De melancholieke poezenmoeder

Standard

In mijn dagelijkse ‘gevoelsspreekuur’ schrijf ik vanochtend het volgende: ‘Ik ben tevreden, ik ben gelukkig. Maar er is dat kleine randje van gemis, van verdriet’.

Volgens mij voel ik me melancholiek. Zoals ‘de dikke van Dale’ omschrijft; zwaarmoedig, droefgeestig.

Het is stil in huis. De afgelopen twee dagen zijn twee katten bemiddeld naar een nieuw thuis. En dát stemt me dus een beetje melancholiek. De gezinnen, waar de katten naar toe zijn gegaan, voelen goed. Rasechte dierenvrienden, die zich ook heel erg verheugden op hun nieuwe ‘gezinslid’. Baileys is opgehaald, Ricky hebben we weggebracht. Het is mooi, ontroerend zelfs om te zien hoe hij al direct door de kamer liep. En uiteindelijk relaxed op de nieuw gekochte krabpaal ging liggen, alsof hij er al jaren woonde. Dan – geen ontkomen aan – het moment van afscheid. Nog héél even de kat oppakken. Voelen, ruiken, fluisteren in zijn oor. Met alle liefde die ik in me heb, voor langere of korte tijd, voor het desbetreffende diertje gezorgd. En dan; loslaten!

Natuurlijk doet het me wat. Levert het het gevoel van gemis en verdriet op. Maar tegelijkertijd ben ik tevreden en gelukkig dat de kat een mooi, nieuw thuis gekregen heeft. Een nieuw leven.

Bij ons schept het ruimte voor nieuwe katten, die opgevangen moeten worden. Waar ik weer dezelfde energie en liefde aan kan besteden.

Ik kijk de kamer rond. En zie, hoe Spetter, mijn eigen oude kameraad, zich comfortabel in een kattenmandje, ligt te wassen. Ach, er is ook weer even tijd en ruimte om meer aandacht te kunnen besteden aan onze eigen katten. Zij gaan nooit weg!

De dierenarts was van de week verbaasd dat al die katten door elkaar heen lopen, in dezelfde ruimte. En dat er die prachtige harmonie is. Nooit wordt er gevochten, zelden wordt er geblazen of gegromd. En als dat wél zo is, dan bemiddel ik even. En keert de harmonie weer. Dat is en blijft gewoon prachtig om te zien.

Het heeft te maken met mijn gevoelens. Ik voel me verbonden met de poezen. Ik ben een goede poezenmoeder. En als moeder komt er altijd dat moment dat je je kroost los moet laten.

Vaarwel, lieve poezenkinders. Het ga jullie goed!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s