Misschien…

Standard

De dagen rijgen zich aanéén. Met gewone, alledaagse dingen. Niets bijzonders. Niets om over naar huis te schrijven, laat staan dat het inspiratie is voor een blog. We doen niet zoveel. Of misschien toch wel?

Misschien hebben we de afgelopen periode niet zoveel daden verricht. Maar, we zijn wel bezig met innerlijke ontwikkeling en groei.

Ik nam afscheid van mijn hulpverlener, waarmee ik bijna tien jaar lang een hele mooie band had. Waarmee ik vaak hele goede, wijze gesprekken had. Terwijl we – aan de andere kant – ook weleens strijd hadden, maar daar samen van zijn gegroeid. Samen ontdekten we dat als we beiden machteloos waren, we niet meer samen door één deur konden. Omdat hij dan oplossingen wilde bedenken (tja, man hè), terwijl ik daar helemaal niet op zat te wachten. Ik wilde alleen maar spuien!

Het was een moeilijk afscheid. Niet alleen voor mij. De hulpverlener heeft me verteld dat hij ook veel van mij geleerd heeft, door de jaren heen. En dat ik een bijzonder speciale cliënte voor hem ben.

Ik probeer hem niet te vervangen. Omdat hij niet te vervangen is. Maar dat betekent een aanzienlijke vermindering van het contact met de GGZ-instelling. Ik denk dat ik het wel kan. Tenslotte gaat het me psychisch beter dan ooit tevoren. Maar, het is wel wennen. Aan een nieuwe situatie, in een nieuw jaar. Het is nog zoeken naar de juiste balans. En dat hield me de afgelopen weken best bezig.

Er was geen ruimte voor het schrijven van blogs. Er was geen ruimte voor heel veel activiteit. Ook geen fysieke mogelijkheden trouwens. Want begin van deze maand waren we ook bij een nieuwe arts. Die me bevestigde dat ik twee hernia’s heb. Dat bericht – die erkenning – deed me misschien nog wel méér dan het afscheid van mijn GGZ-hulpverlener. Na zoveel tijd strijd met artsen, die me vertelde dat ik maar moest leren leven met de pijn.

Er is hoop! Begin volgende maand ga ik voor een zenuwblokkade naar de nieuwe arts. Wie weet wat het me brengt?

Misschien wordt 2017 voor mij wel een heel bijzonder jaar. Het jaar van herstel. Zowel psychisch als lichamelijk.

Het moest allemaal even beklijven in mijn hoofd.

En nu, vanochtend, is er ruimte. Ruimte om te schrijven, ruimte om te genieten.

Zes katten dartelen door het huis. In een prachtige harmonie. De harmonie die in mij zit en weerspiegelt in de poezen, waarmee ik zo’n prachtige innerlijke gevoelsband heb.

Onze poezenopvang krijgt steeds meer bekendheid. En dus ook meer drukte. Meer katten die hier – voor langere of korte tijd – hun heil vinden. Meer contacten met mensen. Die soms net zoveel behoefte aan aandacht hebben als de katten.

Het komt allemaal op ons pad. Wat voor prachtig pad zal 2017 ons brengen?

We gaan het beleven!

En jullie beleven het zijdelings mee. Omdat – hoe druk het ook is, hoe anders het misschien ook wordt – het schrijven blijft. Misschien iets minder frequent. Maar dát – dat schrijven – is een vaste waarde in mijn leven.

Wie schrijft, die blijft. Ook in 2017.

Veel plezier met het lezen van mijn blogs! Ook in dit nieuwe jaar, wat alweer een tijdje gaande is.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s