Reservetijd

Standard

Een tijdje terug las ik in het Psychologie-magazine een verhaal van een jonge vrouw, lijdend aan kanker, die te horen had gekregen dat ze maximaal nog een jaar te leven had. Dat was echter al in 2013 geweest. En ze leeft nog steeds.

Toen ze het bericht te horen had gekregen, had ze besloten nog wat van dat laatste jaar te maken; ze maakte er een feestjaar van.

Echter, aan het eind van dat jaar, ging ze niet dood. Ze kreeg ‘reservetijd’, zoals ze het zelf noemt. ‘Het klinkt misschien raar, maar dat vond ik heel zwaar. Ik had zo’n fantastische tijd gehad, zoveel liefde ervaren, het was goed zo. Na dat jaar verlangde ik naar de dood, maar opeens kreeg ik er een stuk leven bij’.

Ik las dit artikel met grote interesse. De afgelopen maanden werden we geconfronteerd met ziekte en sterven.

De moeder van mijn allerbeste vriendin, die ging slapen en nooit meer wakker werd. Vriendin en moeder hadden de dag ervoor nog samen over de dood gesproken. Moeder had het de laatste tijd aan haar hart gehad. Ze stierf met een glimlach op haar gezicht, zei vriendin.

Het raakte me. Ik kende de moeder van mijn vriendin persoonlijk. Weliswaar een vluchtig contact, meestal bij de plaatselijke supermarkt. Het was een lieve vrouw.

Ook bij een andere vriendin overleed haar moeder. Aan die vreselijke ziekte; kanker.

Tegelijkertijd werden we opgeschrikt door de ziekte van één van onze buren, hier op het laantje. Een echtpaar dat samen hun hele leven keihard hebben gewerkt. En twee jaar geleden besloten te stoppen met hun eigen zaak. Ook al zijn ze de zestig al gepasseerd, toch waagden ze de stap naar het buitenland. Naar Turkije, waar ze een prachtig appartement kochten en daar gingen wonen. Ze woonden er nog maar pas, toen bleek dat de man kanker had. De behandeling vond plaats in Turkije. Maar, ze wilden toch nog even naar Nederland komen. Om familie en vrienden te bezoeken, voordat ze weer terug zouden gaan naar hun mooie appartement en daar zou hij dan, vroeg of laat, overlijden. Allemaal al heftig genoeg. Ze kregen de toestemming van de Turkse artsen om drie weken naar Nederland te gaan. Op maandag kwamen ze aan. We dronken koffie met elkaar. We praatten openlijk over zijn ziekte.

Plotsklaps reed er op zaterdag een ambulance hier op het laantje. Vreselijk genoeg bleek onze buurman een scheurtje in zijn aorta te hebben. Niet te behandelen. Hij belde ons zelf. Hij had het bericht gekregen dat het een uur, een dag, nog een week kon duren, maar hij zou binnenkort sterven. Hier in Nederland, in plaats van in Turkije, wat hij zo had gehoopt.

Maar ook bij buurman liep het anders. Hij kwam zelfs weer thuis en besloot nog iets van zijn resterende dagen te maken. Reservetijd! Naarmate het langer duurde, stonden zij en ook de artsen voor een raadsel. Er werd zelfs getwijfeld of buurman inderdaad wel een scheurtje in zijn aorta had, of de diagnose wel juist was gesteld.

We zijn inmiddels zo’n drie maanden verder. En terwijl ik dit schrijf, wordt buurman vandaag opgenomen in het ziekenhuis. Alsnog gaan de artsen de operatie doen, die men in eerste instantie niet wilde doen.

Het is een intense periode. Met bijbehorende, intense gevoelens. We gaan vaker op bezoek bij buurman en zijn vrouw. Helpen hen met klusjes die zij niet meer kunnen doen, zoals het gras maaien. We hebben mooie gesprekken; de naderende dood wordt niet doodgezwegen.

We hopen zó dat het allemaal goed gaat en dat buurtjes nog terug kunnen naar Turkije… Dat is hun grootste wens!

Vandaag brandt er een kaarsje voor de buurman! Met de hoop dat de operatie lukt en dat hij nog een hele lange reservetijd krijgt! Samen met zijn vrouw, in Turkije.

Advertisements

One thought on “Reservetijd

  1. erik huiting

    MOOIE BLOG!!!!

    ________________________________ Van: Inktspatjes Verzonden: maandag 4 juli 2016 9:45 Aan: erikhuiting1@hotmail.com Onderwerp: [New post] Reservetijd

    schoonschrijfster posted: “Een tijdje terug las ik in het Psychologie-magazine een verhaal van een jonge vrouw, lijdend aan kanker, die te horen had gekregen dat ze maximaal nog een jaar te leven had. Dat was echter al in 2013 geweest. En ze leeft nog steeds. Toen ze het berich”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s