Ode aan Grace

Standard

Op het stoeltje, wat een beetje achteraf, tussen keuken en woonkamer staat, ligt onze pleegpoes Grace te slapen. Niets bijzonders, zou je zeggen. Maar, ze ligt daar al bijna de hele dag. Heel af en toe strekt ze haar pootjes, rekt ze zich eens langzaam, behaaglijk uit en slentert ze naar de schaal met brokjes, op tafel, om daar een hele tijd te staan eten. En dan, hup, weer terug naar het stoeltje. Verder slapen.

Waar zou ze over dromen? Zou ze nog dromen over haar vier prachtige kindjes? Gisteren was de uittocht.

Twee ‘paar mensen’ kwamen afzonderlijk en namen elk twee kittens mee. Het eerst een jonge vrouw, met haar vader, die alleen als chauffeur diende. Ze had een kaartje en een doos chocolaatjes voor ons meegenomen. Ze zat hier rustig een tijdje te genieten van de kittens en mamma Grace. En toen gingen de eerste twee kittens in het reismandje. Goed kijken of ik wel de goede kittens mee gaf; ze lijken zoveel op elkaar. Nog even aaien. Dag lieve kindjes.

Iets later kwamen de andere mensen. Een invasie. Een jong echtpaar, met twee jonge kinderen. Tijd om te zitten hadden ze niet. Ze renden achter de kleine katjes aan. Toen ze met de twee kittens weggingen, waren wij kapot. Dat zijn we niet meer gewend, jonge kinderen. En ze waren wel érg druk. Het was de eerste keer in mijn loopbaan als pleegmoeder voor kittens dat ik twijfel had of ik er wel goed aan gedaan had hen twee kittens te ‘schenken’. Ik hoop dat de kindertjes leren dat als de jonge poesjes slapen ze ze met rust moeten laten.

En toen was het huis leeg. Wat een stilte!

Mamma Grace liep door de kamer en maakte haar speciale pruttelgeluidjes. Normaal kwamen haar kindjes dan direct, nog even een slokje drinken bij mamma.

Zelfs een uur voordat de eerste kittens weggingen, lagen ze nog even bij mamma Grace te lurken. Grace moest er van kreunen; het deed haar zeer, maar als toegewijde moeder liet ze het toe.

Wat ging er door haar koppie heen, toen er geen kittens kwamen bij haar roepen?

Opeens is ze weer moeder af. En maken we vandaag een afspraak voor haar sterilisatie.

Grace slaapt. Ze haalt schade in. Van tien weken alleen maar voor haar kleintjes geleefd te hebben. Ik aai haar af en toe. Want volgens mij heeft ook een moederpoes gevoel, ook al zal dat anders zijn dan bij ons mensen. Ik ben trots op haar! Ik ben van haar gaan houden; ze heeft, net als alle andere katten die hier waren, een onuitwisbare indruk achter gelaten.

Ze mag nog een paar weken bij ons uitrusten. En dan straks gaat ook zij naar haar nieuwe vrouwtje. Een nieuw leven. Wat eigenlijk al tien weken geleden begon, toen ze als zwerfpoes, bevallend op een tuinstoel, werd gevonden.

Het ga je goed, lieve Grace!

Advertisements

One thought on “Ode aan Grace

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s