Liesje 1

Standard

Manlief Erik had al vanaf ongeveer zijn tiende jaar een grote jongensdroom; een rubberbootje met motor. Eindeloos varen, de vrijheid tegemoet.

Nu is het natuurlijk al een pré dat zijn vriendin – ik dus – op een woonboot woon. Dat maakt het realiseren van grote jongensdromen al een stuk gemakkelijker.

Erik helpt mensen. Niet alleen via ons klussenbedrijfje Tall for Small, maar ook hier op ons laantje – vijf boten, dito aantal huizen – is Erik regelmatig te vinden in de tuin van buurtgenoten. Even het gras maaien, even de heg scheren, even dit, even dat.

Bij één van die buurtgenoten lag nou toevallig een bootje, wat precies het bootje uit Erik’s dromen was. Dus, op een gegeven moment kwam Erik thuis met die brandende vraag op zijn lippen; Of wij konden sparen voor dát bootje? Want buurvrouw had er geen belang meer bij. Ik overzag onze financiële situatie en kondigde aan dat Erik met zijn verjaardag in augustus hét bootje kon ophalen. Erik, als een kind zo blij!

En toen belde de buurvrouw, de eigenaresse van het bootje. Erik mocht zomaar het bootje komen halen. Met dichte portemonnee. “We deden zoveel voor haar”. Erik knapte bijna uit zijn vel van dol enthousiasme.

Maar goed, dan heb je wel een bootje. Maar daar hoort natuurlijk ook nog een mooie buitenboordmotor achter.

Wisten wij veel dat het met die motor een soortgelijk verhaal zou worden als met het bootje? Alleen dan bij de buurman van de buurvrouw met het bootje. Ook die mensen helpt Erik regelmatig. En ach, er stond nog een motortje bij hen in de loods, die ze nooit meer gebruikten. “Neem maar mee. En nee, we hoeven er niets voor te hebben”.

Dat speelde zich allemaal afgelopen week af.

Erik zit met zijn hoofd helemaal in het bootje. En ook regelmatig met lijf en ledematen. We varen naar de overkant, met de honden aan boord, om daar te gaan wandelen. Erik maakt in zijn eentje vaartochten. Zelfs als de regen en hagel met bakken uit de lucht komt en het stervenskoud is. Dat hij vervolgens klappertandend naast me in bed ligt en een uur nodig heeft om weer op kamertemperatuur te komen, nee, daar moet je als vrouw wijselijk je mond over houden. Want, het moet natuurlijk wel stoer zijn. Dat is tenslotte een groot onderdeel van die lang gekoesterde droom.

Ons bootje heeft zelfs een naam gekregen. Liesje 1. Ter nagedachtenis aan Erik’s moeder, die het vast heel leuk gevonden zou hebben dat een mooie droom van haar zoon uitkwam. Die naam heb ik bedacht. Dat vond ik mooi.

We hopen op een lange mooie zomer. Met volop vaartochten in de buurt of zelfs iets verder. Honden mee. Picknickmand mee. Genieten maar…

Zelf-compassie

Standard

Schreef ik de vorige keer een blog over ‘Melancholie en nostalgie’, vandaag wil ik schrijven over een ánder mooi gevoel; Zelf-compassie.

Het zijn me wel de weken van intense gevoelens! Dat past wel bij onze manier van leven. En ook bij de gebeurtenissen in ons leven.

Het is bij ons nooit saai. Terwijl we – voor een buitenstaander wellicht – een oersaai leven leiden. In een omgeving waar niets aan vertier te vinden is. Zonder TV (destijds een heel bewuste keuze van mij).

Maar; we hebben onszelf, we hebben elkaar. We hebben de rijkdom van een prachtige natuur om ons heen. Diertjes, waar we intens van genieten.

Wat willen we nog meer?

Natuurlijk valt er altijd nog wel íets te wensen. Eén van onze grootste wensen is dat het mij lichamelijk beter zou gaan. Dát, mijn lichamelijke gezondheid, laat zeer te wensen over. Maar, zie daar… daar komt zelf-compassie om de hoek kijken!

‘Compassie voor jezelf is niet echt anders dan compassie voor anderen. Je wordt geraakt. Als dat gebeurt, voel je warmte, zorgzaamheid en de behoefte om de ander – of in dit geval jezelf – te helpen en te steunen. Compassie is niet hetzelfde als medelijden. Bij medelijden – in dit geval zelfmedelijden – zwelg je al snel in je ellende en ben je geneigd te vergeten dat anderen ook vergelijkbare problemen kunnen hebben. Bij zelf-compassie zie je de relatie tussen je eigen ervaringen en die van anderen, zodat je je niet geïsoleerd voelt. Je kunt je eigen ervaringen in een ruimer perspectief zien. Je kunt relativeren’. Bron; http://www.zelfcompassie.nl

En inderdaad. Zelfs al is het moeilijk het brede perspectief te zien, als ik lig te huilen van de pijn, toch zie en voel ik wel de verbinding met de mensen om me heen. De lieve vriendin die kort geleden haar moeder verloor en die ik dus af en toe een brief ter bemoediging schrijf. Of de andere vriendin die ons belde omdat ze gevallen was in haar tuin en haar voet gebroken had. Waarmee we dus naar het ziekenhuis gingen.

Als ik niets anders kan, dan liggen, omdat ik zoveel pijn heb, is het juist de verbinding met andere mensen om ons heen, die ervoor zorgen dat ik het volhoud. Gedachten aan hen geven betekenis aan mijn leven. En die gedachten zorgen er onbewust ook voor dat ik dezelfde gevoelens van liefde en genegenheid die ik voor die ander heb, ook projecteer op mezelf. Er ontstaat een geruststellende mildheid in me.

En daarnaast lig ik dan op bed en heb een verbluffend mooi uitzicht, op prachtige natuur. Een natuur die óók mild is, in zichzelf. Niet veroordelend. Zonder haast. Alles op zijn eigen – voorbestemde – tijd.

Natuurlijk is het een grote wens van ons dat het mij lichamelijk weer beter gaat. Maar op de hierboven beschreven manier ‘ziek’-zijn, is absoluut niet erg. Het zorgt ervoor dat ik elke ochtend opnieuw weer zin heb in de dag. Het zorgt ervoor dat ik regelmatig blij verkondig dat ik een prachtig leven heb. Met ongekende rijkdom. De rijkdom van mooie, betekenisvolle contacten met andere mensen en de verbinding voelend met hen en ook met de prachtige natuur. Wat zorgt voor een geruststellend gevoel van zelf-compassie.

In een andere blog zal ik nog wat nader ingaan op hoe je zelf-compassie kunt oefenen.

Want het is natuurlijk prachtig als jij ook op zo’n liefdevolle manier naar jezelf kunt kijken! Dat wil ik je zeker niet onthouden…

Melancholie en nostalgie

Standard

In mijn laatste blog (té lang geleden) schreef ik dat ik me melancholisch voelde. Een bitterzoet gevoel. Terugdenkend aan de voorbije jaren.

Feitelijk is melancholie een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen.

Wellicht waren mijn gevoelens dus meer een uitingsvorm van nostalgie. Want dat is een vorm van heimwee. Een verlangen naar de ‘goede oude tijd’.

Eigenlijk was ook dat niet aan de orde. Er waren wel de herinneringen aan de ‘goede oude tijd’, de beginjaren alleen op deze boot, maar het zou raar zijn als ik daar naar terug zou verlangen, op het moment dat we enthousiast gaan samenwonen.

Enige tijd geleden las ik een artikel in Flow over het nut van melancholie. Het wordt in dit artikel omschreven als een droevig, maar ook fijn gevoel. Een warme deken die een beetje prikt. Met weemoed terugdenken aan vroeger. Daar gaan melancholie en nostalgie hand in hand.

Volgens filosoof Coen Simon die een boek schreef over de diverse gevoelens van hoop, heimwee, melancholie, jaloezie, troost en geduld, overvalt melancholie je meestal op momenten dat je niets te doen hebt. Als je in een tussentijd zit.

In mijn/onze situatie klopt dat. De overgangsfase van alleen leven naar samenwonen met Erik, wat zich nog moet gaan vormgeven.

Op zo’n moment, dat je je melancholisch voelt, zweef je een beetje boven je leven. In feite bekijk je de wereld van een afstandje, waardoor je alles heel scherp ziet. Door met een afstandje naar de wereld te kijken, kom je een beetje los van het leven van alledag en dat voelt prettig. Dat is melancholie. Tegelijkertijd realiseer je je dat je het leven nooit helemaal kunt bevatten; dat is het droevige randje wat aan melancholie verbonden is.

Op het gebied van emoties heeft melancholie nog het meest weg van nostalgie, lees ik verderop in het artikel. Aha, dat heb ik dus niet zo slecht bedacht. Of meer ervaren. Het heeft dezelfde mengvorm van negatief en positief. Het verschil is dat nostalgische mensen het verleden terug willen halen.

En, zoals ik al constateerde, dat was zeker niet aan de orde bij mijn gevoelens van melancholie en nostalgie.

Nu schijnt een beetje melancholie op zijn tijd ook nog nuttig te zijn. Het is een moment van bezinning, van reflectie. En dat is in onze jachtige maatschappij een mooi iets. Melancholie kan je ook troost bieden op momenten dat je het niet ziet zitten. Even jezelf een beetje zielig voelen, om vervolgens weer opgeladen verder te gaan. Met frisse moed. Door je leven van een afstandje te bekijken, kom je ook gemakkelijker tot nieuwe ideeën en inzichten.

Voor mij werkt dat zeker zo. In periodes dat ik me niet zo goed voel, schrijf ik dagelijks een ‘gevoelsspreekuur’. Wat me de mogelijkheid verschaft met een afstandje naar mezelf te kijken. En dat levert vaak hele goede inzichten op. Lang niet altijd gemakkelijk, wel verhelderend.

Als laatste kan melancholie ervoor zorgen dat je je niet zo snel druk maakt om onbenullige dingen. Het zorgt ervoor dat je beter kunt relativeren. En dat je inziet wat belangrijk is en wat niet.

Ach, dat had ik natuurlijk allemaal niet bedacht toen ik me melancholisch voelde.

Maar het artikel leert me dat je af en toe melancholisch voelen, een mooi gevoel is, wat je moet koesteren. Omarm het als inspiratiebron voor nieuwe doelen.

En dát hebben we gedaan. Ons nieuwe doel is samenwonen. Dat is gewoon mooi! Een prachtig gevoel, met af en toe die herinneringen naar vroeger tijden. De warme deken van een mooie relatie, die heel af en toe prikt…