Mooi mens!

Standard

Afgelopen woensdag was het dan zover; mijn hulpverlener, die ik al vanaf 2007 kende, kwam bij ons, voor de laatste afspraak. Maanden geleden had hij al aangekondigd dat hij een andere baan zou krijgen.

Het waren bijzondere tijden, die afgelopen maanden, waarin we nog een aantal afspraken hadden. Met het naderend afscheid waren de gesprekken nog intenser, diepgaander dan álle voorgaande, vele gesprekken die we samen hadden.

We hebben sámen een weg bewandeld. Een weg van ik – die heel beschadigd was – naar gaandeweg een volwassen, sterke vrouw, die ik ben geworden. Het was een weg met vele kronkels, met soms diepe kuilen en obstakels. Maar soms waren er op die weg ook prachtige vergezichten.

En dan nu, afgelopen woensdag, zaten we voor de laatste keer bij elkaar. We drinken koffie, we eten gebak. Ik geef een collage met teksten, uit mijn dagboeken, die ik verzameld heb.

En dan is er dat onvermijdelijke, laatste moment; afscheid!

We omhelzen elkaar! Ik bedank hem voor alles wat hij voor me heeft betekend en heeft gedaan. Hij noemt me een mooi mens! Dat is een groot compliment.

Als hij de loopplank over gaat, moet ik natuurlijk huilen. Het is niet niks, zo’n afscheid.

Maar ik bedenk ook dat onze wekelijkse afspraken dan wel afgelopen zijn, maar dat ik de uitspraken en lessen die ik van hem geleerd heb, meedraag in mijn hart.

 

Hij is – net als ik – een mooi mens!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s