadrukkelijke vraag wie nog meer op die akte moest komen te staan.

Ik grapte dat dat dan mijn lieve kameraadje, poes Spetter, moest zijn.

Ja, poes Spetter en ik, die hier vanaf de eerste dag, nadat de overdracht bij de notaris was geweest, bivakkeerden. Nog helemaal niets aan voorzieningen. Geen elektriciteit, geen stromend water en toch, ik was zo zielsgelukkig!

De jaren alleen. Lang niet altijd makkelijk. Vaak zelfs heel zwaar. En ook, desondanks, vastbesloten hier alleen te blijven wonen. Me niet meer te binden aan een partner, ook al was is heimelijk wel op zoek naar een maatje, voor een los-vast-relatie.

Na een mislukte vriendschap dacht ik – net voor mijn vijftigste verjaardag – dat het dan wel zo ongeveer zó verder zou gaan; ik alleen, met Spetter en de honden, op mijn boot.

En toen…ontmoette ik Erik! Helemaal onverwachts. Allebei opgenomen op de psychiatrische afdeling. Niemand die dacht dat dit een blijvende relatie zou worden. Niemand die kon vermoeden dat we in elkaar de liefde van ons leven zouden vinden!

We zijn bijna drie jaar verder. We zijn vorige week gaan samenwonen!

Het voorbije leven gleed vorige week aan me voorbij. In de beschutting van de serene rust, die hier, op ónze boot, aanwezig was. Met een prachtig uitzicht. Niet alleen het uitzicht, als ik naar buiten kijk. Ook toen ik naar Erik keek, die op het moment van mijn melancholische gevoel, naast me lag te slapen. Het uitzicht van een prachtig leven.

Sámen!

Advertisements

One thought on “Sámen!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s