Een lijflied

Standard

‘Hoe moeilijk is het onvoorwaardelijk van jezelf te houden. En niet alleen als alles meezit. Nee, óók en misschien juist wel als het allemaal niet meezit’.

Zoals voor mij, op een dag als vandaag. Dat ik slecht geslapen heb, de afgelopen nacht. Dat ik veel pijn heb. Dat er onverwachts nog een buurman op de koffie komt, die ik onmogelijk kan weigeren, omdat hij ons een dienst geleverd heeft. Maar waar ik eigenlijk helemaal niet op zit te wachten.

Ik zit gefrustreerd op bed. Ik houd in ieder geval niet onvoorwaardelijk van mijn lijf. Nee, soms zijn er dagen dat ik mijn lijf, met alle pijn, eerder haat dan liefheb. Hoewel ik het, misschien heel tegenstrijdig, wel elke dag weer mooier maak dan het is.

De (voor mijn onbekende) schrijver van een artikel over ‘Onvoorwaardelijk van jezelf houden’ op www.nieuwetijdskinderen.org vraagt zich af hoe je voorkomt dat je juist op de momenten dat alles tegenzit jezelf en het leven niet ziet zitten. ‘Mag dat eigenlijk wel, jezelf afschuwelijk voelen op bepaalde momenten? Of hoort dat er misschien bij, dat je jezelf toestaat zo te denken?’

Ik denk dat ik in ieder geval eerlijker naar mezelf en ook anderen toe ben, als ik af en toe eens een dag heb dat ik stevig baal van mijn lijf. Dat ik gefrustreerd ben en het gemeen vind. Want, dat is toch de realiteit. En dan net doen alsof er niets aan de hand is, dan negeer ik in feite mijn lijf, wat toch op de één of andere manier aangeeft dat er iets niet klopt, ook al is daar door de (beperkte) somatische gezondheidszorg geen oorzaak voor te vinden.

Met mijn gevoelens van frustratie en verdriet ben ik in ieder geval meer mezelf. Mits ik daar maar niet in doorsla. Mits ik ook maar blijf zien dat er ook nog een heleboel goede kanten aan dat prachtige, ingenieus werkende lichaam is.

Dat lijf hoort al 53 jaar bij me! Als hele trouwe kameraad.

Dat waardeer ik, ondanks alles. Misschien dat ik het daarom zo goed blijf verzorgen. En me dagelijks opmaak, nagellak op doe en sieraden omhang.

Omdat ik toch wel heel veel van mijn lijf houd. Misschien nog niet altijd onvoorwaardelijk. Wie weet komt het nog!

Dat is ook de strekking van het verhaal over onvoorwaardelijk van jezelf houden. Neem jezelf zoals het is, zoals het komt. Op de lange levensweg, met ups en downs.

Wees vooral mild en liefdevol voor jezelf. Dan kom je misschien ooit bij dat echte onvoorwaardelijke van jezelf houden.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s