Naar de werf

Standard

Het is een vroege morgen. De zon trakteert me op haar eerste stralen, terwijl ik op ons terras zit te luisteren naar de rust. De wereld slaapt nog, inclusief mijn lief. Ik ben al wakker vanaf zonsopkomst. In m’n eentje, met een kopje koffie, op het terras. Herinneringen kabbelen voorbij. De tijd dat ik net deze boot gekocht had. Elke ochtend genieten van het prachtige uitzicht en me zó verguld voelend dat ik, helemaal alleen, deze boot gekocht had. Euforisch was ik. Maandenlang.

Iets van die euforie voel ik vanochtend weer. Hier, op dit terras, met het prachtige uitzicht en luisterend naar alleen maar het geluid van zingende vogels, kom ik weer thuis.

Vorige week vrijdag kwamen we concreet thuis. Na een week op de boot gekampeerd te hebben, omdat de boot voor onderhoud naar het droogdok moest. Het was voor mij, voor ons, de eerste keer. En ach, wat had ik er enorm tegenop gezien!

We hadden alles wel goed voorbereid. Manlief Erik had al weken van tevoren grote platen tegen de buitenkant getimmerd. Zodat, bij het transport naar de haven in Groningen, niet teveel spatwater in de stalen bak zou belanden. Speciale koppelingen hadden we aangeschaft voor het snel aan- en loskoppelen van gas- en waterleiding. Mijn bijdrage in de voorbereidingen was het samenstellen van een menulijst voor de hele week, zonder dat ik een gasstel hoefde te gebruiken.

En toen was het zover. De kapitein van een sleepboot, Siebe, koppelde ons schip aan het zijne aan. En voor het eerst in mijn geschiedenis met deze woonark, gingen we varen. Heel eventjes was het weer míjn boot. En de eerste tien minuten stroomden de tranen over mijn wangen. Wég van mijn vertrouwde, veilige plek! Ik had van te voren niet kunnen bedenken dat me dat zóveel zou doen.

De buurt zwaaide ons uit; iedereen op de kant, één buurvrouw die op de kant een eindje met ons mee reisde, om te filmen hoe we door de eerste drie bruggen voeren. Nog vele bruggen te gaan!

Ik werd weer rustiger. En vanaf dát moment was het vooral genieten! Met de tuinstoelen op het dak gleed het landschap aan ons voorbij. Mensen op de fiets bleven stilstaan. Vijftien meter schip wat voorbij komt, zie je ook niet elke dag tenslotte.

De heenreis deden we in twee etappes. We overnachtten in een smalle sluis. Dat was bijzonder. Een prachtige zonsondergang, met het vuurkorfje aan op het terras en gezellige babbels met gezellige schipper Siebe. Het was net vakantie.

In het droogdok werd ons schip schoon gespoten en gekeurd; inspectie naar de dikte van de stalen platen. Alles was perfect! Als we elke zes jaar de bak in de coating laten zetten, hoeven we nooit bang te zijn voor onaangename verrassingen van grote herstelwerkzaamheden.

Het was best apart, liggend in het droogdok, in ons eigen huis. We voeren een aantal malen met ons rubberbootje ‘Liesje‘ door de grachten van Groningen. We maakten in alle vroegte een vaartocht om Groningen heen en werden voor het eerst in ons leven geschut in een hele grote sluis. Allemaal hele leuke ervaringen!

Maar, toen vrijdags Siebe weer kwam en we weer werden aangekoppeld om de terugreis te aanvaarden, waren we allebei reuze blij. Weer terug naar huis! Naar de rust en het mooie uitzicht.

We zijn weer thuis! Even is het vanochtend weer míjn schip. Wat ik kocht en waar ik jarenlang alleen op heb geleefd. Maar zonder Erik was deze hele onderneming een stuk minder goed gegaan. Was het ook een stuk minder gezellig geweest. Wie had gedacht, dat ik dit schip nog zou delen met de liefde van mijn leven?

We zijn binnenkort alweer drie jaar samen. Samen op deze boot…ik zou niet meer anders willen.

Ik maak mezelf nog een kopje koffie en kijk naar het prachtige uitzicht. Wat voel ik me rijk, in heel veel opzichten!

Advertisements