Het ware verhaal

Standard

Wat zal ik nu een blog publiceren, over een willekeurig onderwerp, uit mijn voorraadje blogs, terwijl er feitelijk zoveel te vertellen valt over mijn huidige situatie?

Die gedachte moet ik even op me laten inwerken, en … ik besluit de stoute schoenen aan te trekken.

De huidige situatie is namelijk een niet zo gebruikelijke; ik ben – alweer ruim een week – opgenomen op de afdeling ‘Open Crisis’ van het dichtstbijzijnde psychiatrische ziekenhuis.

O jee, denken sommigen nu misschien. Voor mij, maar ook voor Erik, is die o-jee-fase al heel lang voorbij. Wisten jullie bijvoorbeeld dat Erik en ik elkaar drie jaar geleden op deze afdeling leerden kennen?

Psychiatrie is misschien voor velen een duistere, enge wereld, waar je zo min mogelijk mee te maken moet hebben, waar je vooral niet over praat (als je er niet over praat, is het er niet). Voor ons hoort het bij het normale leven. Zeker voor mij; door mijn hele leven heen, ben ik vele, vele malen opgenomen geweest. Het gaat zelfs de laatste jaren aanzienlijk beter met me, met incidenteel nog een opname, in vergelijking met de jaren, dat ik om de paar maanden hier vertoefde.

Toen ik hier vorige week terechtkwam, was ik nogal de kluts kwijt. Ik ben nog steeds zoekende…Het gaat me altijd veel te langzaam! Ik vul mijn dagen met veel schrijven, denken, mooie muziek luisteren en ook veel rusten.

Met mijn medepatiënten heb ik niet zoveel contact. De jaren dat ik me heel erg met de andere mensen hier bemoeide, om vooral maar niet teveel bij mezelf stil te hoeven staan, liggen ook alweer een tijdje achter me.

Dát was drie jaar geleden nog wel even anders! Een lange, stoer uitziende man, kwam op deze afdeling. Ik vond hem een ‘computernerd’, steeds bezig muziek te downloaden vanaf de gezamenlijke computer. Ik wilde ook op die computer aan het werk!

Hij vond mij ‘een chagrijnig oud wijf’. Tja, als ik opgenomen ben, heb ik niet de meest florissante gezichtsuitdrukking. Er zijn wel andere dingen waar ik me dan druk om maak!

Tóch; we raakten op een avond aan de praat. En opeens vonden we elkaar leuk…leuker…en toen heimelijk verliefd. Dat heeft me wel wat hoofdbrekens gekost, alleen op mijn slaapkamer, pal naast zijn kamer. Je zit beiden tenslotte niet voor de lol hier. Gaat dat wel goed?

We wandelden veel samen, keurig naast elkaar, met een afstandje tussen ons in. Want niemand hier mocht weten dat we verliefd waren! Alsof het niet te merken was dat we áltijd samen waren. De verpleging zal er zeker zijn bedenkingen bij hebben gehad, in het begin.

En nu, nu komt Erik elke avond trouw bij me op bezoek. En maakt hij ook een babbeltje met de verpleegkundigen van destijds. We kunnen de waardering merken. De waardering om onze prachtige relatie. De waardering dat we beiden iets van ons leven hebben gemaakt; samen en apart.

Ik ben hier hard aan het werk, ook al ziet dat er misschien voor een buitenstaander niet zo uit. Ik zoek m’n kluts, ik probeer te ontdekken waar het de afgelopen tijd misging en hoe ik dat in de toekomst kan voorkomen.

‘Straks’ kan ik weer naar huis! Naar die ontzettend leuke ‘computernerd’, die de liefde van mijn leven geworden is. Naar de diertjes. Naar de weldadige rust van onze boot.

Het gaat altijd te langzaam. Maar om de wijze woorden van mijn psychiater aan te halen; langzaam is soms sneller dan snel. Als ik straks weer thuis ben, ben ik wéér wat wijzer geworden!

Zó erg is psychiatrie dus niet!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s