Huisje-Boompje-Beestje

Standard

In de blog van eergisteren (‘Een beetje anders’) haalde ik al het voorbeeld aan van non-conformisme. Erik, die zich niet geruisloos aan de situatie (op ons laantje) aanpast, maar die kritisch is. En zijn eigen – andere – weg bewandelt.

Ik heb een artikel over non-conformisme gelezen (Psychologie-magazine, september 2016). Daarin staat te lezen dat de meeste mensen zich aanpassen in een groep. ‘Erbij horen’ is een fundamentele menselijke behoefte. Waarschijnlijk heeft die behoefte een evolutionaire basis; buiten de groep vallen was in vroeger tijden potentieel dodelijk. Toch willen we ons ook uniek voelen. Uit onderzoek is gebleken dat iedereen zich het prettigst voelt, als hij/zij een beetje verschilt van anderen. Uit allerlei onderzoeken is gebleken dat vrijwel standaard een kwart tot een derde van een groep mensen zich niet voegt naar een groep.’

Als ik de bij het artikel gevoegde vragenlijst invul, naar mijn mate van uniciteit – uniek-zijn – scoor ik hoog. Toch minder hoog dan ikzelf zou hebben verwacht. Ik val nog net binnen de gemiddelde score.

Ik voel me uniek. Met mijn keuze op deze woonboot te gaan wonen, doe ik natuurlijk al iets niet standaard. Die boot dan ook nog in felle, frisse kleuren verven, is ook niet iets wat ‘normaal’ is. De meeste mensen hebben nog steeds keurige witte muren in hun huis.

Ook al voldoe ik wat wonen betreft niet aan ‘Huisje-Boompje-Beestje’, ook al heb ik uitgesproken, eigen ideeën, blijkbaar is er in mij ook een deel wat graag bij de groep wil horen. Veel heeft te maken met de interne vraag ‘Wat anderen wel zullen denken’. Tegelijkertijd weet ik ook dat ‘die anderen’ niet zoveel over mij denken. Omdat ze meer met zichzelf bezig zijn.

Een beetje non-conformisme, afwijken van de groep, kan zeker geen kwaad. Juist die mensen zorgen voor verandering, nieuwe ideeën, innovatie. Maar ‘erbij horen’ zit diep in ons ingebakken. Met recht een oerbehoefte.

Wie weet worden blauw-gele kozijnen ooit nog mode. En we blijven kritisch als het gaat om strubbelingen op ons rustige laantje. Alleen is dat weer niet zo extreem anders dan dat vele andere mensen in eenzelfde situatie ook zouden doen.

Hoe dan ook, of we hoog of laag scoren op het onderzoek naar bij de groep willen horen, we zijn gewoon uniek. Want ieder mens is uniek. En soms loop je mee met de ander en soms ga je je eigen weg.

Omdat we méns zijn!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s