Volg je eigen pad

Standard

Zoals ik gisteren al schreef dat ik het gevoel heb voor een nieuwe weg te staan, zo zet een artikel in het Psychologie-magazine’ me aan het denken of ik die nieuwe weg al niet (lang geleden) ingeslagen ben.

In het artikel ‘Volg je eigen pad’ lees ik: ‘Het volgen van je eigen pad is de kunst om te leven volgens je persoonlijke waarden, de overtuigingen en het gedrag dat je betekenis en voldoening geven – en niet naar de waarden die je zijn opgelegd door anderen: niet naar wat je denkt waar je om zou moeten geven –, maar waar je oprecht om geeft’.

Als ik daarover nadenk, ben ik natuurlijk al heel lang geleden mijn eigen pad gaan volgen. Zelfs nog vóórdat ik deze boot kocht. Sterker nog; de boot kopen had direct te maken met mijn eigen keuze, mijn eigen waarden.

Door mijn psychische problemen ben ik me gaan beseffen dat ik niet meer zo makkelijk mee kan komen, in het ‘normale’ leven. In een leven met een goede, vaste baan, met kinderen, met een druk sociaal netwerk.

Ik ben me gaan beseffen dat voor mij rust een essentieel onderdeel van mijn leven moet zijn. Tijd voor mezelf nemen. Vroeg opstaan om te kunnen schrijven. Waarden als eerlijkheid en respect voor mens en dier zijn voor mij van groot belang.

Eigenlijk had ik al best een eigen pad ontwikkeld, toen ik de boot kocht. En, in de loop van de jaren, zijn die waarden een steeds belangrijker rol gaan spelen in mijn leven. Later, in óns leven.

In het artikel staat dat het bepalen van je waarden pas de helft is van het proces om je eigen pad te volgen. Leven naar die waarden is de volgende stap. Dat betekent soms keuzes maken. Waarbij het de kunst is niet te denken in ‘goed’ of ‘fout’, maar dat je je af moet vragen hoe de keuze zich verhoudt tot de manier waarop jij je leven wilt leiden.

‘Onderzoek na onderzoek laat zien dat het hebben van een sterk besef van wat belangrijk is leidt tot groter geluk, een betere gezondheid, een beter huwelijk en zelfs tot groter academisch en zakelijk succes. Als we keuzes maken die gebaseerd zijn op wat we weten dat belangrijk voor ons is, hebben we de kracht om bijna elke situatie op een constructieve manier en vol vertrouwen aan te pakken’.

Omdat rust en weinig prikkels behoren tot mijn eigen waarden, kocht ik deze boot. En gaandeweg ben ik hier ook tot andere, voor mij/ons belangrijke keuzes gekomen.

Zo kan het dan ‘opeens’ gebeuren dat je een poezenopvang hebt! Of dat je klust bij andere mensen voor een bedrag, waar andere klussers misschien heel hard om moeten lachen. Bij ons is dat lage bedrag ontstaan vanuit onze overtuiging dat we niet zonodig heel veel geld hoeven te verdienen. Wij vinden mens én dier kunnen helpen van een veel essentiëler belang dan dat geld, wat je nu eenmaal wel nodig hebt, maar wat niet perse bijdraagt aan meer geluk.

Jezelf regelmatig afvragen of dat wat je op een dag gedaan hebt écht de moeite waard was, brengt je dichter bij je eigen waarden. Bij wat voor jou belangrijk is in jouw leven. Bij jouw pad.

‘Als je weet wie je bent en waar je voor staat, benader je de keuzes in het leven met het krachtigste middel dat er is; je werkelijke, complete ik’.

Volgens mij willen we dát allemaal! Dus; volg je eigen pad!

Ontwikkeling

Standard

De Amerikaanse psycholoog Darren George heeft een onderzoek gedaan naar succesfactoren voor een goede relatie. Volgens hem in persoonlijke groei en ontwikkeling een zeer belangrijke voorspeller van geluk in een relatie. Ben je iemand die zichzelf graag uitdaagt door nieuwe kennis of vaardigheden op te doen, dan zal het lastiger combineren met iemand die het leven neemt zoals het is en – voor jouw gevoel – weinig interesses heeft. Wanneer je wat dit betreft meer op elkaar lijkt, kun je je aan elkaar optrekken en elkaar inspireren, of – als je beiden minder gericht bent op persoonlijke groei en ontwikkeling – samen tevreden zijn met wat je hebt (Psychologie-magazine, februari 2017).

Wat grappig vind ik bovenstaande tekst!

Het is zo toepasselijk op de relatie die Erik en ik hebben.

Allereerst zijn we volop tevreden met wat we hebben. Nog steeds kunnen we ‘s avonds zo innig tevreden rondkijken in onze kamer. Naar bijvoorbeeld de lambrisering die we aan het maken zijn en die wij heel mooi vinden. Naar de ouderwetse stoelen die we via Marktplaats op de kop hebben getikt. En die hier staan met ooit nog het plan ze opnieuw te laten stofferen. Of we kijken naar de katten die heerlijk in de neergelegde mandjes liggen te slapen. Dat geeft zo’n rijk gevoel!

Maar ondanks (of tenzij?) onze tevredenheid is het niet zo dat we stilstaan. We zouden er genoegen mee kunnen nemen. Maar naast die tevredenheid werken we aan persoonlijke ontwikkeling of aan onze relatie.

Regelmatig slaan we de laptop dicht om eens een goed gesprek met elkaar te hebben. Heerlijk, vind ik dat! Gewoon van elkaar horen hoe het met de ander gaat. Maar ook wat anders zou kunnen.

En dan zijn we ook beiden nog bezig met onze eigen persoonlijke ontwikkeling.

Erik is zich aan het toeleggen op méér bewustzijn, op stilstaan bij gevoelens. Is begonnen met een ontdekkingsreis, naar wat bij zijn ego hoort (wat is dat eigenlijk?) en wat gevoelens zijn. En hoe die te uiten. Ik vind het prachtig om te zien hoe hij zic daar serieus in verdiept. Af en toe geef ik advies. Of ik lees zijn briefjes, die hij aan me stuurt, met de gedachten waar hij mee rondloopt.

Zelf ben ik ook bezig met persoonlijke ontwikkeling, met groei. De jaren dat ik GGZ-hulpverleners hard nodig had, kwam ik ook tot veel inzichten. Hoe pijnlijk soms op zich ook, het bracht me wel verder. Me bewust van bepaalde gedachten of gevoelens, kon ik daar aan werken. Verwerken. Schaven.

De laatste tijd/jaren, dat het me psychisch zo voor de wind gaat, worden de inzichten wat minder frequent.

Maar nu heb ik weer het gevoel dat ik voor een nieuwe weg sta. Met ons eigen ‘bedrijfje’, en de uitdagingen en werkzaamheden die dat geeft. Met de mogelijkheid ook zelf op pad te gaan, sinds ik – begin deze maand – een eigen autootje kreeg.

Dat zijn weliswaar praktische zaken. Maar ik ben ook bewust aan het nadenken wat ik wil. Met mijn dagen. Met mijn en ons leven. Met de mensen en dieren om me heen.

Ik voel me vaak als een kind wat zich weken van te voren verheugt op zijn verjaardag. Die gespannen maar ook leuke afwachting en vooruitzicht op iets moois dat komen gaat.

Dat vertel ik natuurlijk ook aan Erik. Die soms niet snapt waarom ik bijvoorbeeld zo blij (als een kind) ben, met dat autootje. Maar hij vindt het wel heel leuk.

En zo genieten we samen van ons eenvoudige maar prachtige leven!

Het zit wel goed tussen ons. We zijn gelukkig.

Misschien…

Standard

De dagen rijgen zich aanéén. Met gewone, alledaagse dingen. Niets bijzonders. Niets om over naar huis te schrijven, laat staan dat het inspiratie is voor een blog. We doen niet zoveel. Of misschien toch wel?

Misschien hebben we de afgelopen periode niet zoveel daden verricht. Maar, we zijn wel bezig met innerlijke ontwikkeling en groei.

Ik nam afscheid van mijn hulpverlener, waarmee ik bijna tien jaar lang een hele mooie band had. Waarmee ik vaak hele goede, wijze gesprekken had. Terwijl we – aan de andere kant – ook weleens strijd hadden, maar daar samen van zijn gegroeid. Samen ontdekten we dat als we beiden machteloos waren, we niet meer samen door één deur konden. Omdat hij dan oplossingen wilde bedenken (tja, man hè), terwijl ik daar helemaal niet op zat te wachten. Ik wilde alleen maar spuien!

Het was een moeilijk afscheid. Niet alleen voor mij. De hulpverlener heeft me verteld dat hij ook veel van mij geleerd heeft, door de jaren heen. En dat ik een bijzonder speciale cliënte voor hem ben.

Ik probeer hem niet te vervangen. Omdat hij niet te vervangen is. Maar dat betekent een aanzienlijke vermindering van het contact met de GGZ-instelling. Ik denk dat ik het wel kan. Tenslotte gaat het me psychisch beter dan ooit tevoren. Maar, het is wel wennen. Aan een nieuwe situatie, in een nieuw jaar. Het is nog zoeken naar de juiste balans. En dat hield me de afgelopen weken best bezig.

Er was geen ruimte voor het schrijven van blogs. Er was geen ruimte voor heel veel activiteit. Ook geen fysieke mogelijkheden trouwens. Want begin van deze maand waren we ook bij een nieuwe arts. Die me bevestigde dat ik twee hernia’s heb. Dat bericht – die erkenning – deed me misschien nog wel méér dan het afscheid van mijn GGZ-hulpverlener. Na zoveel tijd strijd met artsen, die me vertelde dat ik maar moest leren leven met de pijn.

Er is hoop! Begin volgende maand ga ik voor een zenuwblokkade naar de nieuwe arts. Wie weet wat het me brengt?

Misschien wordt 2017 voor mij wel een heel bijzonder jaar. Het jaar van herstel. Zowel psychisch als lichamelijk.

Het moest allemaal even beklijven in mijn hoofd.

En nu, vanochtend, is er ruimte. Ruimte om te schrijven, ruimte om te genieten.

Zes katten dartelen door het huis. In een prachtige harmonie. De harmonie die in mij zit en weerspiegelt in de poezen, waarmee ik zo’n prachtige innerlijke gevoelsband heb.

Onze poezenopvang krijgt steeds meer bekendheid. En dus ook meer drukte. Meer katten die hier – voor langere of korte tijd – hun heil vinden. Meer contacten met mensen. Die soms net zoveel behoefte aan aandacht hebben als de katten.

Het komt allemaal op ons pad. Wat voor prachtig pad zal 2017 ons brengen?

We gaan het beleven!

En jullie beleven het zijdelings mee. Omdat – hoe druk het ook is, hoe anders het misschien ook wordt – het schrijven blijft. Misschien iets minder frequent. Maar dát – dat schrijven – is een vaste waarde in mijn leven.

Wie schrijft, die blijft. Ook in 2017.

Veel plezier met het lezen van mijn blogs! Ook in dit nieuwe jaar, wat alweer een tijdje gaande is.