Vertrouwen in de mens

Standard

Het is zondagmiddag en we hebben een gezellige dag thuis. Erik zit wat op de laptop te bekijken, ik houd me bezig met mijn schrijfwerk.

Ik kijk eens om me heen. Mijn oog valt op de drie kleine katjes die op de stoel en op de grond liggen. Eén ligt in een kattenmandje te slapen. Ook al zijn ze nog erg schichtig, toch heb ik ze al kunnen oppakken om ze te aaien. Heel voorzichtig beginnen ze dan te spinnen.

Ik denk erover na. Drie kleine katjes die we van de straat afgeplukt hebben. Die opeens vertrouwen moeten hebben in ons, rare wezens mens.

Ik kijk nog wat meer om me heen. Naar onze twee honden die inmiddels een grenzeloos vertrouwen in ons hebben. Zeker onze Durk heeft dat moeten leren.

Toen hij anderhalf jaar (jong) was en ik hem ophaalde in Friesland, was ik zijn vierde baas. Een beschadigd dier, met een enorme verlatingsangst. Weinig vertrouwen in de mens.

Dat ging op een gegeven moment ook mis. Op een dag probeerde hij, via de schuifpui, achter me aan te gaan, toen ik even een kort boodschapje moest doen. Hij belandde in het water. Daar lag hij nog steeds in, toen ik tien minuten later terugkwam.

Ik sleurde hem op de kant. En belde direct daarna mijn vriendin, die een hondenhotel runt. Ik haalde er een maatje bij voor Durk, onze Nando. Toen ging het beter.

Hoe gehecht Durk aan dat hondenmaatje was, bleek toen Nando overleed. Binnen drie dagen zat Durk in zak en as. En haalden we overijld weer een nieuw hondenmaatje, onze Freddie.

Tegenwoordig gaat het beter, heeft Durk langzamerhand meer vertrouwen in de mens gekregen. We kunnen ze, als het strikt noodzakelijk is, een paar uur alleen laten. Echt, alleen als het strikt noodzakelijk is en ook niet te vaak achter elkaar.

Durk heeft het moeten leren; vertrouwen in de mens. De mens waar hij zoveel van houdt, die goed voor hem zorgt. Sinds Erik mijn partner is, is vooral mens Erik de absolute topper voor Durk. Grappig vind ik dat. Zo zoekt de hond zélf zijn lievelings-baasje uit.

Het lijkt misschien zo vanzelfsprekend. Maar op deze rustige zondagmiddag mijmer ik erover dat het toch heel speciaal is; als dier vertrouwen hebben in de mens.

De drie kleine katjes, die we net van de straat afgeplukt hebben, moeten het allemaal nog – stap voor stap – leren. Het is prachtig als ze straks – over een aantal weken – naar hun nieuwe baasjes gaan, met basisvertrouwen in de mens. Dat hebben ze dan bij ons geleerd.

Zoals nu, hebben we ook nog een logeerkat. Een prachtige, lieve, rustige poes. Die ook als kitten bij ons kwam. Gevonden op een bedrijventerrein, onder een container.

Als ik naar haar kijk, terwijl ze nu heerlijk ligt te soezen op onze krabpaal, dan stroom ik over van dankbaarheid en blijdschap. Vertrouwen in de mens. Een machtig mooi iets!

Advertisements

One thought on “Vertrouwen in de mens

  1. Annelies

    Heerlijk he, ik heb zelf ook zo’n mormeltje 14 jaar is ze en met haar eigen karakter ons lieveling , dat wordt wat als ze er niet meer is, maar ook dan komt er wel weer een andere mormeltje

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s