De gelukkige poezenmoeder

Standard

Het heeft me zóveel meer dwarsgezeten dan dat ik zelf vermoedde.

Vanochtend vroeg kwam het telefoontje dat de poes Luca, die vorige week – amper een dag hier – overboord sprong, vlakbij onze boot gevonden is. Erik toog er heen met een mandje. En zie daar, Luca was weer terug. Omdat Erik nog even een klein klusje moest doen, zat ik bij het mandje met Luca erin. Dichtbij me. Als een echte moederkloek; ik laat je niet meer gaan. Ik was zo ontroerd!

De laatste dagen was ik niet happy. De ochtenden begonnen huilend. De katten die we hebben zitten, zag ik als enorm moeilijke gevallen, met volop twijfels of het wel goed zou komen.

Maar met het telefoontje vanochtend, landde ik weer op aarde. De onzekerheid over het lot van Luca heeft me blijkbaar heel veel gedaan, wat niet goed voor me was.

Ik wijdde mijn slechte stemming aan de drukte van de afgelopen week. Maar die drukte begon eigenlijk pas met het weglopen van zowel Luca als ook Azraël, de 15-jarige kat die we ook hier in de pleeg hebben zitten.

Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat hij, Azraël – met zijn enorme drang naar buiten – de enorme sprong naar de kant heeft gewaagd (onvoorstelbaar, met zijn oude botten!) en dat Luca het kunstje nagedaan heeft, maar toen eigenlijk niet wist hoe het verder moest. Ze is absoluut geen echte buitenkat. Ze is bang voor van alles. Ze is ook niet ver weggelopen. Vijftig meter verder heeft ze het aangelegd met de mensen die daar wonen en die haar voer en aandacht hebben gegeven.

Vandaag land ik weer op aarde. En ben ik weer de eindeloos geduldige poezenmoeder. Die het voor elkaar krijgt onzindelijke katten zindelijk te krijgen, bange poezen sociaal te krijgen, kittens goed op te voeden.

Laatst vroeg een vorige eigenaresse van een onzindelijke poes wat ik toch had gedaan dat poes weer zindelijk was geworden. Eigenlijk kon ik het niet vertellen.

Ik ga met mijn volledige aandacht naar de kat. Ik plug als het ware in bij de kat. En dan weet ik, voel ik wat het dier nodig heeft. Dan zit ik te kijken naar oude Azraël en voel ik dat zijn einde niet ver weg meer is. Dan geef ik, met liefde en geduld, kattenvoer op een lepeltje door de tralies van de bench, aan bange Bo. En ben ik verheugd dat het me lukt haar even aan te raken. We knipperen beiden met de ogen naar elkaar. Ha, even contact! Dan schuif ik het meubilair aan de kant om op mijn knieën bij Luca te kunnen. Haar te aaien, haar te vertellen dat ze de tijd mag nemen die ze nodig heeft. Ze spint.

Dan ben ik een hele gelukkige poezenmoeder. Zonder precies te wéten wat ik doe. Maar te voelen dat ik het goed doe.

Alle pleegpoezen zijn weer aan boord.

En ik kom weer tot leven!

Wonderlijk mooi!

Advertisements

One thought on “De gelukkige poezenmoeder

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s