Bang zijn

Standard

Mijn ‘wijze vriendin’ is vanochtend bij me op visite. En zij levert – in het leuke gesprek wat we hebben – het onderwerp voor de blog van vandaag.

Ze geeft les aan buitenlandse kindjes. En één van die kindjes, een meisje van elf, moet voor school een werkstuk maken over de Paralympics. Alleen blijkt dat ze niet op TV naar invalide mensen durft te kijken. Ze is er bang voor, voor invalide mensen. Wijze vriendin zegt daarover tegen het meiske, “dat het best raar is dat je bang kunt zijn voor iets wat je niet kent”.

Bang zijn voor iets wat je niet kent. Dat kennen we allemaal.

Zo heeft Erik het laatst over parachute springen. “Of ik dat wel zou durven”, vraagt hij aan mij. Dat weet ik niet zo precies. Het lijkt me best eng.

Maar, wat is dat dan precies, dat enge?

Ik heb geen hoogtevrees (Erik juist wel). Ik heb meerdere keren in mijn leven gevlogen en heb dat nooit naar of eng gevonden. Waarom zou parachute springen eng zijn? Dat is exact bang zijn voor iets wat je niet kent.

Ik laat het eens bezinken, bang zijn voor iets wat je niet kent. Ik denk eens na over bang zijn, in het algemeen.

Zo vertel ik aan ‘wijze vriendin, dat ik tegenwoordig veel banger ben om ‘s avonds alleen in het donker te lopen of te rijden, terwijl ik vroeger gewoon onbevangen door nachtelijk Arnhem heen fietste.

Volgens vriendin heeft dát te maken met minder impulsiviteit, naarmate je ouder wordt. En ook zeker minder onbevangenheid, denk ik.

Aan de andere kant ben ik jarenlang een bijzonder angstig meisje en vrouw geweest. Voor de meest rare, alledaagse dingen bang. Terwijl ik juist voor de dingen waar ik misschien heel vanzelfsprekend bang voor zou moeten zijn – bijvoorbeeld een pistool – totaal geen angst ken.

Dat is nog steeds niet veranderd. Natuurlijk heb ik wel eens een pistool gezien; keurig opgeborgen in een holster, vastgeketend aan een politie-agent. Ik vind het indrukwekkend, intrigerend zelfs. Maar ik ben er niet bang voor. Ik kan me er gewoon geen voorstelling van maken dat dat een ding is wat kwaad kan doen. Misschien is dat juist wel omdat ik dat niet ken. En er dus ook niet bang voor ben.

Het is een raar iets, bang zijn.

Het is niet zomaar simpel te verklaren waarom we voor het één wel bang zijn en voor het andere niet. Het heeft met veel factoren te maken; met de aard van ‘het beestje’, met levenservaring, met wat je is aangepraat, persoonlijk en in algemene termen, door de maatschappij.

Het meisje van elf heeft van mijn vriendin de opdracht gekregen samen met haar moeder op TV naar de Paralympics te kijken. Misschien raakt ze dan een angst voor het onbekende kwijt. Dat zou toch prachtig zijn. Zo’n jong meisje gun je toch nog een angstloos, onbevangen leven.

Ik gun het haar in ieder geval van harte. En misschien nog wel het meest, omdat ik zelf altijd angstig was, toen ik zo jong was…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s