Dubbelheid verwoord

Standard

Afgelopen week schreef ik een gevoelsspreekuur, wat ik opstuurde aan mijn ‘team’; naast Erik ook de hulpverleners, waar ik af en toe mijn heil haal. Van één van de hulpverleners kreeg ik als reactie; ‘Een mooi gevoelsspreekuur. Je hebt mooi beschreven hoe tegenstrijdige dingen tegelijk kunnen bestaan. Ik denk dat je hiermee woorden geeft aan iets waar veel mensen mee te maken hebben. Misschien zou je er een blog over kunnen maken?’

Dat heb ik bij deze gedaan!

Vanochtend ben ik wakker geworden met het idee eens uitgebreid een positief gevoelsspreekuur te schrijven. Eens even met mezelf in conclaaf. Dat is nodig. Het gaat niet zo goed met me. Ik heb dusdanig veel pijn (in rug en linkerbeen) en last van uitvalverschijnselen dat dat mijn stemming beïnvloedt. Ik ben snel geïrriteerd, ik voel me erg alleen. Tegelijkertijd is dat een strijd die zich hoofdzakelijk intern afspeelt. Het is een strijd. Ik erger me aan veel kleine dingen en misschien is dat ook wel logisch, maar terwijl ik dat doe, veroordeel ik mezelf er om. Ik heb regelmatig het gevoel dat het huishouden veel op mij neerkomt. Dat vind ik moeilijk. Maar dat is ook moeilijk omdat ik zoveel pijn en last heb. Het is heel dubbel. Enerzijds wil ik dat alleen doen; Erik biedt vaak genoeg hulp aan of zegt dat ik het maar even uit moet stellen. Anderzijds irriteert het me dan dat ik het alleen moet doen. Alleen spreek ik die irritatie niet uit. Omdat iets in me zegt dat dat niet reëel is. Erik mag zich dan momenteel niet zoveel met het huishouden bemoeien, er zijn wel een heleboel andere dingen die hij doet en van me overneemt. Ik zie dat mijn irritaties een gevolg zijn van iets waar niemand wat aan kan doen. Niemand. Ook ikzelf niet.

Vanaf de eerste letter van dit gevoelsspreekuur biggelen de tranen. Hoofdzakelijk van machteloosheid. Dat is enerzijds heel naar, anderzijds is het ook niet erg. En zelfs wel prettig dat ik even onbekommerd alleen kan huilen. Als ik de tranen laat stromen, voel ik me – raar genoeg – niet eens alleen. Het is verdraaide lastig! Ik realiseer me dat een heel groot deel van mijn stemming een gevolg is van mijn lichamelijke sores. Ik probeer het zoveel mogelijk binnen mezelf te houden. Omdat het – voor ons beiden – al moeilijk genoeg is. Er zijn per dag genoeg momenten dat ik me heel rot voel. Maar er zijn ook genoeg momenten dat ik me heel blij voel. Dat zijn vooral de momenten dat we samen bezig zijn. Dat we beiden aan het klussen zijn. En dat we – onder het genot van een kopje koffie – genieten van onze noeste arbeid. Ook dat heeft natuurlijk een enorme dubbelheid in zich. Om gek van te worden zelfs! Enerzijds heb ik zoveel last van mijn lijf dat ik eigenlijk niets kan. Anderzijds ben ik er niet het type naar niets te doen. Ik kán het gewoon niet. Maar sterker nog, ik wil het ook niet! Op zichzelf is het ritme wat ik gevonden heb, in klussen en vervolgens rust houden, een ritme wat goed gaat en waar ik ook – over het geheel genomen – vrede mee kan hebben. Drie kwartier verven, drie kwartier rust. Dan nogmaals drie kwartier verven. En dat zit ik aan mijn tax. Het heeft zijn weerslag op mijn lijf. Maar ik kán simpelweg niet niets doen. Ik wil een bijdrage leveren aan het opknappen van ons huis. Dat geeft me zoveel voldoening. Dat vind ik zo leuk. Maar natuurlijk, dat kost ook veel.

Het is een situatie waar niet uit te komen is. Het is een situatie waar niets aan te veranderen is. Misschien moet ik het gewoon aanvaarden dat het is zoals het is. Met álles wat erbij hoort. Met de momenten van voldoening, maar ook met de momenten van irritatie en eenzaamheid. Misschien doe ik het zo slecht nog niet?! Het zou stukken schelen als ik niet zo veroordelend richting mezelf zou zijn.

Ik zie een vrouw die haar stinkende best doet toch nog iets van de machteloze situatie te maken. Een vrouw die niet bij de pakken neerzit. Een vrouw die dapper is. Maar ook een vrouw die soms te hard is voor zichzelf. En vanuit die hardheid voor zichzelf soms in de knoop komt met de ander. Juist met diegene die het dichtst bij haar staat. Juist met diegene waar ze het liefst helemaal niet geïrriteerd over wil zijn. Het is verwarrend. Want juist van diegene die het dichtst bij haar staat, ziet ze ook de hele mooie kanten. De zorgzaamheid, het voor me opkomen. Het voor me regelen. Samen iets moois maken van ons huis.

Misschien is het allemaal wel heel logisch wat hier staat. Hoe ik me voel. Als ik er zo over schrijf, verdwijnt mijn hardheid. Wordt machteloosheid vloeibaar. In tranen. En komt er tegelijkertijd de ruimte om te zien dat ik een prachtig leven heb. Met een prachtige kerel! Waar ik zielsveel van hou. Die ik voor geen goud kwijt wil.

Het is natuurlijk volstrekt normaal hoe ik me voel, zoals ik reageer. Daar hoef je geen psychiatrisch patiënte voor te zijn. Dat heeft er niets mee te maken.

Ik ga de diertjes verzorgen. Dat biedt troost en afleiding. En ik ga er gewoon een mooie dag van maken. Want ook dat kan er zijn, naast alles wat ik net geschreven heb. Dat is bijzonder. (En soms ook heel verwarrend).

Prettige dag!

Advertisements

One thought on “Dubbelheid verwoord

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s