Als je gelooft dat je het kunt, kun je het ook

Standard

Vanochtend kom ik bovenstaande spreuk tegen in een interview met Satish Kumar. Ik putte uit dit interview al eerder inspiratie voor een blog (Kwaliteit van leven).

Bovenstaande spreuk spreekt me bijzonder aan.

Vorige week praatte ik nog met een wijze vriendin en vertelde ik haar dat ik elke keer, bij elke nieuwe kat die bij ons verzorgd wordt en die niet zindelijk is, ik twijfel.

Ik twijfel of het me gaat lukken het diertje zindelijk te krijgen. Ik spreek dat ook elke keer hardop uit naar Erik. En telkens zegt hij dat het me weer gaat lukken. En daar heeft hij gelijk in. Alle pleegkittens die hier zijn geweest – dat zijn er inmiddels zo’n twintig – zijn zindelijk en goed gesocialiseerd het huis uit gegaan. En we krijgen nooit klachten!

Wat is het dan toch dat ik telkens opnieuw twijfel of ik het wel kan?

Volgens mij heeft dat te maken met een diepgewortelde onzekerheid. Die me zeker vroeger is aangepraat. Ook al zijn de concrete herinneringen in de loop der jaren vervaagd, in mijn hoofd zit het allesoverheersende zinnetje dat ik niets kan.

Het klopt dat ook wel dat wijze vriendin tegen me zegt dat die twijfel niet iets van mezelf is, maar meer van een ander (deel) wat tegen mij aan praat. Iets wat elk mens heeft; we veroordelen onszelf regelmatig en veelvuldig, maar in feite is dat niet iets van ons diepste innerlijk.

In mijn diepste innerlijk weet ik namelijk heel goed dat ik elke kat die hier komt, ‘netjes’ aflever. In mijn contact met de katten, doe ik heel veel op gevoel. Ik observeer zo’n diertje en vaak weet ik dan intuïtief wat ik moet doen, hoe ik moet reageren op bepaald gedrag van de kat.

Mijn gevoel stijgt boven mijn verstand uit. En meestal kom ik daarna tot de rationele conclusie dat ik het bij het rechte eind had.

Daarom vind ik het opvangen van katten ook zo’n prachtig werk.

Ik kan er mijn gevoel in kwijt. En ik krijg van de katten ook een heleboel gevoel terug. Zij handelen ook vanuit hun gevoel, vanuit hun instinct.

Binnenkort zal ik toch ook mijn verstand moeten laten spreken! Want, om een echt officiële opvang voor katten te mogen runnen, zal ik vakbekwaamheidsdiploma’s moeten hebben. Dus, aan de studie!

En ook daarbij had ik in eerste instantie even de twijfel of ik dat wel zou kunnen. Maar ach, met een behoorlijk IQ kan ik goed leren.

Ik geloof dat ik het kan. En ik heb er reuze zin in! Dat is genoeg motivatie om het ook écht te kunnen!

Advertisements

Onze eigen ‘blauwe maandag’

Standard

De wekker loopt af en na een drukke verjaardag gisteren, voel ik me nog helemaal niet in staat op te staan. Ik zit op de rand van het bed, de slaap uit mijn ogen te wrijven. Wat hoor ik toch? Druppelend water. O jee, lekkage van ons dak! Niet de eerste keer. Degene die het nieuwe dak gelegd heeft, heeft het niet goed gedaan.

Omdat ik er nogal ontsteld over ben, maak ik acuut Erik wakker, zonder bijgevoegde koffie, zoals ik dat normaal gesproken liefdevol doe.

Wat een begin van de dag!

Vervolgens moet Erik nog wat zakelijke telefoontjes doen. Komt tegelijkertijd pleegpoes Baileys klem te zitten met haar nagel in de bench. Waardoor Erik een telefoontje moet afbreken om mij te hulp te schieten. Kortom; alles gaat fout.

Als we in de auto zitten, op weg naar mijn behandeling acupunctuur, komt de stoom ons uit de oren. Ik rijd en ik moet me heel erg bedwingen niet te gaan racen. Erik zit te mopperen op de bijrijdersstoel, over een erg naar zakelijk telefoontje van net.

Als we anderhalf uur later weer terugrijden naar huis, zijn de gemoederen weer wat bedaard. We concluderen dat we dit gelukkig niet vaak meemaken.

Het is onze eigen ‘blauwe maandag’.

Blauwe maandag valt normaal gesproken ergens eind januari. En is bedacht door de Britse psycholoog Cliff Arnall, die beweert dat wetenschappelijk bewezen is, dat op die bewuste maandag de meeste mensen treurig, neerslachtig of weemoedig zijn.

Ik heb er ook al eens een blog over geschreven.

Bij ons is het gewoon domme pech. En misschien ook wel de terugslag na een gezellige maar ook vermoeiende dag van gisteren.

Terwijl ik dit schrijf, zitten we samen knus op bed. Is Erik vroeg thuis, na een klus buitenshuis. Schijnt de zon. En gaat het vast zelfs goed komen met het dak.

Ach, het is allemaal maar betrekkelijk!

En juist door zo’n ‘blauwe maandag’, realiseren we ons des te meer en des te beter dat het de rest van het jaar allemaal rooskleurige dagen zijn!

Het gereedschap van een schrijfster

Standard

Als schrijfster – van dagboeken, gevoelsspreekuren, blogs en regelmatig stukjes tekst op Facebook – verslijt ik de nodige pennen. Want, de meeste stukken schrijf ik eerst uit op papier. Op de één of andere manier heb ik het nodig om mijn gedachten met de hand op te schrijven. Gewoon de vloeiende beweging van mijn pen op het papier is nodig om tot de juiste zinnen te komen. Op zichzelf is dat ook een beetje merkwaardig, want – hoeveel ik ook schrijf – ik heb vrijwel altijd direct de goede woorden en zinnen. Vrijwel nooit doorhalingen of spelfouten. En toch blijf ik die vloeiende beweging nodig hebben.

Ik schrijf altijd met dezelfde soort pennen: rollerballs. Regelmatig kopen we dan ook weer een voorraadje pennen in. Als ik op mijn best ben, schrijf ik per week één pen helemaal leeg.

Hoeveel liters inkt zou ik al in mijn leven verbruikt hebben? Of hoeveel kilometers papier zal ik al verslonden hebben?

Gisteren ging Erik met mijn laptop van een jaar oud, naar de computerzaak. Ik had regelmatig problemen met mijn laptop. En na verschillende keren opnieuw installeren en dan toch weer hetzelfde probleem, was vrijdag de maat vol. We bestelden een nieuwe laptop. De ‘oude’ van Erik – ook nog maar een jaar oud – verhuist naar mij en Erik houdt de nieuwe.

Erik leverde mijn ‘oude’ laptop in en kreeg daar toch nog een aanzienlijk bedrag voor terug. En dat terwijl de man van de computerzaak tot de bijzondere onttdekking kwam dat er op de ‘oude’ laptop een nieuw toetsenbord moet. Het ‘oude’ toetsenbord – dus een jaar oud – is compleet versleten!

Het is dus niet alleen zo dat ik pennen en papier verslind, ook toetsenborden moeten eraan geloven!

We hebben nu besloten elk jaar een nieuwe laptop te kopen en dan de ‘oude’ van mij in te ruilen. Want, net als dat een timmerman een goede hamer nodig heeft, heeft een schrijfster ook goed gereedschap nodig.

We vonden het wel grappig. Ik stuurde er zelfs een berichtje over naar een paar vriendinnen. De één had nog nooit gehoord van een versleten toetsenbord, de andere vriendin schreef; ‘Zo verslijt je in ieder geval niet je vingers’.

Dat valt nog te bezien. Ik heb in het verleden al eens peesontstekingen aan de vingers van mijn rechterhand gehad. Dat was omdat ik zoveel schreef.

En toch..ik blijf schrijven! Omdat ik er zoveel plezier aan beleef. En natuurlijk ook omdat ik het zo leuk vind jullie elke dag te ‘trakteren’ op een stukje tekst.

Wie schrijft, die blijft. Maar dat geldt niet voor een laptop!

Kwaliteit van leven

Standard

Het is het motto van mijn leven; kwaliteit. Het is zelfs een leefstijl. Niet kiezen voor kwantiteit – meer, meer, meer. Maar vanuit een bepaalde soberheid kiezen voor kwaliteit.

Juist vanuit de soberheid, als essentieel onderdeel van de kwaliteit van leven.

We leven sober. Dat is niet omdat dat strikt noodzakelijk is. Dat is een keuze, die zeker ik gemaakt had, toen ik op deze boot ging wonen.

Ik koos er bijvoorbeeld heel bewust voor geen TV te nemen. In mijn beleving leidt een TV alleen maar af van het werkelijke bestaan. Als dat ‘ding’ aan gaat, is het moeilijk de verleiding te weerstaan om niet allerlei onzin-programma’s te gaan bekijken. Programma’s die helemaal niets toevoegen. Alleen maar oppervlakkig vermaak.

Tegenwoordig kijken we echter wat vaker toch TV, op de laptop. En eigenlijk is dat niet wat ik wil.

In een Happinez lees ik een interview met schrijver Satish Kumar. In zijn boek ‘Soil, soul, society – a new trinity for our time’ stelt deze auteur dat ‘grond, geest en gemeenschap’ onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Hij pleit voor zelfbeheersing en matiging, omdat dát, volgens hem, leidt tot kwaliteit van leven.

Minder is meer, zegt hij.

Daar ben ik het roerend mee eens. Juist vanuit soberheid kunnen genieten van dan een keer wat extra’s, geeft een ongekende en fantastische kwaliteit!

En soms heb je daarvoor zelfbeheersing nodig. Je niet laten verleiden tot die dingen die in deze maatschappij veel opgedrongen worden. Een maatschappij die van alles zoveel mogelijk wil.

Zoals Satish Kumar óók zegt; Geluk zit nooit in dingen, alleen in jou.

Soms moet ik weer even naar binnen keren. Naar de kern. Om te ontdekken dat ik het meest gelukkig word van een sober bestaan, met weinig materiële luxe en met weinig externe prikkels.

Een keus die ik gemaakt heb; kwaliteit van leven.

Een prachtig leven!

Zomaar een vrije middag

Standard

In de luie stoel, die Erik vanochtend buiten zette, zit ik op het terras te kijken en te luisteren naar de kabbelende golfjes. Ik doe niets. Ik zit gewoon te zitten. En ik voel me een beetje high. Van puur geluk.

Net heb ik wat zitten bladeren en lezen in een oude Happinez. Ik heb wat mooie spreuken over geschreven Zoals bijvoorbeeld; De magie van het leven vindt plaats in het huidige moment (meditatiemeester Davidji). Die magie ervaar ik, als ik zo kijk en luister naar die kabbelende golfjes. Ik voel me groots. Ik voel me mooi.

Het mooie gevoel is allemaal begonnen met een ingeving, tijdens de lunch. De plotselinge ingeving dat ik mezelf vanmiddag een vrije middag geef. Iets wat ik hoogstzelden doe. Ik kan het me niet eens heugen. Altijd ben ik wel bezig. In huis, om huis. Huishouden, klussen. Schrijven of typen (voor mezelf of een ander). Zoals ik al in een eerdere blog schreef; ik verveel me nooit.

Maar ook nu verveel ik me niet. Terwijl ik toch niets doe. Ik geniet van het huidige moment. Van de vrijheid die ik in mezelf voel, bij de gift aan mezelf, van een vrije middag.

Ik geniet van de vrede die ik de laatste dagen heb met mezelf. Het gemakkelijk gaan. Het niet overal krampachtig bovenop zitten.

Een andere spreuk, uit dezelfde Happinez is ook van toepassing; Vrede hebben met jezelf is een levenslange koorddans. Er kan altijd iets gebeuren waardoor het koord weer gaat zwiepen (Zarayda Groenhart). Dezer dagen hangt het koord slap. Stil. En is er de weldadige vrede met mezelf. Die zelfs verder draagt dan alleen mezelf. Door die vrede met mezelf, kan ik ook vrede uitdragen naar een ander. Bijvoorbeeld naar Erik die straks thuiskomt, na een dag klussen.

Ik ben naar binnen gegaan om de zinnen op te schrijven die zich in mijn hoofd gevormd hebben, bij het kijken en luisteren naar de golfjes. Helemaal overdragen kan ik het gevoel natuurlijk niet. Maar neem van mij aan; het is een prachtige middag!

Misschien kan ik hiermee jou inspireren ook eens spontaan een middagje vrij te nemen.

Het is de moeite waard!

Tropisch warm! Nou en?

Standard

De afgelopen maanden werd er door veel mensen geklaagd over het weer. We vonden het een slechte zomer. En natuurlijk is het ook niet leuk, als je nét de weken dat je je welverdiende vakantie hebt, met je tentje ergens op een camping in Nederland staat en je alleen maar regen te verduren krijgt.

Opeens hebben we goed weer te pakken. De zon schijnt uitbundig. En het wordt de komende dagen tropisch warm. Temperaturen van boven de dertig graden!

Je zou verwachten dat iedereen, die eerder klaagde over teveel regen, nu bijna uit zijn dak gaat, omdat de zon schijnt. Maar nee; het feit dat het dan de komende dagen bloedheet wordt, is ook weer een reden tot geklaag.

Terwijl, als je diezelfde hoge – of zelfs nog hogere – temperaturen opzoekt in een ver, warm land, het alleen maar prachtig is. Hoe warmer, hoe beter, lijkt het wel.

Dat is toch raar.

Nederland kent een gematigd zeeklimaat, met relatief milde winters, milde zomers en neerslag gedurende het hele jaar. Dat valt te lezen op de website: www.klimaatinfo.nl

Daar staat ook geschreven dat onder veel Nederlands het idee heerst dat Nederland een zeer nat klimaat heeft. Maar dat is een misvatting, die vooral gebaseerd is op gevoel en niet op cijfers. Het gevoel dat we in een nat land leven, wordt vooral gevoed door de onvoorspelbaarheid van het Nederlandse weer. We kennen geen uitgesproken natte of droge periodes en de kans op neerslag is op een zeer groot aantal dagen aanwezig.

Dus ook in de zomer is de kans op neerslag groot. En we mogen ons dan ook gewoon in de handen knijpen als we een aantal droge, warme dagen op rij hebben. Dat het dan gelijk tropisch warm is, is misschien lastig, maar je kunt ook gewoon je tempo een beetje aanpassen en je vooral niet te druk maken. In die landen waar je op vakantie gaat, omdat het er zo lekker warm is, hebben de inwoners ook hun levenstempo aangepast aan de temperaturen. Ze houden niet voor niets een siësta. Op Wikipedia is zelfs te lezen dat onderzoek aangetoond heeft dat het houden van een siësta – op het moment dat de zon haar hoogste positie heeft bereikt – gezond is.

Ik denk dat op dit soort dagen, dat het tropisch warm is, het vooral wijs is je gezonde verstand te gebruiken en je hoofd koel te houden. Gá niet in de brandende zon zitten. Doe het een beetje rustig aan. Zorg dat je voldoende drinkt. Voor gezonde mensen is er niets aan de hand. Anders is het voor mensen die kwetsbaar zijn, zoals ouderen, chronisch zieken en mensen met overgewicht.

Speciaal voor hen is het Nationaal Hitteplan opgesteld. Ik heb het gelezen en ik vind het niets nieuws onder de zon. Ik snap ook niet zo goed wat de toegevoegde waarde is van een door de overheid opgesteld Hitteplan. Die ouderen waarvoor het van kracht is, hebben die niet al genoeg zomers meegemaakt dat het af en toe tropisch warm was? Zouden juist zij niet kunnen weten wat je vooral wel of helemaal niet moet doen?

Hoe dan ook; tropisch warm of niet, Nationaal Hitteplan of niet, ik ga gewoon genieten van deze prachtige dag.

Mij is het niet snel te warm. En als het écht warm is, hebben wij natuurlijk het hele grote voordeel dat we zo, hup, vanaf het terras in het heerlijke koele water van de Westerwoldse Aa kunnen springen.

Dus misschien heb ik wel heel makkelijk praten!

Mijmeringen op een gewone, bijzondere dag!

Standard

Ken je dat: van die dagen, dat de wereld je toelacht, dat alles klopt, dat je mooie contacten hebt? Kortom: een dag dat bij jou de zon jubelend aan de hemel staat, zelfs al zou het daadwerkelijk stormen, regenen en onweren tegelijkertijd.

Vandaag heb ik zo’n dag!

Een dag dat er feitelijk niets bijzonders aan de hand is, maar ik toch verguld en verwonderd rondloop, omdat ik het zo als bijzonder ervaar.

De interactie met mensen om me heen.

Zoals vanmorgen met Erik, over zoiets banaals, namelijk wie de afwas doet. We hadden er strijd over kunnen voeren, hoewel het het sop de kool niet waard is, om het toepasselijk te houden. Maar we hadden er een gezellige, kortstondige ‘discussie’ over. En uiteindelijk zaten we weer op één lijn (en deed Erik fluitend de afwas!)

Ik vind het zo mooi om te bemerken dat een relatie in feite heel veel praten is. Elkaar bijsturen. De dingen benoemen die dwars zitten. En dan niet wachten tot de mug een olifant geworden is, maar juist in het stadium van de mug al gaan ‘muggenziften’.

Ik heb eerdere relaties gehad. Maar ik heb nooit zó de vrijheid gevoeld om openlijk te praten. Om de kleine dingen, de goede en de lastige te benoemen, in plaats van dat het opstapelt en er uiteindelijk een bom barst.

Soms verschillen we van mening over een bepaald onderwerp. En het is een ware kunst om de ander in de waarde te laten, die ander zijn/haar mening te laten houden. Overeenstemming te vinden in het feit dat je niet met elkaar in overeenstemming bent over één bepaald onderwerp.

Hoe het komt, weet ik niet. Maar de wereld, in mezelf en om me heen, is gemakkelijker geworden. Ik hoef niet meer overal bovenop te zitten. Ik kan aanvaarden dat het in de interactie met andere mensen of in gebeurtenissen op een dag, anders loopt dan dat ik me had voorgesteld.

Ik heb meer ruimte in mezelf. Ik geef meer ruimte aan de ander.

En dan kan een gewone dag opeens heel bijzonder zijn; een cadeautje.

Bovendien schijnt de zon ook nog!

Oftewel; mijn dag kon niet meer stuk!