Home sweet home

Standard

We staan in de rij voor de boot, terug naar de vaste wal. Om ons heen, aan alle kanten, auto’s met mensen. De boot heeft een uur vertraging, dus de rij wachtenden voor een boot eerder, staat er ook nog.

Erik haalt de tickets op bij de kassa. De man achter de kassa maakt zich absoluut niet druk. Ach, misschien heeft hij al twintig boze klanten aan zijn loket gehad. En hij kan er ook niets aan veranderen. Er schijnt iets met een defecte brug te zijn geweest. En ook iets met de waterstand.

Wij zitten in de auto en observeren de mensen die terug komen van het loket. Het valt ons mee. Er heerst een bepaalde gelatenheid. Geen heel erg gefrustreerde of gehaaste mensen.

Als de boot vanaf de vaste wal aanmeert, zien we een hele stroom voetgangers, die Ameland op komen. Het is eigenlijk ongelooflijk; wat een ‘industrie’ eigenlijk!

Van een insider, die geboren en getogen is op Ameland en die in de horeca werkt, horen we dat het seizoen loopt van april tot november. Dan komen er nog wat toeristen met de kerstvakantie. En de maanden januari en februari is het doods op het eiland. Wij kunnen ons voorstellen dat dat wellicht ook een verademing is voor de vaste eiland-bewoners. Niet allerlei toeristen die door ‘je’ dorp slenteren. En die natuurlijk niet alleen maar een bron van inkomsten betekenen. Maar vast en zeker ook wel eens overlast veroorzaken.

Wij staan in de rij voor de boot naar het vaste land. Onze vakantie zit er weer op! We hebben genoten. De caravan was in alle opzichten perfect, hooguit op een té grote camping. Maar, omdat we buiten het hoogseizoen zaten, was het er toch rustig.

We hebben leuke dingen gedaan. Met een schip (de veerboot, begin vorige eeuw, met plaats voor twee auto’s) de Waddenzee op geweest. Zeehonden bekeken. Uitleg gekregen over de vissoorten die ze gevangen hadden. Tweemaal zijn we naar het strand bij de vuurtoren gereden, om te genieten van de prachtige zonsondergang. We hebben een kijkje genomen in het juttersmuseum en gelezen over de erbarmelijke omstandigheden van de bewoners in vroeger eeuwen. Toen er nog lang geen toeristen waren. En, als de klap op de vuurpijl, zijn we nog op een (elektrische) tandem geklommen. En zijn we in het bijzonder fraaie natuurgebied geweest, waar je met de auto niet kunt komen.

Nu staan we dan te wachten totdat we de boot op mogen. Die ons richting huis brengt. Ook weer heerlijk! Met nieuwe energie en frisse moed pakken we ons alledaagse leven weer op.

Home sweet home!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s