Op het levenspad

Standard

Afgelopen week hoorde ik iemand op TV het volgende zinnetje gebruiken; “Ik ben nog niet waar ik moet zijn, maar gelukkig ook niet waar ik was”.

Die zin sprak me zo aan, omdat het uit mijn eigen mond had kunnen komen!

Als ik mezelf door de jaren heen beschouw, ben ik gigantisch gegroeid. Zelfs Erik zegt al regelmatig dat ik – de jaren dat hij mij kent – enorm vooruit gegaan ben, in psychisch opzicht. En dat is dan maar een heel klein tijdsbestek, als ik het afzet tegen alle jaren dat ik regelmatig opgenomen was binnen de psychiatrie. Dat begon al in 1983.

Er zijn geen mensen in mijn huidige leven die mij vanaf dat moment kennen. En, als ik ze nu tegen het lijf zou lopen, zouden ze me misschien niet eens herkennen. Want, met het psychisch veranderen, is door de jaren heen ook mijn look wel veranderd. Van lang steil haar, via permanent, naar een kort koppie. Het zal vast wel weer een keer anders worden, bij een volgende nieuwe fase in mijn leven.

Terug naar het zinnetje; “Ik ben nog niet waar ik moet zijn”.

Daar heb ik over nagedacht. Zeker, er is nog winst te halen. Wat zou het toch prachtig zijn als ik ooit de geestelijke gezondheidszorg helemaal achter me zou kunnen laten. Tegelijkertijd vroeg ik me af of wij mensen – in het algemeen – ooit zijn waar we moeten zijn? Is het niet zo dat we altijd wel beter, anders willen dan zoals we op dat moment zijn? En, hoe bepaal je dat?

Nadenkend over dat zinnetje, wat ik zo goed herken, realiseerde ik me dat het merendeel van de mensen dat zinnetje kunnen beamen. Ik denk dat het inherent is aan leven. Het levenspad. Met mooie gladde wegen, maar ook met uitstekende rotsen en scherpe bochten.

In mijn boek* omschrijf ik het als volgt;

Ik zeil over de levensrivier. Vaak nog laverend om scherpe rotsblokken. Regelmatig aanmerend bij kleine, groene oases van rust, geluksmomenten. Op weg naar een gedroomde einder, die er misschien nooit komt, maar er misschien plotseling is. Zolang ik maar blijf zeilen, blik vooruit, geef ik mezelf de gelegenheid terug te blikken, naar de verdwijnende rotsblokken van het verleden, terwijl de kalme einder steeds meer in beeld komt. Hoeveel rotsblokken nog te gaan; het wordt wel beter.

Gewoon léven! Met onze eigen kwaliteiten, dromen en verwachtingen, maar ook met onze tekortkomingen en beperkingen. En misschien komen we dan ooit waar we moeten zijn…

* Mijn boek ‘Bergbeklimmen op sterk water’ is – als PDF – te bestellen via info@splashingwordworks en kost 23,95. Door een uitgeverij is over dit boek gezegd dat het zowel een goed boek is voor psychiatrische patiënten, als hun naasten en ook hulpverleners een inkijkje geeft in de wereld van de psychiatrie vanuit patiëntenperspectief. Als je je kosteloos aanmeldt bij de website www.splashingwordworks.nl krijg je korting en kost het boek 17,95

Advertisements

One thought on “Op het levenspad

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s