Het barstje in jezelf

Standard

There is a crack in everything, that is how the light gets in (Leonard Cohen)

In een Happinez lees ik een artikel over ‘De helende beweging’, van yogaleraar, schrijver en oprichter van De Nieuwe Yogaschool, Johan Noorloos.

Hij stelt dat bovengenoemd citaat precies verwoordt wat hij zelf heeft ervaren.

Juist waar je gebrokenheid voelt, kan een prachtig zaadje voor groei liggen”.

Hij voegt er aan toe, dat persoonlijke groei niets met kennis te maken heeft, maar dat persoonlijke groei je volledig potentieel onderzoeken behelst. “Als je voluit wilt leven, moet je geen kant in jezelf onderbelicht laten”.

Hij gaat ervan uit dat ieder mens een aantal eigenschappen en vaardigheden heeft, die naar voren komen. Heel bewust laat je die bepaalde kant van jezelf zien. Maar er is ook een spiegelbeeld van die vaardigheid. En dat kan voelen als een barstje.

Om te kunnen groeien, moet je naar de bron van je beste eigenschap gaan en ook stilstaan bij het spiegelbeeld daarvan. Waardoor is je beste eigenschap ontstaan? En wat was daarnaast ook?

Ik vind het interessant. En het kost me niet zoveel moeite één van mijn beste eigenschappen te benoemen; mijn vermogen heel goed schrijvend zaken te benoemen, gevoelens te verwoorden op papier.

Als ik terugga in de tijd, in mijn jeugd, toen die eigenschap zich ontwikkelde, zie ik ook haarscherp het spiegelbeeld; het veel minder goed in staat zijn de zaken mondeling te benoemen.

Dat geldt nóg steeds. Ook al ben ik wel een heel eind gevorderd in praten, als ik de keus heb, kies ik er nog steeds voor iets wat moeilijk is op papier, desnoods in briefvorm te benoemen, in plaats van direct een gesprek aan te gaan.

Praten was vroeger niet altijd veilig. Schrijven – het van me afschrijven, maar wel voor mezelf houden – lukte wel. Zo heb ik al van heel jongs af aan geleerd gevoelens op papier te verwoorden.

Nu ik dat spiegelbeeld ontdek, kan ik daarmee oefenen. Toch eens wat vaker proberen in eerste instantie te praten in plaats van veilig uitwijken naar mijn schrijfblok. Het voelt nog eng. Inderdaad als een barstje. Maar, ik vind het een uitdaging om het te proberen te ontwikkelen. Zodat ik (nóg meer) groei!

Zoals Johan Noorloos zegt: “Door ruimte te geven aan die onderbelichte kanten in jezelf, komt er meer evenwicht. Een helende beweging”, noemt hij het. “Omdat je jezelf in al je facetten laat zien. Alles in het licht”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s