Zelf-compassie

Standard

Schreef ik de vorige keer een blog over ‘Melancholie en nostalgie’, vandaag wil ik schrijven over een ánder mooi gevoel; Zelf-compassie.

Het zijn me wel de weken van intense gevoelens! Dat past wel bij onze manier van leven. En ook bij de gebeurtenissen in ons leven.

Het is bij ons nooit saai. Terwijl we – voor een buitenstaander wellicht – een oersaai leven leiden. In een omgeving waar niets aan vertier te vinden is. Zonder TV (destijds een heel bewuste keuze van mij).

Maar; we hebben onszelf, we hebben elkaar. We hebben de rijkdom van een prachtige natuur om ons heen. Diertjes, waar we intens van genieten.

Wat willen we nog meer?

Natuurlijk valt er altijd nog wel íets te wensen. Eén van onze grootste wensen is dat het mij lichamelijk beter zou gaan. Dát, mijn lichamelijke gezondheid, laat zeer te wensen over. Maar, zie daar… daar komt zelf-compassie om de hoek kijken!

‘Compassie voor jezelf is niet echt anders dan compassie voor anderen. Je wordt geraakt. Als dat gebeurt, voel je warmte, zorgzaamheid en de behoefte om de ander – of in dit geval jezelf – te helpen en te steunen. Compassie is niet hetzelfde als medelijden. Bij medelijden – in dit geval zelfmedelijden – zwelg je al snel in je ellende en ben je geneigd te vergeten dat anderen ook vergelijkbare problemen kunnen hebben. Bij zelf-compassie zie je de relatie tussen je eigen ervaringen en die van anderen, zodat je je niet geïsoleerd voelt. Je kunt je eigen ervaringen in een ruimer perspectief zien. Je kunt relativeren’. Bron; http://www.zelfcompassie.nl

En inderdaad. Zelfs al is het moeilijk het brede perspectief te zien, als ik lig te huilen van de pijn, toch zie en voel ik wel de verbinding met de mensen om me heen. De lieve vriendin die kort geleden haar moeder verloor en die ik dus af en toe een brief ter bemoediging schrijf. Of de andere vriendin die ons belde omdat ze gevallen was in haar tuin en haar voet gebroken had. Waarmee we dus naar het ziekenhuis gingen.

Als ik niets anders kan, dan liggen, omdat ik zoveel pijn heb, is het juist de verbinding met andere mensen om ons heen, die ervoor zorgen dat ik het volhoud. Gedachten aan hen geven betekenis aan mijn leven. En die gedachten zorgen er onbewust ook voor dat ik dezelfde gevoelens van liefde en genegenheid die ik voor die ander heb, ook projecteer op mezelf. Er ontstaat een geruststellende mildheid in me.

En daarnaast lig ik dan op bed en heb een verbluffend mooi uitzicht, op prachtige natuur. Een natuur die óók mild is, in zichzelf. Niet veroordelend. Zonder haast. Alles op zijn eigen – voorbestemde – tijd.

Natuurlijk is het een grote wens van ons dat het mij lichamelijk weer beter gaat. Maar op de hierboven beschreven manier ‘ziek’-zijn, is absoluut niet erg. Het zorgt ervoor dat ik elke ochtend opnieuw weer zin heb in de dag. Het zorgt ervoor dat ik regelmatig blij verkondig dat ik een prachtig leven heb. Met ongekende rijkdom. De rijkdom van mooie, betekenisvolle contacten met andere mensen en de verbinding voelend met hen en ook met de prachtige natuur. Wat zorgt voor een geruststellend gevoel van zelf-compassie.

In een andere blog zal ik nog wat nader ingaan op hoe je zelf-compassie kunt oefenen.

Want het is natuurlijk prachtig als jij ook op zo’n liefdevolle manier naar jezelf kunt kijken! Dat wil ik je zeker niet onthouden…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s